2017-08-16

හොර කල්ලි දෙකට ම එරෙහිව පුරවැසි බලවේග පෙරට

ඊයේ පුරවැසි බලවේග කොළඹදී පවත්වන ලද උද්ඝෝෂණ ව්‍යාපාරය ඉතා සාර්ථක එකක් බව මගේ නිරීක්ෂණයයි.

මූලිකව ම ආචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි සහ ජෝසප් ස්ටාලින් හැර 2015 ජනවාරි 8 වෙනස වෙනුවන් වැඩ කළ සියලුම පුරවැසි නායකයන් තවමත් අධිෂ්ඨානශීලීව ඒ වෙනස වෙනුවෙන් ඇපකැප වී සිටිනු දකින්නට ලැබිණි.

ඒ කිසිවෙක් ආණ්ඩුවේ වර්තමාන ක්‍රියාකලාපයන් පිළිබඳ පැහැදීමක ඇති බවක් අප නිරීක්ෂණය කළේ නැත. එහෙත්, ඔවුන් තවමත් සිටින්නේ වත්මන් ආණ්ඩුව හා වත්මන් බල තුලනය රැක ගත යුතු ය යන තැන ය. රාජපක්ෂ සොර මුළුව කිසි සේත් ම මෙයට විසඳුම නො වන බව ද, අප කළ යුතුව තිබෙන්නේ වර්තමාන සිර වීමෙන් ඉදිරියට යාම මිස ආපසු යාම නො වන බව ද බොහෝ දෙනෙකුගේ අදහසයි.

වර්තමාන ආණ්ඩුවේ තිබෙන මූලික ගැටලුව ගැන අප විවෘතව කතා කළ යුතු ය. එය වනාහි ආසන 106ක් හිමි එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ නායකත්වයේ ගැටලුවයි. වර්තමාන ආණ්ඩුවේ ශ්‍රීලනිප මෛත්‍රී පාර්ශ්වයට තිබෙන්නේ එම ආසන සංඛ්‍යාවෙන් තුනෙන් එකක් පමණි. එ් අතර අවසන් මහ මැතිවරණයේදී පවා රාජපක්ෂලාට කඩේ ගිය, තවමත් එසේ කරන අය සිටිති. එහෙම තිබියදීත්, අච්චර දැවැන්ත අලියකුට එයින් තුනෙන් පංගුවක් පමණ වන මීහරකකු ඉදිරියේ ඇඹරෙන්නට සිදු වී තිබෙන්නේ ඇයි ද යන්න එජාපය විමසිලිමත් විය යුතු ය.

මෙහි තිබෙන ප්‍රශ්නය ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන නො වේ. මේ මොහොත දක්වා ම ඔහු විසින් පවත්වාගෙන යමින් තිබෙන තුලනය හා රාජපක්ෂ බලවේගයට හිස ඔසවන්නට ඉඩ නො දී තබා ගැනීම අතිශය වැදගත් ය.

මූලික ගැටලුව තිබෙන්නේ පුරවැසි අපේක්ෂා පිළිබඳ වඩා බලාපොරොත්තු සහගත නායකත්වයක් වූ රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ය. ඊයේ පුරවැසි බලවේග ආණ්ඩුවට සාධනීය බලපෑමක් කරන්නට ජනතාව බලමුළු ගන්වද්දී රනිල් ඒ ගැනවත් තඹ දොයිතුවකට මායිම් නො කර, සිය සහචර කල්ලියේ සිටින, ජන පදනමක් නැති, ඇවන්ට්ගාඩ් සමාගම වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමේ චෝදනා හේතුවෙන් මීට පෙර ඉල්ලා අස් වීමට සිදු වූ තිලක් මාරපන විදේශ ඇමති ධුරයට පත් කළේ ය. මේ වනාහි රනිල් වික්‍රමසිංහ යනු කිසි සේත් ම මහජනයා සම්බන්ධයෙන් වගකීමක් ඇති අයෙකු නො වන බව නැවත, නැවත ඔප්පු කිරීමකි.

මේ ආණ්ඩුව අර්බුදයට පත් කරන ප්‍රධාන පිරිස රනිල්ගේ සහචර කල්ලිය බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර සිද්ධියේදී රවි කරුණානායකගේ සොරකම ළුනු බිකක් බව බොරුවක් නො වේ. එහි සැබෑ කොල්ලය රනිල්ගේ සහචර කල්ලියේ අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන්ගේ හා ඔහුගේ බෑණාගේ වැඩකි.

මෙම තත්වය හමුවේ අතිශය වැදගත් ක්‍රියාමාර්ග දෙකක් වෙනුවෙන් පුරවැසි බලවේග සිය බලපෑම තීව්‍ර කළ යුතු ය. ඒ රාජපක්ෂ හොර කල්ලිය හා මහ බැංකු හොර කල්ලිය සම්බන්ධයෙනි. මේ දෙපිරිසට ම කිසිදු බුරුලක් නො දැක්විය යුතු ය. තරාතිරම නො බලා උපරිම ක්‍රියාමාර්ග ගත යුතු ය. ආණ්ඩුවේ ය කියා කිසිවෙකු ආරක්ෂා නො කළ යුතු ය. මේ කල්ලි දෙක විසින් සොරකම් කරන ලද මුදල් නිර්දය ලෙස ආපසු ලබා ගැනීමට කඩිනමින් ක්‍රියා කළ යුතු ය.

මේ දෙපිරිස මේ වන විටත් කටයුතු කරන්නේ එකිනෙකා අතර අවබෝධයකින් බව පෙනේ. ඔවුන්ට ඕනෑ නම් සන්ධාන ගත වී හිරේ ගියත් අපට කමක් නැත. අප කටයුතු කළ යුත්තේ 2015 ජනවාරි 8 අපේක්ෂා ඉදිරියට ගෙන යාමට ඇපකැප වන බලවේග සමගයි. අප ශක්තිමත් කළ යුත්තේ ඔවුන් ය. එජාපයේ, ශ්‍රීලනිපයේ සෙසු බලවේගවලට එක්කෝ හැඩගැසිය හැකි ය. නැතිනම් රාජපක්ෂලා සමග ම යා හැකි ය.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-13

ආණ්ඩුවට සෙල්ලං දාන්න ඉඩ නො දෙන්න ඔබත් වීදියට එන්න


මා පුරවැසි බලයේ හෝ මෙම ලැයිස්තුවේ සඳහන් සංවිධාන කිසිවක සාමාජිකයකු නො වේ. එහෙත් මම අගෝස්තු 15දා මෙම උද්ඝෝෂණයට සහභාගි වෙමි. (එය සත්‍යක්‍රියාවක් නිසා, නීරස කතා නැති, බොරු සටන් පාඨ සහ ඝෝෂා නැති, පාරවල් අවුරා මහජනතාවට කරදර නො කරන අදට ගැලපෙන උද්ඝෝෂණයකැයි සිතමි.)

මා විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම ගැන ද උනන්දුවක් නැත. විධායක බලතල කප්පාදු කර ජනාධිපති ධුරය වෙනස් කිරීමට නම් මා කැමති ය. 

බලය බෙදා ජාතික ප්‍රශ්නය විසඳීම සඳහා මුලින් ම කළ යුතුව තිබෙන්නේ 13වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්පූර්ණයෙන් ක්‍රියාත්මක කිරීමයි. දෙමළ ජාතික සන්ධානය මධ්‍යම රජය වෙත දිනාගෙන උතුර සංවර්ධනය පිළිබඳ වගකිව යුතු ඇමති තනතුරක් ලබා දීම වුව දැනට ප්‍රමාණවත් ය. තව ඕනෑ නම් පසුවට පුළුවන. දැන් වෙලා තියෙන්නේ විග්නේශ්වරන්ගේ පළාත් සභාවට තියෙන බලතලවලින්වත් යමක් කර ගන්නට බැරි වීමයි. ඒ රාජ්‍ය අකාර්යක්ෂමතාවේ පළාත්බද තත්වය මිස අන් යමක් නො වේ. 

උතුරට බලයට වඩා මේ මොහොතේ අවශ්‍ය ප්‍රාග්ධනයයි. එය මුළු ලංකාවට ම අදාළ තත්වයකි. ප්‍රාග්ධනය නැතුව බලය තිබුණා ය කියා කරන්නට දෙයක් නැත. බලයා නොව කෙළවල්ලා දුන්නත්, ඔය පවතින රාජ්‍ය අංශයෙන් මෙලෝ වැඩක් නැත.

කවුරු මොනවා කීවත්, පසුගිය වකවානුව තුළ යම් සාපේක්ෂ වෙනසක් සිදු වන බව කැපී පෙනෙන ලෙස සලකුණු කළ ප්‍රධාන රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව පොලිසියයි.

විශේෂයෙන් ම මුල්‍ය අපරාධ විමර්ශන අංශය හෙවත් FCID පසුගිය ආණ්ඩුව කාලයේ ප්‍රධාන පෙළේ වංචා හා දූෂණ පැමිණිලි 89ක් විමර්ශනය කර අවසන් කරන ලදී. එයින් 22ක් රාජපක්ෂ පවුල හා සම්බන්ධ ය. එහෙත්, නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව ක්‍රියාත්මක වී තිබෙන්නේ 15ක් සම්බන්ධයෙන් පමණි.

රාජපක්ෂලාගේ නඩු කල් යන්නේ මාස ගණන්වලිනි. තමන්ගේ ආණ්ඩුවක් නැවත බලයට එනතුරු නඩු කල් දමා ගත හැකි බව රාජපක්ෂ පවුලේ සොරු දැන් උදම් අනති. 

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ තම දෙමාපියන්ගේ සොහොන් හදන්නට නාගරික සංවර්ධන අධිකාරියෙන් රුපියල් කෝටි 9 ක් ලබා දීම හා සම්බන්ධ ලියුමේ අත්සන ගෝඨාභයගේම දැයි පරීක්ෂා කර තහවුරු කිරීමට අවුරුදු දෙකක් ගිහිල්ලාත් බැරි වූ දප්පුලන්නන් සිටින නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව හා රාජපක්ෂලා රකින විජේදාස රාජපක්ෂ ඇමතියා සිටින තාක් කල් ඔවුන්ට රැකවරණය සුරක්ෂිත ය. 

මේ සෙල්ලම් දැන් ඉතින් අවසන් කළ යුතු ය. පසුගිය හා වත්මන් ආණ්ඩුවලත්, දේශපාලකයන් හා සම්බන්ධව දූෂණය් යෙදුණු රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගේත්  දූෂණ විමර්ශනය කිරීමට විශේෂ අධිකරණයක් පිහිටුවිය යුතු ය. විජේදාස රාජපක්ෂ අධිකරණ ඇමති ධුරයෙන් නෙරපිය යුතු ය.

රාජපක්ෂ ආණ්ඩු සමයේ හා වර්තමාන ආණ්ඩු සමයේ මහජනතාවගෙන් මංකොල්ල කන ලද මහ බැංකු බැඳුම්කර අයුතු ලාභයේ සිට සියලු සොරකම් කරන ලද මුදල් ඉක්මණින් ආපසු ලබා ගත යුතු ය. මේ සොරුන්ගේ දේපල රාජසන්තක කළ යුතු අතර, ඔවුන්ට දඬුවම් කළ යුතු ය.

බලය බෙදීම ගැන මෙයත් කිව යුතු ය. දේශපාලකයන්ට බලය බෙදා දුන්නා ය කියා රටක් සංවර්ධනය කළ නො හැකි බව පුරවැසි ව්‍යාපාර තේරුම් ගත යුතු ය.

ජාතික මට්ටමෙන් හෝ පළාත් මට්ටමෙන් දේශපාලකයන් ශක්තිමත් කිරීමට වඩා පුරවැසියන්ට වැදගත් විය යුත්තේ ප්‍රාදේශීය මට්ටමෙන් පළාත් පාලනය හා පුරවැසි ක්‍රියාකාරකම් ශක්තිමත් කිරීමයි.

පළාත් පාලන ඡන්දය කල් දැම්මා දැන් හොඳට ම ඇති ය. එය අලුත් ක්‍රමය යටතේ පැවැත්විය යුතු ය. පැරණි ක්‍රමයට ආපසු නො යා යුතු ය. එසේ ම, පළාත් පාලන ආයතනවල කාන්තා නියෝජනය 25%ක් බවට පත් කිරීමට සංශෝධනය කළ නීති කිසි සේත් ම ආපසු හැරවීමට ඉඩ නො දිය යුතු ය.

එක එක කාලෙට එක එක බයිලා කියන, හරියට වැඩක් කර ගත නො හැකි, පළාත් සභා හා පළාත් පාලන (ඡන්ද කල් දමන) ඇමති ෆයිසර් මුස්තාපා ද ඉවත් කළ යුතු ය. 


පුරවැසි බලය යනු ‘පුරවැසි බලය' නම් සංවිධානය නො වේ. එම නම භාවිතා කරන අය සැබෑ පුරවැසි බලයක් ගොඩනැගීමේ හැකියාව ඇති නායකත්වයක් නො වන බව ඔප්පු කර තිබේ.

සැබෑ පුරවැසි බලය වන්නේ 2015 ජනවාරි 8 වෙනසට උර දුන් ජනතාවගේ බලයයි. ඒ අපේක්ෂා බොඳ වී යන්නට ඉඩ නො දෙන පුරවැසි ක්‍රියාකාරිත්වය සැබෑ පුරවැසි බලයයි. ඒ සඳහා සංවිධාන අත්‍යවශ්‍ය නැත. අප ක්‍රියාකාරී වන්නේ එසේ ය. 

නායකයන් කවුරුද යන්න ද වැදගත් නැත. ලක්ෂ 62කගේ ජන බලය නියෝජනය කරන්නට ඔබත් අඟහරුවාදා, අගෝස්තු 15දා සවස තුනට විහාර මහා දේවි උයන ඉදිරිපිටට රොක් වන්න.  

වත්මන් බලතුලනය ඉදිරියටත් රැක ගත යුතු ය. එසේම, දූෂිතයන් පලවා හැරිය යුතු ය. ආණ්ඩුවට සෙල්ලම් කරන්නට ඉඩ නො දිය යුතු ය.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-12

පාර සොයා ගන්න දන්නා කොළඹ තරුණයෝ හා මංමුලා වන ගමේ තරුණයෝ

හැබැයි මා තරුණයෙකු නොවෙයි. ඒ වුණාට මා ලෝක තරුණ දිනය ගැන උනන්දුයි. ඒ වෘත්තීය වශයෙන් මා ක්‍රියා කරන ක්ෂේත්‍ර නිසා විතරක් නෙමෙයි.

අපේ තරුණ අවධිය නාස්ති වී යන්නට හේතු වුණ තත්වයන් අපේ දරුවන්ට ඇති නො වන පරිදි කටයුතු කිරීම මගේ වගකීමක් ලෙස මා අද සලකන නිසායි.

මට තවමත් මගේ ගමේදි, මා දන්නා පාසල්වලදි, මගතොටේදි බොහෝ විට හමු වන්නෙ මා ගෙවූ තුරුණු විය ම වැනි තුරුණු වියකට උරුම කියන්නට සිදු වන අවදානමේ ගැට්ටේ සිටින තරුණ පිරිස්. ජාති, ආගම්, දේශපාලනික අන්තවාදයන් ඔවුන්ගේ ඔලුවලට උඩ කැරකෙන්නේ වද බඳින්නට එන කණ මී මැසි හමුදා වගේ.

ඔවුන් අතර බොහෝ දක්ෂයන් සිටිනවා. ඔවුන්ටත් හීන ගොඩක් තියෙනවා. හැබැයි, ඔවුන්ට කොළඹ ඉහළ ප්‍රභූ සමාජයේ ඉංග්‍රීසිය හා ඒ හා බැඳුණු සංස්කෘතිය නැහැ. නිසි මග පෙන්වනවා නම්, එය ඔවුන්ට අත්පත් කර ගැනීම එතරම් දුෂ්කර දෙයක් නො වුණත්, ඊට වඩා පහසුවෙන් ඔවුන් අන්තවාදී අදහස් හා පුහු දෘෂ්ටිවාද සමග බැඳෙනවා. ඒවාට මග පෙන්වන්නට වඩා බලවත් බලවේග සමාජයේ තිබෙනවා. අවසාන ප්‍රතිඵලය විදියට ඔවුන්ට ලැබෙන්නේ සීමිත අවස්ථා ප්‍රමාණයක්. විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනය වැනි වරප්‍රසාද ලැබුණත්, ඔවුන් අන්තරේ ලෝකයට සීමා වී පුළුල් ලෝකයට දොර කවුළු වසා ගන්නවා.

හැබැයි මට මගේ වෘත්තීය ජීවිතයේදී කොළඹ ප්‍රභූ සමාජයට ප්‍රවේශය ඇති තරුණ පිරිස් හමු වෙනවා. ඔවුනුත් දක්ෂයි. ඉංග්‍රීසි භාෂා භාවිතය පැත්තෙන් චතුරයි. ඔවුන්ගේ සුවිශේෂ ම තත්වය තමයි, ඔවුන් සමාජය තුළ ඉදිරියට යාමට අවශ්‍ය අවස්ථා ලබා ගැනීම සඳහා උවමනා මෘදු කුසලතාවලින් පිරිපුන් වීම සහා වඩා සමාජශීලී හා වෘත්තික වීම. හැබැයි, කොළඹින් බැහැර ලාංකීය සමාජය හා පොදු ජනතාව මුහුණ දෙන ජීවන ගැටලු පිළිබඳ ඔවුන්ට එතරම් අවබෝධයක් හෝ ඒ අවබෝධය ප්‍රායෝගිකව ලබා ගැනීමට ලොකු උනන්දුවක් හෝ නැහැ. හැබැයි, ලංකාවේ සංවර්ධනය සම්බන්ධ තීරණ, තීන්දු ගැනීමේදී ඔවුන් ගමේ තරුණ තරුණියන්ට වඩා බලවත්.

මා iVoice වෙබ් අඩවිය හා සම්බන්ධ කටයුතුවලදී විවිධ තරුණ තරුණියන් හමු වෙනවා. ගමට පාලමක් හදන්නට මුල් වුණ නෙළුවේ මේ තරුණියන් තිදෙනා හමුවන්නට මා ගියා.

ගිය සිකුරාදා මා ගුවන් විදුලියේ වෙළඳ සේවයෙන් සිකුරාදා උදේ 8-9 විකාශ වූ සාරප්‍රභාගිර වැඩසටහනට සෙනෙල් වන්නිආරච්චි එක්කගෙන ගිහින් පැයක් ඔහු සමග කතා කළා. කොළඹ ඩී.එස්. සේනානායක විද්‍යාලයේ සිසුවකු ලෙස හය ශ්‍රේණියේ සිට ඉංගිරිසි මාධ්‍යයෙන් ඉගෙන ගෙන, උසස් පෙළට කලා විෂය තෝරාගෙන, කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතා උපාධිය හදාරා, හෑෂ්ටැග් පරපුර හරහා සමාජ ක්‍රියාකාරිත්වයන් ඔස්සේ ඉදිරියට ගිහින් වයස අවුරුදු 27ක් වන විට එලිසබෙත් රැජින විසින් වාර්ෂිකව තෝරා ගනු ලබන ලොව තරුණ නායකයන් පිරිස අතරට එක් වී සම්මාන ලබන්නට ඔහු සමත් වුණේ කොහොමද කියන එක මා විමසුවා.

මා අද ලියු ලිපිය තුළින් විමසා බැලුවේ එක්සත් ජාතීන්ගේ මහ ලේකම් අන්තෝනියෝ ගුටරස්ගේ තරුණ නියෝජිතවරිය වන්නට තරම් තැනකට බෙන්තර හබුරුගල ගමේ ඉපදුණු, අලුත්ගම සංඝමිත්තා විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ආරම්භ කළ අවුරුදු 27ක තරුණියක් සමත් වුණේ කොහොමද කියන එක.

අපේ පරම්පරාවේ අපේ මිතුරන් බොහෝ දෙනෙකු පුහු දෘෂ්ටිවාදයන් හා අන්තවාදී අදහස් නිසා ජීවිත හෝ අනාගත විභවයන් හෝ අහිමි කර ගත්තා. ඒ ගැන හොඳින් දන්නා අපි අනාගත පරපුරටත් ඒ කාලකණ්ණිකම ම උරුම කර දෙනවා ද?

මේ තරුණ කෙල්ලගේ කතාව කියවා බලන්න ඇය සිය වාසනාව පාදා ගැනීමට ගෙන තිබෙන මග. මේ පසුපස දේශපාලනය වුණත් තියෙන්නට පුළුවන්. හැබැයි මා හිතන්නෙ පුද්ගල දක්ෂතාව හා ගත් මග වැදගත්.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-11

හයියෙන් ගියොත් පයින් ගහනවා - පොලිසිය කියයි


අද උදේ බස් එකට නගිනකොට රියදුරන්, කොන්දොස්තරලා බර සාකච්ඡාවක්. ආයෙමත් ස්ට්‍ර‍යික් එකක් කරන්නට වෙයි කියලාත් කියවුණා. ඒගොල්ලන් හිටියෙ බොහොම උද්වේගයෙන්.

හේතුව තමයි වාහන වැරදිවලට දඩ මුදල් වැඩි කිරීම.

අවම දඩ මුදල රු. 30,000ක් වන වරදක් තිබෙනවා. ඒ තමයි, බාල වයස්කරුවන් රිය පැදවීම.

දැඩි දඩ පණවන්නෙ යම් දේවල් සම්පූර්ණයෙන් ම තහනම් කරන්න. පහත දැක්වෙන්නෙ රු. 25,000 බැගින් අවම දඩ පණවනු ලබන වැරදි.

1. වලංගු රියදුරු බලපත්‍ර‍යක් නොමැතිව රිය පැදවීම
2. රියදුරු බලපත්‍ර‍යක් නොමැති පුද්ගලයන් සේවයේ යෙදවීම
3. මත්පැන්, මත්ද්‍ර‍ව්‍ය භාවිතා කර රිය පැදවීම
4. දුම්රිය මාර්ග හරහා අපරීක්ෂාකාරීව රිය පැදවීම
5. වලංගු රක්ෂණාවරණයක් නොමැතිව රිය පැදවීම

මා නම් හිතන්නෙ මේ වැරදිවලට දැඩි දඬුවම් පැමිණවීමේ කිසිදු වරදක් නැහැ.

මේ වගේ ම නියමිත වේගය ඉක්මවා ධාවනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් වේගය ඉක්මවන ප්‍ර‍මාණය අනුව රු. 15,000 දක්වා දඩ පැණවිය හැකියි.

අපරීක්ෂාකාරීව රිය පැදවීමේ වරදට අවම දඩය රු. 10,000ක් වෙනවා.

වමෙන් ඉස්සර කිරීම, ජංගම දුරකථන භාවිතා කරමින් රිය පැදවීම වැනි වැරදිවලට දඩය රු. 2000යි.

මේ දඩ එකක්වත් අසාධාරණ නැහැ.

හැබැයි, වෘත්තීය රියදුරන්ට මුහුණ දෙන්නට සිදු වන ගැටලු පිළිබඳවත් අවධානය යොමු කළ යුතුයි. එහිදී විශේෂයෙන් ම බස් රියදුරන් ගැන අවධානය යොමු කළ යුතුයි.

දිනපතා කිලෝමීටර් 15ක විතර දුරක් බස් රියවල කෝච්චිවල යන එන මට මේ ගැටලු පිළිබඳ හොඳ අධ්‍යයනයක් තිබෙනවා.

ලංගමේ විරෝධය නිසා ඒකාබද්ධ කාලසටහන් ක්‍රියාත්මක නො කිරීමෙහි ප්‍ර‍තිඵලයක් ලෙස පාරේ දුවන බස් අතර අධික තරගයක් තිබෙනවා. බස් ව්‍යාපාරයේ සිටින අය අවුරුදු පහක් විතර යනකොට ඒ බසය වෙනුවට අලුත් බසයක් ධාවනයට යෙදවීම සඳහා මුදල් ඉපැයීම ව්‍යාපාරික වශයෙන් වරදක් නෙමෙයි. බොහෝ බස් රථ මසකට කිලෝමීටර් 10,000කට වඩා දුර ධාවනය වෙනවා. මේ බස්වල ටයර්, එන්ජින් කොටස් ආදී බොහෝ දේ අලුත් කිරීම වෙනුවෙන් විශාල මුදලක් වැය වෙනවා. රක්ෂණාවරණ, ණය, බලපත්‍ර‍ ගාස්තු, බදු, කප්පම්, පුණ්‍යාධාර වැනි තවත් වියදම් රැසක් ද බස් හිමියාට තියෙනවා. ඒ සියල්ල එක්ක බැලුවාම බස් හිමියන් ලබන ලාභය අසාධාරණ යයි කියන්නට අමාරුයි.

හැබැයි, බස් සේවකයන් කියන්නේ ඉතා දුෂ්කර රැකියාවක් කරන පිරිසක්. විශේෂයෙන් ම පෞද්ගලික බස් නැවතුම්පළවල ඔවුන්ට කිසිදු පහසුකමක් නැහැ. බස් සේවකයන්ට ගෙවන්නේ දෛනික වැටුප්. ඔවුන්ට අසනීපයකදීවත් වැටුප් සහිත නිවාඩුවක් නැහැ. ඊපීඑෆ්, ඊටීඑෆ් මොකවත් නැහැ. මේ මිනිස්සු පවතින්නෙ රු. 1200ක් විතර වන හෝ නැතිනම් ආදායමෙන් 15%ක් විතර වෙන විදියට හදා ගන්නා දෛනික වැටුපකින්. එහි සත්‍ය වටිනාකම දවසකට රු. 1500-2000 අතරයි තියෙන්නේ.

ඉතින් මේ ගාන හොයා ගන්න මේ මිනිස්සු මගීන්ට කෑලි ගානට සලකනවා. මග කොටනවා. රේස් යනවා. මග දිගට කෝල් දදා බස් එලවනවා. මාර්ග නීති මහා පරිමාණෙන් කඩනවා.

දවස පුරා පාරෙ ඉන්න මේ මිනිසුන්ට නීති නො කඩා රිය පදවන්නට පුළුවන් වාතාවරණයක් ලංකාවේ පාරවල්වල නැහැ. ත්‍රිරෝද රියදුරන්, යතුරු පැදි පදවන්නන්, පයින් යන්නන් එහෙම මාර්ග නීති තඹයකට තකන්නේ නැහැ.

අනෙක් පැත්තෙන් බස් රියදුරන් අකුරට වැඩ කළොත් එහෙම මිනිසුන්ට වෙලාවට වැඩට යන්නට ලැබෙන්නේත් නැහැ.

මේ නීති හොඳයි. හැබැයි, මිනිසුන් නීති කැඩීම වළක්වන පරිසරයක් නිර්මානය කිරීමත් මේ එක්කම සිදු විය යුතුයි. ඒ සඳහා මගී බස් ධාවනය විධිමත් කිරීමට පියවර ගැනීමත් අනිවාර්යයි.

සමස්තයක් ලෙස ම සමාජය විනයගත කිරීමට අවශ්‍ය පියවර ගන්නට ඕනැ. නීති පිළිබඳ සමස්ත සමාජය ම දැනුවත් කරන්නට ඕනැ. එක් පිරිසක් විතරක් පීඩාවට පත් වන පරිදි කටයුතු කළොත් නීතිවලින් වැඩක් නැහැ. මේ නීති ආපස්සට නො ගත යුතුයි. හැබැයි, ක්‍රියාත්මක කිරීම පරිස්සමෙන් කළ යුතුයි. 

මේක පොලිසියේ විතරක් වැඩක් නෙමෙයි. අප හැමෝගෙම වැඩක්.

(මාතෘකාව උපුටා ගත්තේ පැරණි ලංකා පුවත්පතකිනි. සටන් විරාමයෙන් පසු කොටි පාලන ප්‍රදේශවල චාරිකාවක් ගිය ලංකා පුවත්පතේ මාධ්‍යකරුවන් පිරිසක් ඔවුන් ගිය වාහනය අධි වේගයෙන් ධාවනය වීම නිසා නවත්වා අවවාද කළ කොටි පොලිස් නිලධාරියකු ගැන වෛරී අදහසක් ඇති කිරීමේ අරමුණින් එම නිලධාරියාගේ කැඩිච්ච සිංහල කතාව ලිපියේ මාතෘකාව ලෙස යොදා ගත්තේ එසේ ය. මෙම කොටි පොලිස් නිලධාරියා අදහස් කරන්නට ඇත්තේ ෆයින් ගහනවා යන්නයි. මෙය කියන්නේ තරහකට නො වේ. පුවත්පත් සිරස්තල කලාවේ සලකුණු විය යුතු සිරස්තලයක් බැවිනි.) 

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-09

යුද්දෙ ගැන වෙනස් විදියක කතාවක්

වැලිඔය පිංතූර අන්තර්ජාලයේ නැති තරම්. හොයා ගත්තෙ මේක. 
වසර 1989 කැරැල්ලෙන් පසු ලැබූ මානසික තුවාලත් අරගෙන, ජනාධිපති ප්‍රේමදාස විසින් පවත්වන ලද ඉංග්‍රීසි ගුරුවරුන් බඳවා ගැනීමේ විභාගයෙන් වැඩි ලකුණු අරගෙන සමත් වෙලා මං ගියා පදවිය බලා.

තරුණ අසහන කොමිෂමේ නිර්දේශ පරිදි ඔය කාලෙ රජයේ සේවයට බඳවා ගැනීම සඳහා තරග විභාග රැසක් තිබුණා. මටත් ඔය තැපැල් මහත්තයෙකු, කෝට් ක්ලාක් කෙනෙකු, දුම්රිය ස්ථානාධිපති කෙනෙකු එහෙම වෙන්නට අවස්ථාව ලැබිලා තියෙද්දිත් මා අනුරාධපුරයෙනුත් කිලෝමීටර් 100ක් විතර ඊසානදිගට වන්නට පිහිටා තිබුණු පදවියේ මායිම් ගම්මානයක් වන බුද්ධංගල පාසලේ ගුරුවරයකු ලෙස තෝරා ගත් රැකියාව තමයි මගේ ජීවිතය වෙනස් කළේ.

දේශපාලනික වශයෙන් වෙනස් මගක යන්නට ඉවහල් වුණේ පදවියේදී හමු වුණ එච්.ඩී. පෙරේරා හා ඔහු හරහා හමු වුණ ජයතිලක බණ්ඩාරව, මහින්ද චන්ද්‍රසේකර වැනි අයයි.

ඔවුන් හැරුණාම, අපේ පාසල හා චමරිය ඇසුරේ හිටපු මතක හිටින මිතුරන් පිරිසක් හිටියා. දැන් කුලියාපිටිය ම.ම.වි. සේවය කරන නෙල්සන් වර්ණකුලසූරිය, දැන් පරාක්‍රමපුර පාසලේ වැඩ කරන සුදත් ගුණරත්න හා ඔහුගේ දරු පවුල, දැන් අලිවංගුව මහා විද්‍යාලයේ විදුහල්පති එස්. කේ. සේරසිංහ, දැන් මිනුවන්ගොඩ සේවය කරන උපුල් ගුණසේකර, මොරටුවේ සහස්රා ආයතනයේ අධිපති සරත් ජයවර්ධන, අපේ මුරකරු හේරත් අයියා, චමරියට නිතර ආ ගිය පසු කලෙක කැබිතිගොල්ලෑව කලාප අධ්‍යක්ෂ වුණ හේමපාල, අවාසනාවන්ත රිය අනතුරකින් මිය ගිය අබේපාල, පසුව උපැවිදි වුණ ධීරානන්ද හාමුදුරුවෝ, පිටුපස ක්වාටර්ස් එකේ හිටපු දැන් අනුරාධපුර නගරයේ පාසලක විදුහල්පතිවරයකු වන උපාලි වගේ සොඳුරු මිතුරන් රැසක් එක්ක, කොටි ගහනකොට එහෙ මෙහෙ දුවමින්, බිය වෙමින්, ඒත් සතුටින් එක පවුලක වගේ ජීවත් වුණ ජීවිතය කිසිදාක අමතක කරන්නට බැහැ.

මේ සොඳුරු මිතුරන් අතරින් මට මගහැරී ගිය ගාමිනී චන්ද්‍රදාස තමයි මගේ ප්‍රාණ සම මිතුරා වුණේ. ගාමිනී ඉක්මණින් මාරුවක් හදාගෙන අපෙන් වෙන් වෙලා යනකොට මට ඒක මානසික අවපීඩනයක් වගේ වුණා.

කාටත් මගහැරී තිබුණ ගාමිනී චන්ද්‍රදාසව මා නිතරම හෙව්වා. අහම්බෙන් ෆේස්බුක් එකේ දැකපු යාවත්කාලීන නො වන ගිනුමක එල්ලිලා යන්තම් ඔන්න මෑන්ව අල්ල ගත්තා. අද අපි කතා කළා.

ගාමිනී යාපහුව පැත්තේ අති දුෂ්කර ගම්මානයක කණු මුල් උදුරලා අලුතින් ගොවි බිම් අස්වද්දපු සැබෑ ගොවියකුගේ පුතකු ලෙස ඉපිද, කෙතේ කමතේ වැඩ කර, අමාරුවෙන් උසස් පෙළ හදාරා, විද්‍යා පීඨයට ගොස් පළමු පත්වීම ලෙස ගජබාපුර ඉස්කෝලෙ ගුරුවරයකු ලෙස ගිය අහිංසක තරුණයෙක්. ගාමිනී මට හමු වෙනකොට ඔහු හිටියෙ ඇලිකිඹුලාගල විද්‍යාලයේ චමරියේයි. බිම් බෝම්බ, කොටි ප්‍රහාර බහුල, පාළු වනගත ගුරු පාරක් දිගේ වැලිඔය හරහා දවසකට කිලෝ මීටර් දහයක් විතර අසහනකාරී බයිසිකල් ගමනකින් යා යුතු පාසලක් තමයි ගජබාපුර. ඒ ජනපදය පිහිටුවා තිබුණේ මුලතිව් දිස්ත්‍රික්කයේ කලින් සිලෝන් තියටර්ස් ෆාම් ලෙස හැඳින්වුණ දෙමළ ජනවාසයක මිනිසුන් ඉවත් කරලායි.

මේ ගම්වල ජීවිතයටත් වඩා දිනපතා යන මේ ගමන අනතුරුදායකයි. මරණයත් අතින් අරගෙන කොහොම හරි ඉස්කෝලෙට ගිහින් ආපහු පණ පිටින් පරාක්‍රමපුර ඇලිකිඹුලාගල පාසලේ චමරියට එන එක දැවැන්ත අභියෝගයක්. ඒ වකවානුවේ ඒ ප්‍රදේශයේ ජීවත් වූ මිනිසුන්ට වඩා, පිටින් රැකියාවලට යන්නට සිදු වුණ, ගුරුවරුන් දෙතුන් දෙනෙකු උගන්වපු මෙවැනි පුංචි පාසල්වල ගුරුවරුන් හිටියේ දැඩි මානසික පීඩනයකින්. ඒක විෂාධයක් මට්ටමේ ම තියෙන්නට ඇති.

ඉතින් මේ සටහන ලිව්වෙ ගාමිනීට මුහුණ දෙන්නට සිදු වුණ එක්තරා සිදුවීමක් නිසායි. ඒ කාලෙ ගාමිනී මා වැඩ කළ බුද්ධංගල විද්‍යාලයේ අපේ චමරියේයි හිටියේ. ගජබාපුර අවුරුදු ගණනක් වැඩ කළ ඔහුට මා සිටි පාසලට මාරුවක් ලැබී තිබුණත්, ගජබාපුරට ගුරුවරයකු නැති වීම නිසා ඒ මාරුව ක්‍රියාත්මක වුණේ නැහැ. 

දවසක් ආපහු ඇවිත්, වෙනදා වගේ බතුත් නො කා, විටත් නො කා, ගාමිනී කා එක්කවත් කතා නො කර, බොහොම දුක්මුසු විදියට කල්පනා කර කර හිටියා. “ඇයි බං?" කියලා අහලා බොහොම අමාරුවෙන් තමයි විස්තරේ දැනගත්තෙ.

ගාමිනී රස්සාව දාලා ගෙදර යන්න හිතමින් සිටිද්දි බොහොම අමාරුවෙන් තමයි හිත හදලා ආපසු පාසලට ඇරියෙ. එහෙම නො වුණා නම්, දැන් මහනුවර නගරයේ පාසලක චිත්‍ර උගන්වන ගාමිනී ආපහු ගමේ කුඹුරු කොටන්නට යන්නට ඉඩ තිබුණා. ඒක සමහර විට ගුරු වෘත්තියට වඩා හොඳ වෙන්නත් ඉඩ තිබුණා.

ඒ කාලෙ වැලිඔය පැත්තෙ ඉතා පැහැදිලි දේශ සීමා මායිම් වැටක් තිබුණා. අතරින් පතර ග්‍රාමාරක්ෂක බංකර් සහිතව ඉදි කර තිබුණු මේ වැටෙන් එහා පැත්තට යන්නට සිවිල් වැසියන්ට අවසර තිබුණෙ නැහැ. ඒ වගේ ම, ඒ පැත්තට හමුදාව වුණත් ගියේ මෙහෙයුම් සඳහා විතරයි. ඔය කාලෙ හමුදාවෙ කුඩා කණ්ඩායම් මෙහෙයුම් සඳහා ගිහින් ආපහු එන්නෙ දින ගණනාවකට පස්සෙ. ඒවා එක්තරා විදියක ගරිල්ලා ස්වරූපයේ ප්‍රහාර. කොටින් කරපු විදියට ම තමයි හමුදාවත් මෙහෙයුම් කළේ. මේ මෙහෙයුම්වලට යනකොට ඇතැම් විට ගමේ මිනිහෙකුත් එක්කගෙන ගියා පාර හොයා ගන්නට. මේ මිනිසුන් දඩයක්කාරයෝයි. ඔවුන් කැළයට ගියේ සාමාන්‍ය විදියට සරම් කමිස ඇඳලා පන් මල්ලකුයි, තුවක්කුවකුයි අරගෙන.

දවසක් ගාමිනී පාසලේ උගන්වමින් ඉන්නකොට පාසල් වත්ත අසලින් ම මෙසේ මෙහෙයුමකට ගිය කුඩා කණ්ඩායමක් ආපසු හමුදා බල ප්‍රදේශයට ඇතුළු වුණා. ඒ එක්ක පාසලේ ළමයකුගෙ තාත්තා කෙනෙකුත් ආවා. බර පන් මල්ලකුත් අරගෙන හමුදා භට පිරිස පිටුපසින් මේ මිනිහා කඳවුර දිහාවට යන ගමන් ගාමිනීට කතා කළා.

“සර්, පොඩි බඩ්ඩක් පෙන්නන්න ද?"

“මොකක් ද?"

ගැමියා ගාමිනී ළඟට ඇවිත් පන් මල්ලේ කට විහිදුවලා පෙන්නුවා.

ඒකෙ තිබුණෙ බෙල්ල ළඟින් කපපු මිනිස් ඔළුවක්. කොටි නායකයකුගෙ හරි සාමාන්‍ය දෙමළ මිනිහකුගෙ හරි වෙන්න ඇති. කාගෙ වුණත් මිනිහෙකුගෙ.

මේ සිද්ධිය සිදු වුණේ 1994දීයි. වසර 2000දී විතර කොටි සංවිධානය ගජබාපුර පැත්ත සම්පූර්ණයෙන් ම අල්ලා ගත්තා. රජයේ හමුදා ගජබාපුර නැවත අල්ලා ගත්තෙ අවුරුදු අටකට පස්සෙ 2008දී. මේ ඒ වෙලාවේ ගත්ත වීඩියෝවක්.





ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-08

ඔන්ලයින් ශාස්තෘවරු, චන්ඩි, හීරලුවෝ, කාන්දංකාරයෝ, පුෂ්පකුමාරලා, ඉස්ටිකර් යාළුවෝ, ෆේකියෝ හා තවත් අය

දැන් දැන් මට මුහුණ දෙන්නට සිදු වන ඇතැම් ගැටලු එක්ක මට හිතෙනවා දැන් මාත් පොරක් වෙලා වත් ද කියලා.

මේ ප්‍රශ්නෙ එන්නෙ විශේෂයෙන් ම සමාජ මාධ්‍යවලදීයි. කාගේ හරි පෝස්ට් එකකට ලයික් කිරීම නිසා හෝ කමෙන්ට් කිරීම නිසා හෝ බ්ලොග් එකේ වෙනත් කෙනෙකු විසින් පළ කරනු ලබන අදහසක තුන්වන පාර්ශ්වයක් පිළිබඳ සඳහන් වීම නිසා හෝ පුද්ගලයන් තරහා වීම දැන් දැන් සුලබ අත්දැකීමක් වෙලා.

මේ නිසා මා අද කතා කරන්නට යන්නේ ලංකාවේ සමාජ මාධ්‍ය භාවිතාවන් පිළිබඳවයි. සමාජ මාධ්‍ය භාවිතා කරන අයට ආචාර ධර්ම පද්ධතියක් නැහැ. හැබැයි, සමාජ මාධ්‍ය භාවිතා කිරීමේදී භාවිතාවේ තිබෙන ආචාර ධර්ම හා ගැටලු මොනවාද කියා විමසා බැලීමට තමයි මේ උත්සාහය.

ලංකාවේ සමාජ මාධ්‍ය භාවිතා කරන වැඩි දෙනෙකු උත්සාහ කරන්නේ සමාජයට තමන්ගේ බෙහෙත් ඩෝස් එක දෙන්නට මිසක් සමාජයෙන් කිසිවක් ඉගෙන ගන්නට නෙමෙයි. මෙය විශේෂයෙන් ම අදාළ වන්නේ වාමාංශික සම්භවයක් ඇති පිරිස්වලට හා ලාංකීය බුද්ධිමතුන් ය කියන උගත් පිරිසටයි.

ඔවුන් එන්නේ ම අනේ මේ සෝෂල් මීඩියාවල ඉන්න නො දන්නා කට්ටියට කියා දෙන්නට ඕනෑ ය කියන අනුකම්පාවෙන්. එහෙම ඇවිත් ඔන්න ඉතින් මෙන්න මේ වගේ ඒවා කියනවා. “ඔයා වැරදියි. නිදහස් අධ්‍යාපනය රැක ගන්නට ඕනැ. සයිටම් වහන්න ඕනැ."

ඉතින් මේ කට්ටියට පසුගිය කාලයේ සිදු වී තිබෙන දීර්ඝ සංවාද පෙන්වා දුන්නා ම ඒගොල්ලන් ඒ ගෙදර වැඩ කරන්නට කැමති නැහැ. “නිදහස් අධ්‍යාපනය නැතිනම් ඔයාත් නැහැ," වගේ ගොන් කතා කියනවා.

මේ වගේ හාදයෙකු අලුතෙන් සෝෂල් මීඩියාවලට එකතු වුණාම ඒ කැම්පේන් එකේ ඉන්න පරණ පොරවල් පවා ඒ තැනැත්තාව උම්මා දීලා වැළඳ ගන්නවා. එයාගෙ පෝස්ට්වලට හිටගෙන ලයික් දානවා. ඉතින් ඒගොල්ලන් මෙහෙම කියනවා. “බලන්නකෝ අර අජිත්ලාට වෙලා තියෙන දේ. ඉස්සර නම් ඔහොම නැහැ."

ඊට පස්සෙත් දිගට ම එන්නෙ උගන්නන්න. ඒ තමයි ඔන්ලයින් ශාස්තෘවරු. ඒගොල්ලන් ඔක්කොම දන්නවා. අන්තර්ජාලයට පහළ වෙලා ඉන්නෙ අනෙක් අයට කියා දෙන්න.

ඉතින් ටික දවසක් යනකොට මේගොල්ලන්ට සමාජ ජාල භාෂාවෙන් උත්තර හම්බ වෙනවා. එතකොට ඇතැමෙක් දමා ගහලා ගිහින් සෝෂල් මීඩියාවලට බනිනවා. පොළවේ වැඩ කරන්න වරෙන් අරවා මේවා කියලා චැලෙන්ජ් කරනවා. මේ පාර නම් පොළවෙ වැඩ කරනවා කියලා හිතාගෙන කොළඹ තියෙන පොත් දොරට වැඩුම්වලට, දේශපාලන ආගමික කල්ලිවල අධ්‍යාපනික වැඩසටහන්වලට දමාගෙන දුවනවා. ටික කාලයක් ගිහින් බැලුවාම ආපහු හිතෙනවා කේක් කාලා පොළවට කක්කා දැම්මාට වඩා පොළවේ වැඩක් කරලා නැති බව. ඉතින් ආපහු අන්තර්ජාලයට එනවා.

සමාජ ජාල කියන්නෙ පොරවල් නැති, කාටවත් විශේෂ ගෞරවයක් නැති තැනක්. හැබැයි, එක් පිරිසක් ඉන්නවා එයාලාට ඕනැ ගෞරවය. තමන්ට ම තුමා කියලා අමතා ගන්නවා. ගෝලයන් සර් කියලා කමෙන්ට් දැම්මා ම බොහොම හොඳයි පුතේ වගේ පිළිතුරු ලියනවා. කවුරුහරි තමන් විවේචනය වන දෙයක් ලිව්වොත් පාරෙ ඉස්සරහට මුණගැසුන විට අහක බලා ගන්නවා.

මේ කට්ටිය ඔන්ලයින් හීරලුවෝ. සිවුරු ඇරිය ඇතැමෙකුට මතක නැහැ තමන් සිවුරු ඇරලා ය කියලා. උන් හාමුදුරු කාලෙ බලාපොරොත්තු වෙච්ච සැලකිලි ම ගිහි කාලෙත් බලාපොරොත්තු වෙනවා. ඔන්ලයින් හීරලුවන්ට අවබෝධයක් නැහැ තමන් සමාජ මාධ්‍යවලට එන්නෙම තථ්‍ය සමාජයේ රෙදි ගලවලා තියලා බව. අතථ්‍ය සමාජ මාධ්‍ය ලෝකයේ සමාජ ධුරාවලි නැහැ. ඒක ඉගලිටරියන් සමාජවාදී සමාජයක්.

මේකට වැඩිදෙනෙක් කැමතියි. හැබැයි, අනුන්ට ගහන්නට තමන්ට අවස්ථාව ලැබෙනකල් විතරයි. තමන්ට කවුරුහරි ගැහුවොත් අන්ෆ්‍රෙන්ඩ් කරනවා, බ්ලොක් කරනවා.

එහෙම කරන්නට උවමනා ඔන්ලයින් කාලකණ්ණි පිරිසකුත් ඉන්නවා. උන් ඉන්නෙ දත් විළිස්සා ගත්ත බල්ලන් වගේ තමන් හතුරන් ය කියා සලකුණු කරගෙන ඉන්න මිනිසුන්ගෙ ඇඟට කඩා පනින්න.

සමාජ මාධ්‍යවල ඉන්න තව පිරිසක් තමයි කාන්දංකාරයෝ. මේ කට්ටිය තමන් කරන ඕනෑ ම මරි මෝඩ වැඩකට තමන්ගේ මුළු මිතුරු ලැයිස්තුව ම ටැග් කරනවා. ලංකාවේ සමාජ මාධ්‍ය භාවිතා කරන්නන්ට ටැගිං සම්බන්ධයෙන් කිසිම ආචාරධර්මයක් නැහැ.

තව කට්ටියක් තමයි ඔන්ලයින් පුෂ්පකුමාරලා පුෂ්පකුමාරිලා. මේ කට්ටිය කරන්නෙ උදේට මල් පොකුරක් දාලා ගුඩ් මෝනිං යාළුවනේ, අද මගෙ උපන් දිනේ - මට විෂ් කරන්න, මේ ඉන්නෙ මගේ මල්ලි - එයාට හෙබ්රිස්සාව - එයාට සුව වෙන්න ය කියලා ලයික් දාහක් දාන්න වගේ ඒවා ලියන එක විතරයි.

ඉස්ටිකර් යාළුවන් කියන්නේ පොස්ට් එකට යටින් තඩි ස්ටිකර් දාන කට්ටියට.

මේ අතරෙ ඉන්නවා ඔන්ලයින් මළකඳන්. ඒගොල්ලන් ඉන්නවා වුණාට මළා වගේ. කිසිම දවසක කිසිම දෙයකට ලයික් එකකින් ප්‍රතිචාරයක් දක්වන්නෙ නැහැ. උන්ට පණ තියෙනවා ද කියලා බලන්නට ඉඳල හිටල දෙකක් ඇනලා බලන එක හොඳයි. පාරෙදි දැක්කාම අහක බලා ගන්නවා නම් ෂුවර් එකට ම උන් මළා වගේ හිටියට මැරිලා නැහැ.

ඔන්ලයින් මැරිච්ච එවුනුත් අපේ ලැයිස්තුවල ඉන්නවා. උන් අර පෝස්ට් පේඩ් සිම් කාඩ් අරගෙන පොලු තියලා නම්බර් මාරු කරන එවුන් ම තමයි. ඒ කියන්නෙ නිතර ම අලුත් ඊමේල් ඇඩ්‍රස් හදලා ෆේස්බුක් ගිනුම් ද හදා ගන්නවා. නම ජී.බී. හරමානිස් ය කියලා හිතන්නකෝ. මෙන්න හරමානිස් ටික දවසකින් අලුතෙන් රික්වෙස්ට් එවනවා, ජී.බී. හරමානිස් මැක්ස්, හරමානිස් රූල්ස් වගේ නම්වලින්. මතක ඇතුව කලින් එක මැකුවෙ නැතිනම් මුන් අපේ මිතුරු ලැයිස්තුවේ ගල් ගෙඩි තියලා යනවා.

ෆේකියන් හෙවත් බොරු අනන්‍යතාවලින් පෙනී සිටින කට්ටිය ප්‍රවර්ග කීපයකට අයිති වෙනවා. ඒ අතර, ගැහැනුන් ලෙස පෙනී සිටින පිරිමි, පිරිමින්ගෙන් කම් සැප සොයන පිරිමි, චූටි සිප්පි හොයන නාකි මනමාලයෝ, ඔන්ලයින් චන්ඩි ආදිය සුලබයි. කෙසේ වෙතත්, මේ පිරිස් ඇත්තෙන් ම මානසික අසහනකාරයන් බව පැහැදිලියි.

මේ අතර තවත් පිරිසක් ඉන්නවා තමන්ට නැති ටයිටල් දාගෙන ලොකු පොරවල් වගේ රඟන. ඒගොල්ලනුත් අයත් වන්නේ අර ඉහත කී වර්ගයට ම තමයි. ලංකාව දූපතක් නිසා බොහෝ දෙනෙකු කැමතියි කරදිය වළල්ල තරණය කරන්නට. පිටරට ගිහින් පිංතූර අරගෙන ෆේස්බුක් දාන්න. දාලා නිතර නිතර තමන් දිහා ම බලන්න. 

මේ අතර ලංකාව දාලා ගිහින් සුද්දන්ට පච කෙළලා එසයිලම් ගත්ත, ජාතියට පණ වගේ ආදරය කරන, ජාතියට විරුද්ධව කටයුතු කරන ඕනැ කෙනෙකුට අන්තර්ජාලයෙන් කඩුවක, කිණිස්සක, පිස්තෝලෙක පිංතූරයක් පවා එවන්නට බය නැති වීරයන් පිරිසකුත් ඉන්නවා.

ඔන්ලයින් රුසියන් වැඩිපුරම එන්නේ ඇනොනිමස් කමෙන්ට් දැමිය හැකි බ්ලොග්වලටයි. උන් රුසියන් වන්නේ උන්ගේ ඉරිසියාව රුසියාවටත් වඩා ලොකු නිසායි. ඇනොනිමස් නිසා කිසිම සදාචාරයක් අවශ්‍ය නැහැ. ඕනැ දෙයක් ලියනවා. බ්ලොග් එක කරන කෙනා ඔන්ලයින් ඝාතනය කරනවා.

ලංකාවේ සමාජ මාධ්‍ය අවකාශවල දක්නට ලැබෙන මේ වගේ කාරණා ගැන ඔබේ අදහසුත් ලියන්න.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-06

රවී අස් නො වුණොත් මොකද කරන්නෙ?

බැඳුම්කර කොමිෂම හමුවේ රවීගේ රෙදි ගැලවී යාමත් එක්ක බොහෝ දෙනෙකු සැලිලා. රවී ඉල්ලා අස් විය යුතුයි කියා අවධාරණය කරන පිරිසක් ඉන්නවා. එහෙම නො වුණොත් අප කොහොමද මේ ආණ්ඩුව තවදුරටත් ආරක්ෂා කරන්නෙ කියා අසන පිරිසකුත් ඉන්නවා.

රවී කරුණානායක ඉල්ලා අස් වෙනවා ද, ඔහුට විරුද්ධ විශ්වාස භංග යෝජනාවෙදි එයට සහයෝගය දෙනවා ද වගේ ප්‍රශ්න වැදගත් වෙලා තියෙන බොහෝ දේශපාලකයන්ගෙ ඉතිහාසයේ මෙවැනි ඉල්ලා අස් විය යුතු සිදුවීම් ඕනැ තරම් තියෙනවා. 

ඒ විතරක් නෙමෙයි, මේවා මතු කරන මාධ්‍යවල තත්වය මොකක් ද? පාරදෘෂ්‍යභාවය ගැන කතා කරන රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවල තත්වය මොකක් ද? දූෂණයෙන් ඩීල්වලින් තොර දේශපාලන පක්ෂයක් තියෙනවා නම් කියන්න. රජයේ සේවය දූෂණයෙන් තොර තැනක් ද? ලංකාවේ මහජනතාව දූෂිත නැද්ද?

යහපාලනය කියන්නෙ හොඳ සටන් පාඨයක්. හැබැයි එය යථාර්ථයක් කරන්නට නම් රටකට හොඳ නායකයන් අවශ්‍යයි. හොඳ නායකයන් බිහි වෙන්නෙ හොඳ සිවිල් සමාජයක් තියෙන තැනක. හොඳ සිවිල් සමාජයක් බිහි වෙන්නෙ හොඳ පුරවැසියන් සිටින තැනක. මේ කිසිවක් නැති තැනක යහපාලනය දැඩි කොන්දේසියක් කර ගන්නට ඕනැ නැහැ. 

ආණ්ඩුව යහපාලනය පැත්තෙන් සාර්ථක වෙච්ච පැති වගේ ම අසාර්ථක වෙච්ච පැතිත් තිබෙනවා. උදාහරණයක් ලෙස, රවී කරුණානායක ඇලෝසියස්ගෙන් සන්තෝසම් ගත්ත එක හරි, ලක්ෂ්මි කාන්තන්ගෙ සල්ලිවලින් මුදල් විශුද්ධිකරණයක යෙදුණු එක හරි බරපතල විදියට යහපාලන මූලධර්ම උල්ලංඝනය කිරීමක්. 

හැබැයි, නියෝජ්‍ය සොලිසිටර් ජනරාල් දප්පුල ලිවේරාට රවි කරුණානායක වැනි ප්‍රබල ඇමතිවරයකුගේ මුහුණට ම බොරුකාරයකු යයි කියන්නටත්, මහ බැංකුවේ සේවකයන්ට ඉදිරියට ඇවිත් බය නැතුව සාක්කි දෙන්නටත් පුළුවන් වන්නේත් යහපාලනය තුළ රාජ්‍ය ආයතන ශක්තිමත් වීම නිසායි. අප ඒ තත්වය ආරක්ෂා කළ යුතුයි. හැබැයි, ඇතැම් රජයේ නිලධාරීන් ඇවිත් දෙන සාක්කි හරියට ‘මඒන්ද්‍රන් මට බැල්ලා, ඌ... ඌ.... ඌ....' වගේ ඒවා ය.

රවී කරුණානායක ඉල්ලා අස් වෙනවා ද නැද්ද කියන එක ගැන මා එතරම් උනන්දුවක් දක්වන්නෙ නැහැ. මා උනන්දු වන්නේ රටට වැදගත් වන ආර්ථික, දේශපාලන හා සමාජ ප්‍රතිසංස්කරණ කෙරෙහියි. 

පසුගිය අවුරුදු දෙකහමාර කියන්නේ මෑත ඉතිහාසයේ එවැනි වැදගත් ප්‍රතිසංස්කරණ මාලාවක් ම සිදු වුණ හා තවත් ප්‍රතිසංස්කරණ මාලාවකට මුල පුරා තිබෙන කාල වකවානුවක්. ඒවා සිදු වෙන්නට ඉවහල් වූ වත්මන් බල තුලනය තව දෙවසරක් හෝ ඉදිරියට ගෙන යාම තමයි මට වැදගත් කාරණය වන්නේ. 

ගාන්ධි කිව්වා වගේ තමන් අපේක්ෂා කරන වෙනස තමන් තුළ දැන් සිට ම ඇති කර ගැනීමේ උවමනාවක් මේ ආණ්ඩුවට නැති වුණත්, ඒ වෙනස්කම් ඇති කළ යුතුයි කියන අදහස හෝ ඔවුන් තුළ තිබෙනවා. එහෙම වෙනස්කම් ඇති කිරීමේ අදහසක්වත් වෙනත් දේශපාලන හවුල් තුළ නැහැ.

දැනට පවතින බලතුලනය වෙනස් කළොත්, අපට අදට වඩා හොඳ තත්වයක් ලබා ගත හැකි ය යන විශ්වාසයක් ඇති කර ගැනීමේ හැකියාවක් දැනට දකින්නට නැහැ. ජවිපෙ, පෙසප පක්ෂ දෙකට වැදගත් එකිනෙකා අතර බල පොරය විතරයි. සෙසු කුඩා වාමාංශික කල්ලිවලට තිබෙන්නේ අනන්‍යතා අර්බුද. ඒකාබද්ධ විපක්ෂය කියන්නේ දූෂණය, වංචාව, ඝාතනය හැර වෙනත් හරයක් නැති, ප්‍රතික්ෂේපිත, ගර්හිත හත්තිලව්වක්. මේ තියෙන එක නැති කර ගත්තොත්, මොකුත් නැති වෙනවා මිසක් ලැබෙන කිසිවක් නැහැ. 

රවී කරුණානායක කියන්නේ මෙවැනි වංචාවක් අසු වූ පමණින් ඉල්ලා අස් වන්නට තරම් සදාචාරයක් ඇති දේශපාලකයෙකු නොවෙයි. ඔහුත් රාජපක්ෂ පවුලේ සාමාජිකයන් වැනි ම ලජ්ජා නැති චරිතයක්. හැබැයි, රාජපක්ෂ පවුල වගේ ම, රවි කරුණානායකත් තනිකරම හොරකම වෙනුවෙන් පවතින අය නෙමෙයි. ඔවුන් හොරකම් කරන සල්ලිවලින් දේශපාලනයත් නඩත්තු කරනවා. ලංකාවේ පවතින කුණු වුණ දේශපාලනය තුළ මෙවැනි දේශපාලකයන් හමු වන එක ඉතාම සාමාන්‍ය තත්වයක්. 

භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර සිද්ධිය ගැන වුණත් තත්වය මෙය ම තමයි. සොරකම් කරන ලද දැවැන්ත මහජන මුදල් කන්දක් මත සිට ඡන්ද කරපු සහ තවමත් කරමින් සිටින රාජපක්ෂ පවුල හා අන්තේවාසිකයන් පරද්දන්නට මෛත්‍රීපාලගේ ජනාධිපති ඡන්දයට ගත් ණය පවා ගෙවන්නට බැඳුම්කරයෙන් ලැබූ ලාභ උපයෝගී කර ගන්නට ඇති. එය එක්තරා ආකාරයක විසෙන් විස නැසීමක් ලෙස සැලකුවත් වරදක් නැහැ. 

භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර සිද්ධිය විමර්ශන කරන කොමිෂම ඉදිරියේ කොයි තරම් නාටක රඟදැක්වුණත්, අත්‍යවශ්‍ය සාක්කි වන්නේ ඉන්සයිඩර් ට්‍රේඩිං සිදු වීම සම්බන්ධයෙන් ඉදිරිපත් වන සාක්කියි. ඒවා ඉදිරිපත් කරන්නට බැරි වුණොත්, අවසානයේදී මේ වාර්තාවත් කෝප් වාර්තාවට වැඩි එකක් නො වෙන්නට පුළුවන්. ඒ වගේ ම, දුර්වල සාක්කි නඩු විභාගයකදී ලෙහෙසියෙන් ම බිඳ වැටෙන්නටත් පුළුවන්. අවසානයේදී මේ විමර්ශනයෙන් ලාභ ලැබූ එකම පිරිස ප්‍රවෘත්ති විකුණාගත් අය පමණක් වෙන්නට පුළුවන්. 

කොහොම වුණත්, මේ වන විට මට නම් භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර සිද්ධියේ විමර්ශන අවසන් වීමත් වැදගත් නැහැ. තමන් තනතුරේ ඉන්නකල් කලින් ආණ්ඩුවේ සිටින ඇතැම් අපරාධකරුවන් උසාවිය ඉදිරියට ගෙන එන්නට ඉඩ නො දෙන බවට වහසි බස් කියූ අධිකරණ ඇමතිවරයකු සිටින රටක, කලින් ආණ්ඩුවේ සොරුන්ගේ නඩු අනන්තය දක්වා කල් යමින් තිබෙන යුගයක, මේ ආණ්ඩුව හෙට එළි වෙන විට කුරුසේ තබා ඇණ ගහන්නට අපට හදිසියක් නැහැ. 

සරලව කිව්වොත්, රවි කරුණානායක ගැන, මහ බැංකු බැඳුම්කර සිද්ධිය ගැන විමර්ශනත්, රාජපක්ෂලාගේ විමර්ශන සිදු වන වේගයෙන් ම සිදු වුණාවේ. තව අවුරුදු දෙකක් අප මේ ආණ්ඩුව වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ ඔය ඔක්කොටම හිරේ යන්නට සිදු වන තරමට ශක්තිමත් සමාජ දේහයක් හැදීම වෙනුවෙනුයි. අප අසාර්ථක වන්නට ද පුළුවන. එහෙත් කමක් නැත. අපි මේ අභියෝගය ගෙන උත්සාහ කරමු.

දැන් ඉතින් යහපාලනය, රාජපක්ෂලාගෙ හොරකම් ඔප්පු කළා ද, මුනුත් හොරු නේද අරක මේක අපෙන් අහගෙන එන අයට දෙන්නට තියෙන උත්තරයත් ලියා තබමි. ඔව්, උනුත් හොරු ය. මුනුත් හොරු ය. හැබැයි අපි දැන් හොරු එක්ක වැඩ කරන්නෙමු. ඒ රට කිසියම් පථයකට දමා ගැනීම වෙනුවෙනි. 

ඒ වනාහි ආරළු බූරළු නැති ප්‍රායෝගික සමාජවාදී පථයකි. රජයේ ආධිපත්‍යය හා එමගින් මහජනතාව පිට පැටවෙන බර අවම කරන පථයකි. රජය ප්‍රමාණාත්මකව නොව ගුණාත්මකව සංවර්ධනය කිරීම හා එහි කාර්යක්ෂමතාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටින පථයකි. මධ්‍යම පන්තියේ දේශපාලන බලය අභියෝගයට ලක් වන, ව්‍යවසායකයන් හා වැඩ කරන ජනතාව ශක්තිමත් වන පථයකි. ආර්ථික ජාතිවාදය පරාජය කරමින් ගෝලීය ආර්ථිකය සමග යහපත් සම්බන්ධතා ගොඩනගා ගැනීම වෙනුවෙන් අරගල කරන පථයකි. ජාතිවාදයට හා වෙනත් ස්වෝත්තමවාදයන්ට එරෙහිව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වෙනුවෙන් අරගල කරන පථයකි. 

ඒ පථයට දමා ගත්තාට පසුවත් ඊළඟට එන එවුනුත් සොරුන් ම වන්නට පුළුවන. හැබැයි මේ පථය ඔස්සේ රට ඉදිරියට යනවා නම් අඩු තරමේ  අනාගත පරම්පරා හෝ යම් වෙනසක් සිදු කරනු ඇත. අවශ්‍ය වන්නේ අරමුණ වෙනුවෙන් අධිෂ්ඨාන සහගතව කරන අඛණ්ඩව අරගල කිරීමයි. 

වඩා වැදගත් අරමුණ ය. අන් සියලු දේ ඊට ප්‍රාථමික ය.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-05

පොත්, ඊ පොත් හා තවත් පොත්

මතුගම ශාන්ත මේරි විද්‍යාලයේ වාර්ෂික සාහිත්‍ය උළෙලේ හා පොත් සල්පිලේ සාහිත්‍යයේ හා කලාවේ ආකෘතික නව ප්‍රවණතා ගැන ඉදිරිපත් කිරීමක් කරන්නට තිබුණා. ඒ ගැන සිතූ සිතුවිලි කීපයක් තමයි මේ පෙළගස්වන්නෙ.

පන්හිඳ, පෑන වගේ වචන අපි රොමැන්තික විදියට පාවිච්චි කරනවා වුණාට 2000 දශකයේ මුල හරියෙ හිරු පත්තරේ කරද්දි කෙළින් ම පරිගණකයෙන් ලියන්නට පටන් ගත්ත මට දැන් පෑනකින් මිනිහෙකුට කියවන්නට පුළුවන් විදියට අකුරු ලියන්නට බැහැ. 2004, 2005 කාලෙ පුංචි, සතිපතා විකල්ප පත්තරයක් වුණ හිරුට පුළුවන් වුණා පරිගණක දෙකකින්, තුනකින් මුළු පත්තරේ ම ඩිජිටල් විදියට නිෂ්පාදනය කරන්නට. හැබැයි, හිරු පත්තරේ වෙබ් අඩවියක් සකසා ගන්නට අපට බැරි වුණා. සෙසු බොහෝ පුවත්පත්වල ජනමාධ්‍යකරුවන් ඩිජිටල් වුණේ ගොඩක් පස්සෙ කාලෙක.

දැන් පුවත්පතත් සම්පූර්ණයෙන් ම අන්තර්ජාල යුගයට පරිවර්තනය වෙමින් තිබෙනවා. දැන් පුවත්පත් මිළ දී ගන්නා පිරිස ඉතා සීමිතයි. ඒ සංඛ්‍යාව දිනෙන් දින අඩු වෙමින් තිබෙනවා. දෙක තුනක් හැර ලංකාවේ බොහෝ පුවත්පත් මේ වන විට පවත්වාගෙන යන්නේ පාඩු පිට. ඇතැම් ඒවාට සල්ලි පොම්ප කරන්නේ බැංකු කඩපු එවුන්.

සිය වෙළඳ දැන්වීම් විභවයන් අන්තර්ජාලය වෙත යොමු කර නො ගන්නා පුවත්පත්, ගුවන් විදුලි, රූපවාහිනී ආදී කිසිදු මාධ්‍යයක අනාගත පැවැත්ම අවිශ්වසනීය ය.

මේ වන විට රේඩියෝ පමණක් නොව, රූපවාහිනී පවා අන්තර්ජාලය නිසා දැඩි අභියෝගයකට ලක් වී තිබේ.

බ්ලොග්, ෆේස්බුක්, ට්විටර්, යූටියුබ්, ඉන්ස්ටග්‍රෑම් වැනි සමාජ මාධ්‍ය නිසා ඕනෑම කෙනෙකුට මාධ්‍යකරුවකු වීමේ අවස්ථාව ලැබී තිබේ. ඒ සමගම වෘත්තීය මාධ්‍යකරුවන් හා පුරවැසි මාධ්‍යකරුවන් අතර ඇති වෙනස්කම් නැති වෙමින් තිබේ. අවාසනාවකට පුරවැසි මාධ්‍යකරුවන් සිය ගුණාත්මකභාවය වැඩිදියුණු කර ගන්නට උත්සාහ කරනවා වෙනුවට දකින්නට ලැබෙන්නේ වෘත්තීය මාධ්‍යකරුවන් සිය ගුණය අහිමි කර ගැනීමයි.

අන්තර්ජාලය හේතුවෙන් සමස්ත මාධ්‍ය අවකාශය ම දැවැන්ත පරිවර්තනයකට ලක් වෙමින් තිබෙනවා.

මේ සන්තෑසිය ම පොත් ප්‍රකාශනයටත් සිදු වෙමින් තිබේ. පොත් ලිවීම, පළ කිරීම හා අලෙවිය එතරම් ලාභදායී ව්‍යාපාරයක් නො වේ. මහා පරිමාණ ප්‍රකාශකයන්ට හැර සෙසු ප්‍රකාශකයන්ට පවා ලැබෙන ලාභයක් නැත. කර්තෘවරුන්ගේ තත්වය කණගාටුදායක ය.

ලංකාවේ වෙළඳපොළේ ප්‍රමාණය වෘත්තීය ලේඛකයකුට ලේඛනයෙන් පැවැත්ම තහවුරු කර ගැනීමට ප්‍රමාණවත් නො වේ.

මේ වන විට, ඊ පොත් හේතුවෙන් පොත් ප්‍රකාශනයට දැවැන්ත බලපෑමක් සිදු වී තිබේ. ලංකාවේ ජනප්‍රිය නවකතාකරුවන්ගේ පොත් ස්කෑන් කර සකසා ගන්නා ලද PDF ඊ පොත් නිර්නාමිකව අන්තර්ජාලය හරහා නොමිළේ බෙදා හරින අය සිටිති.

විදේශීය ලේඛකයන්ගේ පොත් ඊ පොත් ලෙස හොරෙන් බාගන්නවාට අමතරව ඒවා කිසිදු අවසරයකින් තොරව පරිවර්තනය කර අලෙවි කිරීම ද සිදු වේ. මේවාට සම්මාන දීම ද සිදු වීම විහිළුවේ හොඳම පැතිකඩයි.

අන්තර්ජාලය හරහා සිදු වන ඊපොත් වෙළඳාම සාමාන්‍ය පොත් වෙළඳාමටත් වඩා පාඩු ලබන ව්‍යාපාරයකි. ලංකාවේ පළමු ඊ පොත්හල ලෙස ප්‍රසිද්ධ කරමින් 2012දී ආරම්භ කරන ලද thebookhub.lk මේ වන විට වසා දමා තිබේ. ප්‍රධාන පෙළේ ප්‍රකාශකයන් පමණක් නොව, සුළු පරිමාණ ඊ බුක් ප්‍රකාශකයන් ද මේ වන විට පාඩු ලබා ක්ෂේත්‍රයෙන් ඉවත් වී තිබේ.

එයට මූලික හේතුව අන්තර්ජාලයෙන් ලැබෙන දේවලට මුදල් නො ගෙවිය යුතු බවට විශේෂයෙන් ම ලාංකීය සමාජයේ ඇති ආකල්පයයි. ලංකාවේ පරිගණක 95%කට වඩා ඇත්තේ මෙහෙයුම් පද්ධති හා මෘදුකාංගවල චෞර පිටපත් ය. ඒවාට මිළක් ඇති බව හෝ ඇතැම් ලාංකිකයෝ නො දනිති. 

ඊ බුක් ලෝක පරිමාණෙන් ම මුහුණ දෙන තවත් ගැටලුවක් ඇත. පොතක් යනු හුදෙක් ම අකුරු ගොඩක් නො වේ. සියවස් ගණනක් තිස්සේ මිනිසුන්ට හුරු පුරුදු වී තිබෙන පොතේ හැඩය, එහි ස්පර්ශය, සුවඳ ආදිය ඊ පොතක නැති වීම ද එය ජනප්‍රිය නො වීමට හේතු වී ඇත. මේ අඩුපාඩු මගහරවා ගැනීම වෙනුවෙන් ම හඳුන්වා දෙන ලද කින්ඩ්ල් ඊබුක් රීඩරය වැනි උපකරණවලින් පවා මේ අඩුපාඩු පිරිමැසෙන්නේ නැත. 

මම ඊ බුක් ලෝලියෙක්මි. හේතුව දිනපතා පැය හතරකට වැඩි කාලයක් වැඩට යාම සඳහා පොදු ප්‍රවාහන සේවාවල ගමනේ යෙදෙන මා හට කියවීම පහසු වී තිබෙන්නේ ජංගම දුරකථනය නිසා ය. 

මේ සියල්ලට ම අමතරව, අද වන විට, සියලු ප්‍රකාශන මාධ්‍යයන්ගේ ආකෘති වෙනස් වී තිබේ. කලාවේ නම් හැමදාමත් මෙය සිදු වෙමින් තිබේ. චිත්‍ර කලාවේදී ඇතැම් ගැඹුරු ආකෘතික විපර්යාසයන්ට මුල පිරුණේ අවුරුදු 100කට පමණ පෙර ය.  සාමාන්‍යයෙන් කලා කෘතියක් ලෙස නො සැලකුණු සාමාන්‍ය ලෝකයට අයත් මුත්‍රා පෝච්චියක් මත අත්සනක් තබා මූර්තියක් ලෙස තරගයකට ඉදිරිපත් කරනු ලැබුවේ 1917 තරම් ඈත කාලයේ ය.

ඇමරිකානු කලාකරුවකු වන ගෝඩන් මැටා ක්ලාක් විසින් 1974දී නයගරා ඇල්ල අසල කඩා ඉවත් කිරීමට නියමිතව තිබූ නිවසකින් කොටස් කපා ඉවත් කර කලාගාරයක් තුළ නිර්මානය කරන ලද බිංගෝ නම් නිර්මානය කලාවේ ආකෘතික විපර්යාසවලට එක් උදාහරණයක් ලෙස දැක්විය හැකියි.

චිත්‍රකතාව හා එහි දියුණු අවධියක් වන ග්‍රැෆික් නවකතා එහෙමත් එවැනි වෙනස් ආකෘතියකි. 

අන්තර්ජාල යුගයේදීත් මේ දේ වෙනත් ආකාරවලින් සිදු වෙමින් තිබෙනවා. අපි රූප මාධ්‍යය අරගෙන බැලුවොත් ගප්පියා, නව්රන්, වස්ති වැනි යූටියුබ්ර්ලාගේ වීඩියෝ නිර්මාන අලුත් ආකෘති නිර්මානය කර තිබෙනවා.

වර්තමානය වන විට පරිගණක ක්‍රීඩා තරුණ හා ළමා පරපුර අතරෙ ඉතා ජනප්‍රියයි. මෙය කලා මාධ්‍යයක් කර ගන්නට බැරි ද?

මා හිතන්නේ පොතෙන් දැනෙන අතීතකාමී හැඟීම කෙසේ වෙතත්, අතථ්‍ය හෙවත් වර්චුවල් ලෝකයේ පොත පමණක් නොව, ඊ පොතත් ඉක්මවා යන්නට දැන් කාලය ඇවිත්. විශේෂයෙන් ම ජංගම උපකරන සමග අලුත් විදියක කියවීමකට අවකාශය විවර වෙලායි තියෙන්නේ. 

ඩිජිටල් සුවඳ තාක්ෂණය ගැන ඔබ අසා තිබෙනවා ද? තවම ආරම්භක මට්ටමේ තිබෙන එමගින් යම් දිනෙක ඔබ චිත්‍රපටයක් බලන විට, වෙබ් පිටුවක් බලන විට එහි සුවඳ පවා විඳගන්නට ලැබේවි. 

කියවීමත් ඒ වගේ අලුත් තලයකට යාවි. 

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-03

වික්කම සිංහ, හෝව්! හෝව්! හෙමින්! හෙමින්!

ගිලෙන අත අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන්ගේ වගේ ය. ෆොටෝ ගහන අත් යූඇන්පීකාරයන්ගේ වගේ ය. 
රජය බිස්නස් නො කළ යුතු ය. රජය කළ යුත්තේ ව්‍යාපාර ද සමග ආර්ථිකය නියාමනය කිරීමයි. රජයක පැවැත්ම සඳහා බදු ආදායම් ප්‍ර‍මාණවත් ය.

එහෙත්, ලොව සෑම රජයක් ම පාහේ ව්‍යාපාරකරණයේ යෙදෙයි. ඇතැම් අතිශය වැදගත් අංශවල රාජ්‍ය ව්‍යවසායන් ඉතා වැදගත් ය.

ශ්‍රී ලංකාවේ ද, විදුලිබල, ඉන්ධන, බැංකු වැනි ක්ෂේත්‍ර‍වල රජය විසින් යම් ආකාරයක ඒකාධිකාරයන් හා ප්‍ර‍බල ව්‍යවසාය පවත්වාගෙන යනු ලැබේ. එහෙත්, ඒවා වෙනස් කිරීමට අතගැසීම අන්තරායකර ය. ඊට පෙර මේ ව්‍යවසාය කාර්යක්ෂම කරන්නට දැඩි උත්සාහයක් ගත යුතු ය. එහෙත්, ඉන්ධන මිළ, බැංකු පොළී වැනි කාරණාවලදී රජයේ බැංකුවල අකාර්යක්ෂමතාව හා එය වසාගන්නට රජය විසින් ගනු ලබන ක්‍රියාමාර්ග නිසා මහජනතාව පීඩාවට පත් වන බවත් ඇත්තකි.

මෙවැනි ඇතැම් ඒකාධිකාරයන් පසුව බිඳ දමන ලදී. (පාන්) පිටි සංස්ථාව එවැනි එකකි. පසු කලෙක එය ප්‍රීමා සමාගමේ ඒකාධිකාරයක් බවට පත් කරන ලදී. දැන් තවත් තරගකාරී සමාගමක් ක්ෂේත්‍රයෙහි ඇත.

රජය සතුව සංචාරක හෝටල් ද ඇත. හෝටල් සංස්ථාව සතු බෙලිහුල්ඔය තානායමේ මාස කීපයකට ඉහතදී නවාතැන් ගත් මගේ නිරීක්ෂණය වූයේ එහි කළමනාකරණය හා සේවාවන් ඉතා දුර්වල මට්ටමක ඇති බවයි.

රජයේ සමාගමක් වන හොටෙල් ඩිවෙලොපර්ස් ලංකා පෞද්ගලික සමාගම කොළඹ හිල්ටන් හෝටලයේ හිමිකරු වේ. හිල්ටන් හෝටලය ඉදි කිරීමේ අවධියේ සිටම වංචනික ක්‍රියා නිසා මතභේදයට ලක් වූ හෝටලයකි. එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ හිටපු මුදල් ඇමතිවරයකු වන කේ.එන්. චොක්සිගේ නම ද ඒ පළහිලව්වේ ඉහළින් ම තිබේ.

කෙසේ වෙතත්, වර්තමානයේදී එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ප්‍රබලයකු ද වන ක්‍රිශාන්ත කුරේ සභාපතිත්වය දරණ හිල්ටන් හෝටලය 2014 - 15 මුල්‍ය වර්ෂයේදී රු. මිලියන 164ක් ලාභ ලැබූ බව එහි බාගෙට වැඩ කරන වෙබ් අඩවියේ දැක්වෙනවා. ලොකු ලොකු සමාගම් වුණාට වෙබ් අඩවි සමාගං කඩ මට්ටමේ. ගිහින් බලන්න.

දැන් මේ හෝටලයත් විකුණා දැමීමට ඇමති මණ්ඩලය තීරණය කර තිබෙනවා. එහි කොටස්වලින් සියයට 51 ක්‌ සුදුසු ආයෝජකයකුට පැවරීමටත්, ඉතිරි කොටස්‌වලින් සියයට හතරක්‌ එහි සේවකයින්ට වෙන් කිරීමටත් ඉතිරි සියයට 45 කොළඹ කොටස්‌ හුවමාරුවේදී ස්‌ථාවර මිලකට විකිණීමටත් ඇමැති මණ්‌ඩලය තීරණය කොට ඇති බව මාධ්‍ය වාර්තා කරනවා.

මේ අන්දමින් ම, තට්ටු 49ක ගොඩනැගිල්ලක ඉදි කරගෙන යමින් තිබෙන හයට් හෝටලයත් විකුණා දැමීමට ඇමති මණ්ඩලය තීරණය කර තිබෙනවා. එය අයත් වන්නේ කැන්විල් හෝල්ඩිංස් නම් රජයට අයත් පෞද්ගලික සමාගමකටයි. එහි ආයෝජනය කර තිබෙන්නේ ශ්‍රී ලංකා රක්ෂණ සංස්ථාවේ, ලිට්රෝ ගෑස් සමාගමේ හා සේවක අර්ථසාධක අරමුදලේ මුදල් ය.

මේ අන්දමින් ම එජාප භික්ෂුවක් වන තිනියාවල පාලිත හිමි අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයේ සිටින ලංකා හොස්පිට්ල්ස් සමාගම ද විකුණා දැමීමට රජය පියවර ගනිමින් තිබෙන බව වාර්තා වේ. ලංකා හොස්පිට්ල්ස් සමාගමේ ලාභ රේට්ටුව වර්ධනය වීම ගිය අවුරුද්දේ අඩු වී ඇති බව වාර්තා විය. අඩු වී ඇත්තේ ලාභය වැඩි වීමේ වේගය මිස ලාභය නො වේ.

උක්ත සමාගම් තුන ම මුල පටන් ම, වෙනත් ඔප්පු වූ දූෂණ නැතිනම්, අඩු තරමේ රජයට සම්බන්ධ පිරිස් වෙත වරප්‍ර‍සාද ලබා දීම අරමුණු කරගෙන පිහිටුවන ලද ඒවා ය. හෝටල් සංස්ථාවක් තිබියදී මේ හෝටල් දෙක වෙන ම සමාගම් දෙකක් හදා භාර දුන්නේ හෝටල් සංස්ථාවේ කෙරුවාව දන්නා නිසා ය. ඒවා යම් පමණකට ජාමෙ බේරා ගත්තේ ඒවා මෙහෙයවූ කළමනාකරුවන්ගේ දස්කම් නිසා ය.

මෙම ව්‍යවසාය විකුණා දමන පදනම ඒවා පාඩු ලැබීම නො වේ. රජය මෙවැනි ව්‍යාපාරවලින් මිදීම නරක නැත. එසේම, මෙම රාජ්‍ය ව්‍යවසාය පෞද්ගලීකරණය කිරීම හොඳ ව්‍යවසායකයන් ආකර්ශනය කර ගැනීමටත්, පෞද්ගලික අංශය දිරි ගැන්වීමටත් මූලෝපායික වශයෙන් හේතු විය හැකි ය. එහෙම වන්නට නම්, මේ පෞද්ගලීකරණයන් ඉතා පාරදෘෂ්‍ය අන්දමින් සිදු විය යුතු ය. ඒවායේ ආයෝජනය කරන්නට ජාත්‍යන්තරව පිළිගත් ආයෝජකයන් ආකර්ශනය කර ගත යුතු ය.

රජය සම්බන්ධයෙන් මේ වන විට එල්ල වෙමින් තිබෙන ප්‍ර‍ධාන චෝදනාවක් වන්නේ සියල්ල විකුණනවා ය යන්නයි. ඇතැමෙක් අගමැති රනිල් වික්‍ර‍මසිංහට වික්කම සිංහ යයි නමක් ද පටබැඳ තිබේ. වරක් දාස හපුවලාන විසින් අඳින ලද කාටුනයක රනිල් උදේ අවදි වී අසන්නේ අද මොනවද විකුණන්නෙ කියා ය.

හොඳ මවුපියන් තමන් ගත් ණය ගෙවීම දරුවන්ට ඉතිරි‍ නොකරන සේ රජයත් පවතින ණය ඉදිරි පරම්පරාවට ඉතිරි නොකරන බව අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ අගෝස්තු 1දා මොරටුව වේල්ස් කුමර විද්‍යාලයේ පැවති උත්සවයකදී පැවසී ය.

අපට කියන්නට තියෙන්නේ මෙයයි. ණය වුණත් බේරා දමන්නට ඔච්චර හදිසි නො විය යුතු ය. ආණ්ඩුවක් ලෙස තමන්ගේ ජනප්‍රියත්වය රැක ගැනීම වැදගත් ය.

රනිල් වික්‍ර‍මසිංහ 2001-2004 වකවානුවේ අත්දැකීමෙන් පාඩමක් ඉගෙන ගත යුතු ය. වසර 2001 වන විට ඍණ 1.4%ක ආර්ථික වර්ධන වේගයක් වාර්තා කළ ලංකාව භාර ගත් එජාප රජය ජනප්‍ර‍ිය නොවන පියවර ගනිමින් ආර්ථිකය ගොඩ දා කළේ රාජපක්ෂ පවුලට රට භාර දීමයි.

මේ වන විට නැවත වතාවක් සයිටම් වැනි ප්‍ර‍ශ්න පදනම් කරගෙන රාජපක්ෂලාගේ සිට පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය හරහා ජවිපෙ දක්වා අශුද්ධ සන්ධානයක් නිර්මානය වෙමින් තිබේ. ජාතිවාදීන් ද එයට නංවා ගත් විට 2004 යළි රඟ දැක්වීමට හැකි වාතාවරණයක් නිර්මානය වන්නට ඉඩ තිබේ. 

ඒ අව් අස්සේ මහ බැංකු බැඳුම්කර කේස් එකෙන් කට්ටියගේ රෙදි ගැලවෙනවා ය. මෛත්‍රීපාල ජනාධිපති කරන්නට ගත් ණය ගෙවන්නට හා මහ ඡන්ද කරන්නට ගත්තු සල්ලි විතරක් නෙමෙයි කාටත් හොරා ගැහූ වංගුත් අන්න අතේ පත්තු වෙනවා ය. රාජපක්ෂලාට එරෙහිව එක කොමිෂමක් පත් කර ගන්නට බැරිවුන් දැන් තමන් ම කොමිසන් පත් කරගෙන තමන්ගේ ම රෙදි ගලවා ගන්නවා ය.

ඒවා බේරා ගැනීම හා බේරා දීම ඒ සල්ලි හා සම්බන්ධ අයට භාර ය. අප මේ ආණ්ඩුවත් සමග සිටින්නේ ආර්ථික හා දේශපාලන ප්‍රතිසංස්කරණ වැඩසටහන නිසා පමණක් බව කරුණාවෙන් සලකන්න. 

ඒ නිසා, හෝව්! හෝව්! හෙමින්! හෙමින්!

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-02

මීළඟට මත්තල ය. දේශද්‍රෝහීනි, විකුණනවා ය කියන මන්තරය සහිත සටන් පාඨ ලෑස්ති කර ගනු!

ප්‍ර‍තිගාමී මහින්ද රාජපක්ෂ රෙජිමේ හා ඔවුන් සමග අශුද්ධ සන්ධානයක් ගොඩනගාගෙන සිටින වාමාංශිකයන්ගේ අලුත් ම විලාපය හම්බන්තොට වික්කා ය යන්න ය. ඇත්තෙන් ම මෙය විකිණීමක් ද?

බදු දීමක් යනු විකිණීමක් නො වේ. දිගු කාලීන බදු දීම් යනු එතරම් වාසිදායක ගනුදෙනුවක් නො වන බව ඇත්තකි. එහෙත්, හම්බන්තොට අලුතෙන් වරාය ව්‍යාපාරයක් ගොඩනැගීමේ ධාරිතාව ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරියට හෝ වෙනත් ව්‍යවසායකයකුට නැත. එසේ නම්, කළ යුතුව තිබෙන්නේ එය කළ හැකි ව්‍යවසායකයකුට බදු දීමයි. එවැනි බදු ගිවිසුම්වලදී ව්‍යවසායකයාට පාඩු සිදු වන, බදු දෙන්නාට අසීමිත වාසි සිදු වන ගනුදෙනු සිදු වන්නේ නැති බව තේරුම් ගන්නට සරල ව්‍යාපාර ඥානයක් තිබීම ප්‍ර‍මාණවත් ය.

ගත් ණය ගෙව ගෙවා ජාතිය වෙනුවෙන් වේලෙන වරායක් සේ හම්බන්තොට රැක ගන්නවා වෙනුවට, යම් වෙනසක් සිදු කර, එන ගැටලුවලට මුහුණ දෙමින් ඉදිරියට යාම ඉතා ඉදිරිගාමී පියවරකි. ආණ්ඩුවට ඒ සඳහා තිබෙන එඩිතරකම අගය කළ යුතු ය. ඉදිරියේදී මතු වන අභියෝගවලට සුබවාදීව මුහුණ දීමට අපි රජයට දිරි දිය යුතු ය. 

හම්බන්තොට වරාය සංවර්ධනය වන්නේ නම්, ඒ ආශ්‍රිතව සිදු වන තවත් සංවර්ධනයන් රැසක ප්‍ර‍තිඵල ඒ ප්‍රදේශයේ ජීවත් වන ජනතාවටත්, පොදුවේ සමස්ත ලාංකිකයන්ටත් අත්පත් කර ගත හැකි වනු ඇත. ඒවා මේ ගනුදෙනුවට ඍජුව අදාළ නැත.

මේවාට විරුද්ධ වන පිරිස් අතරින් බලයට පැමිණ රට පාලනය කිරීමේ උවමනාවක් හෝ තිබෙන්නේ ඒකාබද්ධ විපක්ෂයට පමණි. ඔවුන්ට තිබෙන මූලික ගැටලුව දූෂණයේ උල්පත් අහිමි වීම හා පෙර වැරදිවලට එරෙහිව ඇති නඩුවලින් කෙසේ ගැලවෙන්නේ ද යන්නයි. ඔවුන් බලයට පැමිණි විට හම්බන්තොට වරාය යළි රජයට පවරා ගන්නා බව කියයි.

එවැනි මරිමෝඩකම් කිරීමේ ඉතිහාසයක් ඔවුන්ට තිබේ. ව්‍යවසායකයකු යටතේ හොඳින් පවත්වාගෙන ගිය ශ්‍රීලංකන් ගුවන් සේවය රජයට පවරා ගැනීම එවැනි එක් පළමු පන්තියේ මුග්ධකමකි. පසුගිය වසරේ ශ්‍රීලංකන් පාඩුව රු. බිලියන 6.5ක් විය.

එවැනි හිතුවක්කාර මෝඩයන් පිරිසක් නැවත බලයට පත් කර නො ගත යුත්තේ ඇයි ද යන්න පැහැදිලි ය. අප විසින් කළ යුතුව තිබෙන්නේ 2020 දක්වා බලයේ සිටීමට ජනවරමක් ඇති ආණ්ඩුව හරහා වඩා හොඳ තත්වයක් නිර්මානය කර ගන්නට උත්සාහ කිරීමයි.

වාමාංශිකයන්ගේ උද්ඝෝෂණ නරක ම නැත. ආණ්ඩුව තුලනය කිරීම සඳහා විරෝධයක් අවශ්‍ය ය. එහෙත්, විප්ලවීය ෆැන්ටසි හරහා කඩාකප්පල්කාරිත්වයටත්, තරුණ පරපුරෙන් කොටසක් බිලි දීමටත් ඔවුන්ට ඉඩ නො දිය යුතු ය. වාමාංශිකයන් ඉච්ඡා භංගත්වයට පත් නො කර, ඔවුන්ට කාලා ඇඳලා, විරෝධයක් දක්වාගෙන, ව්‍යාපෘතියක් කරගෙන, මහජන නියෝජිත ආසන කීපයක් ද හිමි කරගෙන, මීඩියා රංගනයක් කරගෙන, ඔවුන්ගේ කැලැන්ඩර්වල තිබෙන අභිචාර ටික පවත්වා ගනිමින් සිටින්නට ඉඩකඩ සලස්වා දිය යුතු ය.  

හම්බන්තොට වරාය 2011 වසරේ සිට මේ දක්වා රු. බිලියන 47ක් පාඩු ලබා තිබේ. ඒ වෙනුවෙන් ලබා ගත් ණය හා පොළී ගෙවීමට පමණක් වසරකට රු. බිලියන 9.1ක් වෙන් කළ යුතු ය. මේ වනාහි මහජන මුදල් ය. ජනතාවට වඩා යහපත් ජීවිතයක් ගත කිරීමට තිබෙන සල්ලි ය.

හම්බන්තොට තිබෙන අන්දමින් තබා ගැනීම කොයි තරම් දේශද්‍රෝහී, ජනතා ද්‍රෝහී ක්‍රියාවක් ද යන්න දැන්වත් පැහැදිලි වනු ඇත.

මත්තල ගුවන් තොටුපළ අනෙකයි. රු. බිලියන 38.5ක් වැය කර හදන ලද මේ ගුවන් තොටුපළට පියාඹන්නේ මැස්සන් ය. එහි මාසික ආදායම දැනට රු. ලක්ෂ 30-40 අතර වේ. වියදම මසකට රු. ලක්ෂ 250කට අධික ය. මෙය හැදීමට ගත් ණය හා පොළී වෙනුවෙන් වාර්ෂිකව රු. බිලියන 3.6ක් වැය වේ. එනම් මාසිකව රු.ලක්ෂ 3000ක් වෙන් කළ යුතු ය.

මාසිකව රු. ලක්ෂ 30ක ආදායමක් හා රු. ලක්ෂ 3250ක වියදමක් ඇති බිස්නස් එකක් ගැන හිතන්න. පිස්සු හැදෙනවා නේ ද?

මීළඟට මත්තල ය. දේශද්‍රෝහීනි, විකුණනවා ය කියන මන්තරය සහිත සටන් පාඨ ලෑස්ති කර ගනූ!


ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-01

පිලිප්ගේ ඕපන් සෝස් යෝජනාව හා වම

පසුගිය දිනෙක පිලිප් ශාන්ත සහෝදරයා ෆේස්බුක්හි අපූරු අදහසක් පළ කර තිබුණා.

“ෆේස්බුක් වැනි මෘදුකාංග සමාගම් බුද්ධිමය දේපළ අයිතියට මුවා වී ලෝක ජනතාව සූරාකෑම ද ප්‍රාග්ධනය සමුච්චනය කිරීමේ නව ලිබරල් ව්‍යාපෘතියේම කොටසකි. එහෙත් අපේ කැළෑ වම්මු මෘදුකාංග වලින් කරන සූරාකැම ගැන වචනයක් හෝ නොකියති.

“නව ලිබරල් ව්‍යාපෘතියේ දේශීය ඒජන්තයන් වන බලයට පත්වන ආණ්ඩු ඕපන් සෝස් වැනි මෘදුකාංග ගැන අවධානය යො මු නොකර වින්ඩෝස් වැනි මෘදුකාංග නිපදවන සමාගම් වලට අනුකම්පා කිරීම තේරුම් ගත හැකිය. එහෙත් හැමදේකටම එරෙහි වන කැළෑ වම්මු ඕපන් සෝස් ගැන නොසිතමින් වින්ඩෝස් වැනි මෘදුකාංග සමාගම් වෙළෙද පළේ පවත්වගෙන යන ආර්ථික හෙජමොනියට එරෙහි නොවීම උත්ප්‍රාසජනක ය.

“වින්ඩෝස් වැනි සමාගම් වල ලාභය උපරිම කිරීම ගැන නොසිතා සමාජය තුළ තොරතුරු තාක්ෂණය ප්‍රචලිත කිරීම සදහා ඕපන් සෝස් ජනප්‍රිය කිරීමට විමුක්ති ව්‍යාපාරයක් කටයුතු කළ යුතු වුවත් එය නොසලකා සිටින්නේ එය ධනවාදය නොවන්නාක් මෙනි."

මෘදුකාංගවල අධික මිළ පිළිබඳ ගැටලුවට විසඳුමක් ලෙස වාමාංශික ව්‍යාපාරය විසින් ඕපන් සෝස් හෙවත් විවෘත කේත මෘදුකාංග ප්‍ර‍වර්ධනයට හා සංවර්ධනයට අත ගැසිය යුතු බව පිලිප් ශාන්ත සහෝදරයා අදහස් කරන බව පෙනෙනවා. හැබැයි ඔහු කියන්නේ ලංකාවේ පවතින කැලෑ වම වැනි එකකට එය කළ නො හැකි බවයි. ලංකාවේ පමණක් නොව මුළු ලෝකයේ ම තිබෙන්නේ එවැනි වමක් තමයි. පිලිප් ශාන්තගේ කැලෑ නො වන නවීන වම කියන්නේ ද්විමාන රූපවාහිනී තිරයකින් නරඹන ත්‍රිමාන රූපයක් වගේ ඇස හා මනස රවටන මායාවක්. ෆැන්ටසියක්. දියුණු සමාජ ව්‍යාපාර වම ලෙස හැඳින්වීම ම තේරුමක් නැහැ. යමක් වම ලෙස නාමකරණය කිරීම ඉවහල් වන්නේ එය සමාජයෙන් බැහැර කරන්නටයි.

විවෘත කේත මෘදුකාංග සංවර්ධනය කිරීම කියන්නෙ ඇත්තට ම වමට වඩා ඉතා ඉදිරිගාමී දැක්මක් තිබෙන මිනිස් සමූහයක විප්ලවීය සමාජ ව්‍යාපාරයක්. හැබැයි එහි සීමා සලකුණු වෙලා තියෙන්නේ වාමාංශිකයකු ලෙස තමන් හඳුන්වා ගන්නා පිලිප් පදනම් වන මාක්ස්වාදී න්‍යායේ මූලික පදනම් පවා යළි ප්‍ර‍ශ්න කරමිනුයි.

වර්තමානය තේරුම් ගන්නට බොහෝ න්‍යායන් අප්‍ර‍මාණවත්. අනාගතය කොහොම වෙයි ද?

මේ ගැන මා ලියූ පුළුල් ලිපියක් මෙතනින් www.ivoice.lk වෙත පිවිස කියවන්න.

මේ විෂය පිළිබඳ මට වඩා දන්නා බොහෝ අය මෙය කියවන අය අතර සිටිනවා. කරුණාකර www.ivoice.lk ලිපිය කියවා ඔබේ අදහස් දක්වන්න. 

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-07-29

බදුදීම විකිණීමදෝ ආදරේ - මට රිදවන්නෙපා ආයෙ සංසාරයේ

ජවිපෙ විසින් විකුණන ලද වී එෆ්.එම්. අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයේ සිටි සේනාධීර ගුණතිලක කවුරුද? 
බදු දීම හා විකිණීම යනු දෙකකි. මේ දෙකම විවිධ අවස්ථාවලදී අපි ජීවිතයේදී කරන්නෙමු.

උදාහරණයක් ලෙස, අපට කඩ කාමරයක් තියෙනවා ය කියා හිතමු. කඩ කාමරය අපේ නිසා ඕනැ නම් අපට කඩයක් දමන්නට පුළුවන. හැබැයි ඒකට ප්‍රාග්ධනය හා කඩ කෙරුවාව ගැන දැනුම, පළපුරුද්ද එහෙම අවශ්‍ය ය. නැතිනම් කඩය ලාභ ලබන්නේ නැත.

අපට වඩා කඩ කෙරුවාව දන්නා සුපර් මාකට් ජාලයකින් අපේ කඩය දැන් ලබන ලාභයට වඩා ඉහළ කුලියකට අපෙන් බදු ගෙන, එය නවීන තත්වයෙන් පවත්වාගෙන යාමට ආයෝජනය කරන්නට ඉදිරිපත් වෙනවා නම්, කඩේ අපේ නිසා පාඩු පිට හරි අප ම කඩය කරනවා ද? නැතිනම් කඩය බදු දී බද්ද අරගෙන වෙන දෙයක් කරනවා ද?

මේවා ව්‍යාපාරික ලෝකයේ නම් ඉතා සාමාන්‍ය සංසිද්ධි ය. මධ්‍යම පංතිකයන් අතර ද මෙය ඉතා සුලබ තත්වයකි. හේතුව, මධ්‍යම පංතිකයන් යනු දේපල බදු දීම ගැන ඔස්තාද්ලා පිරිසකි. 

වසර 2005දී පැවැත්වුණු ජනාධිපතිවරණයේදී මහින්ද රාජපක්ෂ දිනවීමට ක්‍රියා කිරීම වෙනුවෙන් අල්ලස් ලෙස බැසිල් රාජපක්ෂගේ මැදිහත් වීමෙන් ජවිපෙට රේඩියෝ නාලිකාවක් සඳහා බලපත්‍රයක් ලැබිණි. පසුව පටන් ගන්නා ලද මේ රේඩියෝ නාලිකාවට රජයෙන් දැන්වීම් ද ලැබිණි. 

එහෙත්, ජවිපෙ මහින්දට දෙන සහාය ඉවත් කර ගැනීමෙන් පසු දැන්වීම් නතර විය. ඉන් පසු පාඩු පිට පවත්වාගෙන ගිය රේඩියෝ චැනලය අවසානයේදී විකුණා දමන ලදී. ජවිපෙ වී එෆ් එම් විකිණීම ගැන මෙතනින් කියවන්න.

මේ පිළිබඳව ජවිපෙ සාමාජිකයකුගේ තර්කය වුණේ ජවිපෙ ප්‍රමුඛ කාර්යය දේශපාලනය කිරීම මිස රේඩියෝ චැනල් කිරීම නො වන බවයි. 

රජය සම්බන්ධයෙන් අප ද කියන්නේ මෙය ම ය. රජයේ ප්‍රමුඛ කාර්යය බිස්නස් කිරීම නොවේ. රජය කළ යුත්තේ ආයෝජන, ව්‍යවසාය, කර්මාන්ත, සේවා ආදිය නියාමනය කිරීමයි. ඒ අතර මහජන සුබසාධනය , දිළිඳුකම දුරලීම වැනි ප්‍රබල වගකීම් රැසක් රජයට තිබේ.

හම්බන්තොට වරාය බදු දීම සම්බන්ධයෙන් පහත සඳහන් කරුණු රජය පැත්තෙන් පැහැදිලි කර තිබිණි.

ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරිය සහ China Merchants Holdings Company Ltd අතර අත්සන් කළ හම්බන්තොට වරාය සහන ගිවිසුම
* ගනුදෙනු වටිනාකම අමෙරිකානු ඩොලර් බිලියන 1.4කි.
* එකඟ වී ඇති ආයෝජන වටිනාකම අමෙරිකානු ඩොලර් බිලියන 1.12කි.
* ගිවිසුම් කාලය වසර 99කි
* බහාලුම් කාර්යසාධනය මත රාජ්‍ය භාගය හා උපරිම ලාභාංශය ගෙවීමට CM Port සමාගම එකඟ වී ඇත.
* වරාය නියාමකවරයෙක් පත් කිරීම සඳහා වරාය හා නාවික විෂය කටයුතු භාර අමාත්‍යවරයාට අයිතිය ඇත.
* ජාතික ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් වන සියලුම අයිතිය ශ්‍රී ලංකා රජය සතු වේ.

වරාය අධිකාරියට අයත් හම්බන්තොට වරායේ තෙල් ටැංකි බංකරින් සඳහා තමන්ට දෙන්නැයි තෙල් සංස්ථාවේ වෘත්තීය සමිති ඉල්ලා සිටිති. එසේ ඉල්ලා වර්ජන ද කරති. ඉල්ලන්නේ තමන්ට අයිති දේපලක් ද නො වේ. 

තෙල් සංස්ථාව පවතින්නේ අන් හේතුවක් නිසා නොව, ආනයනය කර ඉන්ධන අලෙවි කිරීමේ වෙළඳපොළේ 95%ක ඒකාධිකාරයක් බලෙන් අත්පත් කරගෙන සිටින නිසා ය. තෙල් සංස්ථාව ඔක්ටේන් 92 පෙට්‍රල් ලීටරයකින් රු. 13ක් පමණ ද, ඔටෝ ඩීසල් ලීටරයකින් රු. 6.50ක් පමණ ද පාඩු ලබන බව පෙට්‍රෝලියම් හා සම්පත් හා සංවර්ධන අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් උපාලි මාරසිංහ පවසයි.

එහෙත්, ඒ මිළට ම ඉන්ධන ආනයනය කර අලෙවි කරන අයිඕසී සමාගම ලාභ ලබයි. තෙල් සංස්ථාව පාඩු ලබන්නේ අකාර්යක්ෂමතාව නිසා ය. තෙල් සංස්ථාවේ අකාර්යක්ෂමතාව නිසා සිදු වන පාඩු පියවා ගැනීමට තෙල් මිළ වැඩි කළ විට සිදු වන්නේ අයිඕසී එකේ ලාභය ඩබල් ට්‍රිබල් වීමයි. 

තෙල් සංස්ථාවෙන් ඒකාධිකාරය ඉවත් කළ ලිහිස්සි තෙල් වෙළඳපොළේ සිදු වී ඇත්තේ කුමක් ද? අද ලිහිස්සි තෙල් වෙළඳපොළේ තෙල් සංස්ථාව සතුව ඇත්තේ 10%ක වෙළඳපොළ පංගුවක් පමණි.  

නො දන්නා අලුත් බිස්නස්වලට අත පෙවීමට කලින් තෙල් සංස්ථාව මේවා නිවැරදි කර ගන්නට උත්සාහ කළ යුතු ය.

රජය අලුත් ව්‍යවසායන්ට අත ගැසීම මහජනතාව පැත්තෙන් පීඩාකාරී ය. තෙල් සංස්ථාව බංකරින් පටන් ගත්තා ය සිතන්න. සිදු වන්නේ කුමක් ද? තෙල් ඇමතිගේ, නියෝජ්‍ය ඇමතිගේ ඡන්ද දිනවන්නට වැඩ කළ, වෘත්තීය පුහුණුවක් නැති, මෘදු කුසලතා හෝ නැති චක්ගෝලයන්ගෙන් ඒ ආයතනය පිරවීමයි. දැන් ඉතින් උන්ට පඩි ගෙවිය යුතු ය. 

ඊට අමතරව දේශපාලනයෙන් පත් වන එහි ලොකු ලොක්කන්ට ඉහළ වැටුප්, වාහන, නිල නිවාස, විදේශ චාරිකා ආදිය සපයන්නට ද සිදු වේ. දූෂණ කියන ජාතිය ගැන අමුතුවෙන් කියන්නට උවමනා නැත. බංකරින් කරන්නට එන නැවෙන් පවා කොමිස් ඉල්ලන එක ෂුවර් ය. එහෙම වී මෙය පාඩු ලබන විට මහා භාණ්ඩාගාරයෙන් සල්ලි ද දිය යුතු ය. ඒ මදිවාට මේ ව්‍යවසාය නිසා රජයේ වැදගත්කම තවත් වැඩි වී දේශපාලකයන් ද තව තවත් බලවත් වෙනවා ය. මේ සියල්ලේ බර දැරිය යුත්තේ බදු ගෙවන මහජනතාවයි.

ඒ මදිවාට පොඩ්ඩ එහා මෙහා වෙනකොට මුන් බංකරින් වර්ජනය කරනවා ය. ඊට මීට වඩා කරන්නට පුළුවන් කෙනෙකුට වරාය බදු දී 20%ක් අරගන්නා එක තේරුමක් ඇති බව ව්‍යාපාරකරණය පිළිබඳ අබ ඇටයක තරම් ඥානයක් තියෙන කෙනෙකුට තේරුම් ගන්නට බැරි නැත.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-07-28

විනයක් නැති ලංකාවේ දේශපාලකයන්ට මුවා වෙන විනය

තට්ටයගෙ කොලම බ්ලොගය කරන මංජුල ඊයේ දුරකථනයෙන් කතා කළා. ඔහු සමග කළ කතා බහේ තිබුණු වැදගත් අදහස් අතරින් එකක් ගැන වැඩිදුර ලිවිය යුතු යයි සිතුණා.

ලංකාවේ මිනිසුන්ට තිබෙන්නේ සංවර්ධනය පිළිබඳ ප්‍ර‍ශ්නයකටත් වඩා විනය පිළිබඳ ප්‍ර‍ශ්නයක් ය කියන එකයි ඔහු කියූ කාරණය.

මේක ඇත්ත. ලංකාවේ මිනිසුන් පාරේ පයින් ගමන් කළ යුතු පැත්ත හෝ දන්නෙ නැහැ. තුන්මුල්ල හංදියේ කහ ඉර ගාව සිටි පොලිස් නිලධාරියා ඊයේ උදේ මා එතන සිටගෙන සිටි විනාඩියක විතර කාලය තුළ හතර වතාවක් පේමන්ට් එකට කෙළ ගැහුවා. ගෙදර යනකොට ඒසී බස්සෙකේ සිටි තරුණයෙක් වායුගෝලයට කිඹුහුම් ගණනාවක් ම මුදා හැරියා. වාහන පදවන්නේ රියදුරන්ට වඩා චන්ඩි. බොහෝ රජයේ කාර්යාලවල විතරක් නෙමෙයි, ඇතැම් පෞද්ගලික සමාගමකින් පවා අදාළ නිලධාරියකුගෙන් තොරතුරක් ඇහුවත් ඒගොල්ලන් උත්තර දෙන්නෙ තරහින්. කෑම විකුණන කඩවල වැඩ කරන අය පුක කහ කහා කෑම අතගානවා.

හැබැයි මේ මිනිසුන් ම වුණත් විනයක් සහිත රටකට ගිහින් දැම්මොත් හොඳට හැසිරෙන්නට දන්නවා. අපේ මිනිසුන්ට එහෙම වෙලා තියෙන්නෙ ඇයි?

මේ මිනිසුන්ගෙන් ම ඇහුවොත් කියයි රටේ නීතිය ක්‍රියාත්මක නො වෙන එක තමයි ඒවාට හේතු කියලා. හැබැයි, නීති කඩනවා ද බලන්න හැම මිනිහෙකු ම පිටුපසින් පොලිස් නිලධාරියකු දමන්නට රජයකට පුළුවන්කමක් නැහැ. ඇයි අපේ මිනිසුන්ට බැරි තම තමන් නීති ගරුක වන්නට?

සියල්ලට වග කිව යුතු ආණ්ඩුව ය කියන අදහසත්, හැම දෙයකට ම ආණ්ඩුවට බැනීමත් හරිම සුලබව දැකිය හැකි තත්වයක්. හැබැයි, මේ බොහෝ දෙනෙකු ආණ්ඩුවයි, රජයයි අතර වෙනසවත් දන්නෙ නැහැ. ආණ්ඩුව පුද්ගලයන් වශයෙන් ගත්තොත් 500කට අඩු පිරිසක්. රජය එහෙම නෙමෙයි. විශ්‍රාමිකයිනුත් එක්ක ලක්ෂ 20ක්.

අපි ත්‍රිකුණාමලයේ තෙල් ටැංකි පිළිබඳ ප්‍ර‍ශ්නය ගනිමු. මේ තෙල් ටැංකි අවුරුදු පනහකට වඩා කාලයක් මළකඩ කමින් තිබුණා. ආණ්ඩුවේ විතරක් නෙමෙයි, තෙල් සංස්ථාවේ, වරාය අධිකාරියේ මහජන මුදලින් වැටුප් ගත් රජයේ නිලධාරීන්, සේවකයන්, වෘත්තීය සමිති මොනවද කළේ?

සියල්ල රජයෙන් නොමිළේ දිය යුතුයි කියන අදහස ලංකාවේ ස්ථාපිත වුණේ මාක්ස්වාදී බලවේගවල බලපෑමෙන්, ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ ආණ්ඩු යටතේයි. උදාහරණයක් ලෙස, උසස් අධ්‍යාපනයත් නොමිළේ දීලා, එයින් බිහි වන කුසලතා රහිත උපාධිධාරීන්ට රැකියාත් රජයෙන් ම දිය යුතුයි කියා තමයි ලංකාවේ මිනිසුන් හිතන්නේ.

තව මෙවැනි පිරිසක් තමයි ගොවියෝ. ඔවුන් ආහාර නිෂ්පාදනයේ යෙදෙන නිසා උපාධිධාරී රජයේ සේවකයන්ට වඩා වැදගත් පිරිසක් බවට කිසිදු තර්කයක් නැහැ. හැබැයි, වතුර, පොහොර, බිත්තර වී ආදිය නිකම් දීලා, අස්වැන්නත් රජයෙන් ම වැඩි මිළට මිළ දී ගත යුතුයි කියායි ලංකාවේ ගොවියන් සාමාන්‍යයෙන් සිතන්නෙ.

හැබැයි, මේ රජය කියන්නේ මොකක්ද කියා රජයේ සේවකයන්ගෙන් ඇහුවොත් ඔවුන් හැසිරෙන්නේ තමන් රජය නෙමෙයි වගේ. ඔවුන් ද රජය බනිනවා. ආණ්ඩුවට බනිනවා. උදාහරණයක් විදියට රජයේ ආයතනවල වෘත්තීය සමිති නායකයන් අරගෙන බලන්න. ඒවායේ හැමදාම වගේ නායකත්වයේ ඉන්නේ එකම පිරිස. මේ අය වැඩ කරන්නේ ම නැහැ. රජයෙන් පඩි ගනිමින්, රජයට ම බනිමින්, කඩාකප්පල් ක්‍රියා සංවිධානය කරන ආකාරය ගැන කල්පනා කරමින් කාලකණ්ණි වෙනවා.

ලංකාවේ තත්වය වකූරු කරන තවත් පිරිසක් තමයි මාධ්‍යකරුවෝ. ලංකාවේ මාධ්‍ය වැඩියි. එච්චර මාධ්‍ය පරිහරණය කරන්නට මිනිසුන්ට වෙලාවත් නැහැ. ඒ නිසා හොර රේටිං දමාගෙන, දැන්වීම් හිඟාගෙන මේ කරන කුණු රස්සාව වෙනුවෙන් ඕනෑම බාල දෙයක් විකුණන්නට ඔවුන්ට සිදු වෙලා තිබෙනවා. ඒ නිසා මේ පිරිසගේ මුළු කාලයම යෙදවෙන්නේ නැති අවුල් ඇති කිරීමටයි. ප්‍ර‍තිරූප ගොඩනගා ගැනීම වෙනුවෙන් මේ පාන්වලට හොදි වෙන්න සූදානම් දේශපාලකයන්, වෘත්තීය සමිති නායකයන්, වෙනත් සිවිල් සමාජ පොරවල් හා කලාරිටවල් හෙවත් කලාකරුවන් වැනි අයත් ඉන්නවා.

වැඩ කරන මිනිසුන් සවසට රූපවාහිනිය ඉදිරිපිට වාඩි වුණාම මේ පොල් බූරුවන් ඇවිත් ඒ මිනිසුන්ගේ ඔලු කුරුවල් කරනවා. විනයක් නැතිකම බෝ වෙන්නෙ එහෙමයි.

මේ දවස්වල ලංකාවේ රජය ආර්ථික ප්‍ර‍තිසංස්කරණ සිදු කරන්නට දරණ උත්සාහය සම්බන්ධයෙන් දේශපාලකයන්ගෙ, වෘත්තීය සමිතිකාරයන්ගෙ, මාධ්‍යකාරයන්ගෙ හා වෙනත් සිවිල් සමාජ පොරවල චර්යාවත් ඔය වගේ ම තමයි.

ඒ වෙනුවෙන් නිර්මානය කරපු භාෂා ප්‍රයෝග තිබෙනවා. නිදහස් අරක, නිදහස් මේක, විකිණීම, ලාභ ලැබීම, වෙළඳපොළකරනය, නව ලිබරල්වාදය වැනි සංකල්ප කිසිදු ගැඹුරකින් තොරව මිනිසුන්ගේ ඔලු මත දමා ගසන ආකාරය දැකිය හැකියි. වෙළඳපොළ වැරදිද, සාධාරණ ලාභය කියන එකේ වරද මොකක්ද, නිදහස් ය කියන ඒවට කවුරුද ගෙවන්නෙ, නවලිබරල්වාදය කියල දෙයක් තියෙනව ද වගේ ප්‍ර‍ශ්න නැගුවාම මේ වචන භාවිතා කරන අයට ඒවාට පිළිතුරු නැහැ.

මේ සියල්ල පවතින්නෙ විනයක් නැති සමස්තයක් ඇතුළෙ. දේශපාලකයන්ටත් විනයක් නැති බව ඇත්ත. හැබැයි පුරවැසියා කියන්නෙ දේශපාලකයාට වඩා ඉදිරියෙන් සිටිය යුතු කෙනෙක් මේ අම්මට සිරි ලංකාවෙ හැටියට.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-07-27

මේ සිදු වෙන මළ හත්තිලව්ව තේරෙන්නෙ නැති බබාලාට ලියුමක්

සංගදාසගෙ චූටි කලිසම 
වර්තමානයේ සිදු වෙමින් තිබෙන දේ හා එහිදී අප විසින් ගෙන තිබෙන ස්ථාවරය තේරුම් ගන්නට බැරි අය වෙනුවෙන් මෙම සටහන තබමි.

අපි මේ ආණ්ඩුව බලයට ගෙන එන්නට වැඩ කළෙමු. එසේම, මේ ආණ්ඩුව ආරක්ෂා කිරීමට ඉවහල් වන පරිදි දැන් ද වැඩ කරමින් සිටිමු. මා ඇතුළු තවත් ඇතැම් අය මේ ආණ්ඩුව අතහැරියා නම්, ඇතැම් විට, වෙන කොහේ නැතත්, සමාජ මාධ්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ හෝ තුලනය නැති වන්නට ඉඩ තිබුණු බව කියන්නේ ලොකුකමකට නොවේ.

ආණ්ඩුව පවා අප නිකම් සෝෂල් මීඩියාකාරයන් ලෙස සලකා නො තකා සිටිය හැකි යයි සිතුවත්, අප අපගේ දේශපාලන ස්ථාවරයන් මත පදනම්ව අඛණ්ඩව කළ අරගලය නොවේ නම්, ඔය කොච්චර තනතුරුධාරී ලොකු ලොක්කන් සිටියත්, මේ ආණ්ඩුවට ලෙහෙසි නො වන්නට පුළුවන. මා මේ කියන්නේ මා ගැන විතරක් නොව, මේ සමාජ මාධ්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ කිසිදු වරප්‍රසාදයක් අපේක්ෂා නො කර, රටේත්, ජන සමාජයේත් අනාගතය වෙනුවෙන් අඛණ්ඩව, අත් නො හැර අරගලයේ සිටි අපේ මිතුරන් වෙනුවෙනි. 

කොටින් ම හරින්ලා, සුජීවලා, රන්ජන්ලා වැනි අය පවා බූරුවන් වෙද්දී මිනිසුන් වීම අත් නො හළ අපේ සමාජ මාධ්‍ය මිතුරන් වෙනුවෙනි.

ඔවුන් වෙනුවෙන්, අප එසේ කරන්නේ ඇයි ද යන්න පැහැදිලි කර දිය යුතුව තිබේ.

මේ ආණ්ඩුව සම්බන්ධයෙන් අපට දහසකුත් එකක් විවේචන තිබේ. ඒ විවේචන බොහොමයක් අපට ආණ්ඩුවේ විරුද්ධවාදීන් සමග බෙදා හදා ගැනීමේ හැකියාව ද තිබේ.

එහෙත්, මේ ආණ්ඩුවේ සාධනීය බොහෝ පැති තිබේ. එහි අංක එක සාපේක්ෂ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයයි. මහජන සහයෝගයකින් තොරව, අන්තවාදී, උන්නතිකාමී සුළු පිරිසක් විසින් කරනු ලබන උද්ඝෝෂණ, වර්ජන ආදියේදී පවා මේ ආණ්ඩුව හැකි උපරිම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙන් කටයුතු කර තිබෙන බව මම අදත් කියමි. හොඳම උදාහරණය තෙල් සංස්ථාවේ අසාධාරණ වර්ජනය සම්බන්ධයෙන් ගත් ක්‍රියාමාර්ගයි.

විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශය ආක්‍රමණය කර පොදු දේපල විනාශ කළ අවස්ථාවේ ගත් ක්‍රියාමාර්ග පවා කවුරු කෙසේ කීවත්, එවැනි අවස්ථාවලදී ක්‍රියා කළ හැකි උපරිම විනයයි.

හමුදාව හා පොලිසිය මේ තරමට හෝ විනයගත කරන්නට පුළුවන් වීම කුහක නො වී අගය කළ යුතු තත්වයකි. වර්තමානය වන විට පොලිස් නිලධාරීන්ට වෙඩි තබා ඝාතනය කළ පුද්ගලයන්ට පවා භාර වී පණ රැක ගැනීමට හැකියාවක් තිබේ. මෙය ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සමයේ සිතන්නට හෝ පුළුවන් තත්වයක් වූයේ නැත.

රජය, පොලිසිය හා හමුදාව වර්තමානයේදී ක්‍රියා කරන ආකාරය සම්බන්ධයෙන් කොයි තරම් විශේෂණ පද යොදා අමානුෂිකයි, ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධියි ආදී වශයෙන් කියන්නට උත්සාහ කළත්, මේ රටේ ජනතාව ඒවා පිළි ගන්නේ නැත. හේතුව, අවුරුදු කීපයකට පෙර රජය, පොලිසිය හා හමුදාව ක්‍රියා කළ ආකාරය ගැන මේ රටේ ජනතාවට අමතක වී නැති වීමයි.

දැන් පොලිසිය සරසවි සිසුන්ට කතා කරන්නේ පුතාලා කියා ය. මහින්දගේ කාලේ නම් හු__ගේ පුතාලා කියා ය.

දැන් වැඩේ තියෙන්නේ පුතාලා පොලිසිය හු__ගේ පුතාලා කර ගන්නට මාර ට්‍රයි එකක් දීමයි. එහෙත්, තවමත් බැරි වී තිබේ. බොහෝ ආශාවෙන් ලැබෙන තෙක් බලා සිටින මළ මිනිය තවමත් ලැබුණේ නැත. 

සුදු වෑන් සංස්කෘතිය ගැන කතා කරන කඩාකප්පල්කාරී සංස්කෘතියේ ක්‍රියාකාරිකයන්ට කීමට ඇත්තේ එක දෙයකි. එහිදී සිදු වූ වරදක් තිබේ නම්, ඒ සම්බන්ධයෙන් මේ වන විටත් නීතිය හා සාමය භාර ඇමතිවරයා සමාව ගෙන තිබේ. ඔබට අවශ්‍ය තවත් කුමක් ද? දැන්වත් වරෙන්තුකරුවන් පැමිණ භාර විය යුතු ය. 

වර්තමාන රජය යටතේ ද සොරකම්, වංචා, දූෂණ ආදිය පසුගිය ආණ්ඩුවේ තරම් ම නො වුණත්, තවමත් සිදු වේ. එහෙත්, වෙනසක් ද තිබේ. පසුගිය ආණ්ඩුවේ සොරකම් අල්ලා ගැනීමට බැරි වුණත්, වර්තමාන ආණ්ඩුවේ සොරකම් පහසුවෙන් හසු වන තරමට ආයතනික ව්‍යූහය ශක්තිමත් වී තිබේ. මහ බැංකුවේ නිලධාරීන් බය නැතුව කොමිසම හමුවට පැමිණ හෙළිදරව් කරන්නේ බැඳුම්කර මගඩිය පමණක් නොව, රජයේ ආයතනික ව්‍යූහයන්ගේ ඇති වී තිබෙන වෙනසයි. මේවා දෙස කුහක නොවී බලන්නට අපට හැකි විය යුතු ය.

අපට හොඳම ආණ්ඩුවක් බලයට ගෙන එන්නට මේ කපේදී බැරි වන්නට පුළුවන. හැබැයි, මොන යකාගේ ආණ්ඩුවෙන් වුණත් කර ගත හැකි දේ කර ගන්නට පුළුවන් නම් හොඳ ය. මහින්ද යුද අපරාධ සිදු කළත්, යුද්ධය සම්බන්ධයෙන් සුසමාදර්ශීය වෙනසක් ඇති කිරීමට සමත් වීම සම්බන්ධයෙන් අප ඔහු පිළිබඳව සාධනීය අන්දමින් සලකන්නේ ඒ නිසා ය. ඒ යුද්ධය වනාහි කොටි සංවිධානයත්, රජයත් එක්ව තෝරා ගත් එකක් නිසා එහි පරාජිත පාර්ශ්වය ගැන අපට විශේෂ දුකක් නැත.

වර්තමාන ආණ්ඩුව කුමන අඩුපාඩු තිබුණත්, කිසියම් ආර්ථික ප්‍රතිපත්තියක් මත පදනම් වේ. ඒ වනාහි පෞද්ගලික අංශය දිරි ගන්වන, ගෝලීය ආර්ථිකය සමග එඩිතර අන්දමින් සම්බන්ධ වන ප්‍රතිපත්තියකි. රජය රාජ්‍ය අංශය සම්බන්ධයෙන් ඇති ලිහිල් ප්‍රතිපත්තිය සම්බන්ධයෙන් අපට විවේචනයක් ඇත.

මේ ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති වනාහි කිසිදු ගැටලුවක් නැතිව ඉදිරියට යන ඒවා නො වේ. ඒවායේ නරක ප්‍රතිඵල ද තිබේ. එහෙත්, ලංකාවේ ජනතාවට වඩා යහපත් ජීවිතයක් අත්පත් කර දීම සඳහා වෙනත් විකල්පයක් නැත. විරුද්ධ වන කිසිවෙකු ද විකල්පයක් ඉදිරිපත් කර නැත.

ගෝලීය ආර්ථිකය සමග සම්බන්ධ වීමේදී, වාසි මෙන්ම අවාසි ද සිදු වේ. එහෙත්, ඉදිරියට යන්නට වෙනත් මාර්ගයක් නැත. එය අභියෝගයක් ලෙස භාර ගත යුතු ය. තත්වයන් කළමනාකරණය කර ගන්නට උත්සාහ කළ යුතු ය. එ් සඳහා ආර්ථික ජාතිකවාදය ඉක්මවා සිතීමේ හැකියාව තිබිය යුතු ය.

කොයි තරම් අහංකාරකම්, මෝඩකම් තිබුණත්, රනිල් වික්‍රමසිංහගේ නායකත්වය ලංකාවට මේ මොහොතේ අවශ්‍ය එකක් වන්නේ එම සංදර්භය තුළයි.

රනිල්, මෛත්‍රී සුසංයෝගය යනු කවුරු කුමන හීනය දැක්කත්, තව අවුරුදු දෙකක් හෝ ඉදිරියට සුබවාදී බලාපොරොත්තු තැබිය හැකි සාධනීය සම්බන්ධතාවකි. මේ එකක්වත් පරමාදර්ශී නැත. එහෙත්, පරමාදර්ශයන් වියැකී ගිය ලංකාවේ මේ වනාහි අපට තෝරා ගැනීමට තිබෙන හොඳම විකල්පයි. අප ඒ වෙනුවෙන් විවෘතව පෙනී සිටින්නේ ඒ නිසා ය.

හැබැයි මචෝ, බොලාත් ඉතින් අපට ඒ රැස්පොට් එක තැබිය යුතු බව අපි මෛත්‍රීටත්, රනිල්ටත් ආදරයෙන් කියමු.

මේ අතර, අපගේ නන්නත්තාර පැරණි වාමාංශික මිතුරන් ගැනත් සඳහන් කළ යුතුව තිබේ. අන්තරේ නම් පහසුවෙන් අන්දා ගන්නට පුළුවන. එහෙත්, රැග් එක නැතිනම් ඔබට විශ්වවිද්‍යාලවල ඇඩ්‍රසුත් නැති බව ඔබ දන්නා බව අප ද දන්නවා ය. මේ වන විට පාදෙනියලාගේ සංගමය ඔබෙන් හැලෙමින් තිබෙන බව තේරුම් ගන්න. කොයි හැටි වෙතත්, ජවිපෙට හා පෙසපට ලංකාවේ ප්‍රජාතාන්ත්‍රික දේශපාලනය තුළ ස්ථානගත වන්නට තැනක් නැතුවා ම නොවේ.

බලය ගැනීමට කිසිදු අදහසක් හෝ ආර්ථිකය, සමාජය, සංස්කෘතිය සම්බන්ධයෙන් කිසිදු විකල්ප අදහසක් හෝ නැති ඔබට ගුද මාර්ගයේ ඇති වී තිබෙන නලියන ගතිය මොකක්ද යන්න අපට හොඳින් වැටහේ.

මේ වනාහි අන් යමක් නොවේ. ලංකාව ආර්ථික වශයෙන් පිම්මක් පැන්නොත් ඔබට ඇඩ්‍රස් නැති වනු ඇතැයි ඇති බියයි. 2004දී හා 2005දී රනිල් පැරදවීමට කුමාර් ගුනරත්නම්ගේ මූලිකත්වයෙන් ජවිපෙ චන්ද්‍රිකා සහ මහින්ද රාජපක්ෂ සමග එකතු වන්නේ ඒ නිසා ය. එහෙත්, අවසානයේදී ඒ පක්ෂය ම කෑලි කෑලිවලට කැඩී වර්තමාන ඉරණමට මුහුණ දුන්නේ එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙසයි.

අප නම් ධනවාදය ගන්නට උත්සාහ කරන මේ පිම්මට බිය නැත. අප මෙය දකින්නේ ලංකාවේ ධනවාදී ක්‍රමය තුළ මධ්‍යම පංතික ආධිපත්‍යය බිඳ දැමීමට හා ව්‍යවසායකයන් හා කම්කරුවන් ශක්තිමත් කිරීමට ඉවහල් කර ගත හැකි අවස්ථාවක් ලෙසයි. රාජ්‍යයේ මධ්‍යම පංතික ආධිපත්‍යය වෙනස් කිරීම ලංකාවේ සමාජ විපර්යාස සඳහා අත්‍යවශ්‍ය සාධකයකි. එහිදී ව්‍යවසායකයන් ශක්තිමත් වීම නරක දෙයක් නො වේ.

කෙසේ වෙතත්, 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අනුව වර්තමාන බල තුලනය තවත් අවුරුදු දෙකකට හෝ වෙනස් කළ නො හැකි ය. ඔය ජවිපෙ, පෙසප වැනි පක්ෂවල සිටින පූර්ණකාලිකයන්ට අප කියන්නේ කරුණාකර වෘත්තීය පුහුණුවක් ලබා ගන්නට ය කියායි. එවිට 2020න් පසු ලංකාව තුළ ඔබටත් ඔබේ දරු පවුල් සමග සතුටින් සිටින්නට අවස්ථාවක් ලබා ගන්නට බැරි නො වනු ඇත. නැතිනම් සිදු වන්නේ ඔබේ වැඩ කරන බිරියන් හා දරුවන් ඔබ පසු කර යාම හා ඔබට කණගාටුදායක ඉරණමකට මුහුණ දීමට සිදු වීම පමණි.

ලාල් කාන්තලාගේ ආයුධ සන්නද්ධ කතාවලට අප්පුඩි ගැසූ අය වෙනුවෙන් 1989 සන්නද්ධ කැරැල්ල සිදු වූ හැටි ගැන විස්තර ටිකක් පසුව ලියමි. බල්ලන්ට දැම්මා බත් කන්නට දෙන්න. මේවා පළ කළ විට බල්ලොත් බත් කන්නෙ නැහැ.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-07-24

රජයේ සේවකයන්ට ෆේස්බුක්හි ලියන්නට පුළුවන් මොන වගේ කවි ද?


මෙහෙම සම්මන්ත්‍රණයක් ලංකා ගුරු සංගමයෙන් සංවිධානය කර තිබෙනවා. මේ සටහන තබන්නේ එයට ප්‍රචාරයක් ලබා දීමේ අරමුණින් වුණත්, ඒ පිළිබඳ අදහස් කීපයක් දැක්විය යුතුයි කියා හිතෙනවා. මේ කථික මහත්වරුන් මේ අදහසත් සැලකිල්ලට ගනියි කියා බලාපොරොත්තු වෙනවා.

මෙයට මුල් වුණේ කුශාන් ශාලිකගේ සිද්ධිය. ඒ පිළිබඳ විස්තරයක් මෙතැන තිබෙනවා.

කවියක් ලිව්ව නිසා ගුරුවරයකුට දඬුවම් මාරුවක් දෙන ලැජ්ජා නැති අධ්‍යාපනය



මේ හා සම්බන්ධ වැදගත් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරන තීන්දුවක් තිබෙනවා. ඒ හා සම්බන්ධ නඩුවට මැදිහත් වුණේත් ලංකා ගුරු සංගමයයි. ඒ නඩුවේදී සමන්ති මනෝහාරි පැලකැටිය ගුරුවරියට රුපියල් ලක්ෂ දෙකක වන්දියක් ගෙවන්නට කොළඹ මහානාම විද්‍යාලයේ හිටපු විදුහල්පති ප්‍රේමලාල් කුමාරසිරිට හා එම විද්‍යාලයේ ගුරුවරයකු ලෙස කටයුතු කළ තුසිත තිළිණ මාලේගොඩ නමැත්තාට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය 2016 සැප්තැම්බර් 28දා නියෝග කළා.

2011 නොවැම්බර් 27දා විද්‍යාලය ඉදිරිපිට පැවති මව්පිය උද්ඝෝෂණයකදී මාධ්‍යයට අදහස් පළ කිරීම හේතුවෙන් මෙම වගඋත්තරකරුවන් දෙපළ ඇයට ප්‍රසිද්ධියේ ශාරීරිකව හා මානසිකව හිංසා කළ බවත්, ඔවුන්ගේ බලපෑම මත 2012 පෙබරවාරි 01 සිට ඇගේ වැඩ තහනම් කර ඇති බවත් ඇය පැමිණිල්ලෙන් කියා සිටියා. එමගින්, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් තහවුරු කර තිබෙන අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ හා සමානාත්මතාවේ හිමිකම් උල්ලංඝනය වී තිබෙන බවට ඇය නඩු පැවරුවා.

මෑත කාලීනව රාජ්‍ය සේවය හා අදහස් ප්‍රකාශයනය සම්බන්ධයෙන් ඇති වුණ වැදගත් ම සාකච්ඡාවට මුල පිරුණේ මෙම නඩු තීන්දුවත් එක්කයි. 

බ්ලොග්කරණයේ, සමාජ මාධ්‍යවල ලිවීමේ, පුවත්පත්වලට ලිපි ලිවීමේ හා පොත්පත් පළ කිරීමේ යෙදී සිටින ගුරුවරුන් වගේ ම වෙනත් රජයේ සේවකයිනුත් මගෙන් විවිධ අවස්ථාවල අසා තිබෙන කාරණයක් වන්නේ ඔවුන්ට එසේ කිරීමට නීතියෙන් ඉඩක් තිබේ ද යන්නයි. 


එහෙම ඉඩක් තිබෙනවා. එහෙත්, ආයතන සංග්‍රහය විසින් එම ඉඩ සීමා කරලාත් තිබෙනවා. ඒ අනුව ගුරුවරයකුට මල් වැවීම, මුද්දර එකතු කිරීම, කේක් සෑදීම, සාරි හැට්ට මැසීම වැනි දේ ගැන කතා කරන්නට පූර්ණ නිදහස තිබෙනවා. හැබැයි, අධ්‍යාපනය පිළිබඳ විවෘත අදහස් ප්‍රකාශ කරන්නට හැකියාවක් නැහැ. අධ්‍යාපන බලධාරීන් සමන්ති මනෝහාරි පැලකැටිය ගුරුවරියගේ වැඩ තහනම් කරන්නේ ආයතන සංග්‍රහයේ xxxi වැනි පරිච්ඡේයේ 3.2 වගන්තිය භාවිතා කරලා, මාධ්‍යයට ප්‍රසිද්ධියේ අදහස් දැක්වූවා ය කියන චෝදනාව මතයි.

එකී වගන්තියෙන් කියවෙන්නේ මෙසේයි: එබඳු රජයේ නිලධාරියකු විසින් පුවත්පත්වලට ලිපි ලිවීමෙන් හෝ වාර්තාකරුවන් සමග සම්මුඛ සාකච්ඡා පැවැත්වීමෙන් හෝ රජය හෝ රජයේ දෙපාර්තමේන්තුවක් විවේචනය කිරීම සඳහාවත්, රාජකාරිමය වූ හෝ නොවූ හෝ සිය දුක්ගැනවිලි (උදා: සිය රාජකාරි ඉටු කිරීමට කාර්යමණ්ඩල ප්‍රමාණවත් නොවීම සම්බන්ධ විවේචන හෝ පැමිණිලි; අතිරේක අරමුදල් නොසැපයීම සම්බන්ධයෙන් භාණ්ඩාගාරය වෙත එල්ල කරන විවේචන ආදිය) ප්‍රචාරය කිරීම සඳහාවත් ප්‍රවෘත්ති පත්‍ර මාධ්‍ය යොදා නොගත යුතුය.   

එහෙත් දැන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉහත කී වැඩ තහනම් කිරීම වැරදි බව ප්‍රකාශයට පත් කර තිබෙනවා. SC/FR/76/2012 අංක දරණ මූලික හිමිකම් පෙත්සමේ තීන්දුව ඓතිහාසික එකක් වන්නේ ඒ නිසායි. එම ගුරුවරියට එරෙහිව ගත් ක්‍රියාමාර්ග හේතුවෙන් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 12(1) වන වගන්තියේ ඇති නීතිය පසිඳලීම සහ ක්‍රියාත්මක කිරීම ද, නීතියේ රැකවරණය ද සර්ව සාධාරණ ලෙස ලැබීමට ඇයට ඇති අයිතිය කඩ වී ඇති බවත්, 14(1) වගන්තිය අනුව ඇයට හිමි භාෂණයේ සහ ප්‍රකාශනයේ අයිතිය ද කඩකොට ඇති බවත් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීන්දු කරනවා.

2016 තොරතුරු දැනගැනීමේ පනත සම්මත වුණායින් පස්සේ ආයතන සංග්‍රහයේ මේ ප්‍රතිපාදනය නිර්බල වෙන බව නීතිඥ ජගත් ලියනආරච්චි රාවය පුවත්පතට පවසා තිබෙනවා. 

තොරතුරු සම්බන්ධ ආකල්ප, මාධ්‍ය හා සන්නිවේදනය විශාල පරිවර්තනයකට ලක් වෙද්දී රජයේ සේවකයන්ගේ ආයතන සංග්‍රහය එක තැන පල් වෙනවා. 

ඒ සම්බන්ධයෙන් නඩුවක් පැටලේවා කියා බලාපොරොත්තුවෙන් තමයි මම පසුගිය කාලේ අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙනුත් විවෘතව ම බ්ලොග්කරණයේ යෙදුණේ. එහෙම නඩුවක් පැවරුණා නම් අපට මේ ගැන වඩා විවෘත සාකච්ඡාවක් ආරම්භ කරන්න තිබුණා. ඒත්, මා ගුරු වෘත්තියෙන් ඉවත් වන තුරු ම අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුව ප්‍රසිද්ධියේ මාධ්‍යකරණයේ යෙදීම සම්බන්ධයෙන් මට එරෙහිව කටයුතු කළේ නැහැ. හැබැයි, මට එරෙහිව පවරන නඩුවකදී පහසුවෙන් වැරදිකරු විය හැකි වැරදි කිසිවක් නො කර සිටීමට මා වග බලා ගත්තා.


හැබැයි, මා රාජ්‍ය සේවයෙන් ඉවත් වන්නට මූලික හේතුව වුණේ ද මගේ මාධ්‍ය භාවිතාව පුළුල් කර ගැනීමට තිබුණු අවශ්‍යතාව සහ එයින් රාජ්‍ය සේවකයකු ලෙස මගේ වගකීම් සමග ඇති වන බැඳියා පිළිගැටුම නිසායි. 

ආණ්ඩුවේ ප්‍රතිපත්ති හෝ පරිපාලන ක්‍රියාමාර්ග හෝ සම්බන්ධයෙන් අදහස් ප්‍රකාශ කිරීම හා විවේචනය කිරීම යන ශීර්ෂය යටතේ ඇති මෙම පරිච්ඡේදය සංශෝධනය විය යුතුවා වගේ ම රජයේ සේවකයන් විසින් දැනට පවතින පරිච්ඡේදය හොඳින් කියවා තේරුම් ගත යුතුව ද තිබෙනවා. හේතුව සංශෝධනයක් කියන්නේ මේ සියල්ල අහෝසි කර දැමීම නොවන නිසායි.

මේවා පිළිබඳ ඇත්තෙන් ම රජයේ සේවයට ඇතුළු වන විට ම සියලු රජයේ සේවකයන් දැනුවත් කළ යුතුව තිබෙනවා. ඒත්, වර්තමානයේ රජයේ සේවයට ඇතුළු වන මාණ්ඩලික නිලධාරීන් පවා මේ කරුණු පිළිබඳ අවබෝධයක් ඇති අය නෙමෙයි. වරක්, ආණ්ඩුවට කඩේ යනවා ය කියා, රාජකාරි වේලාවේදී මට බැන වදිමින් ෆේස්බුක් සටහන් තැබූ, කලින් ගුරුවරයකු වී සිට පසුව පරිපාලන සේවයට බැඳී දැන් අමාත්‍යාංශයක ඉහළ තනතුරක් දරන, තමන් මහජන මුදලින් යන විදේශ සංචාරවලදී ලබා ගත් ඡායාරූප ෆේස්බුක්හි ආඩම්බරයෙන් ප්‍රදර්ශනය කරන ජවිපෙට සම්බන්ධ යයි කියන නිලධාරියකුට මා මේ කරුණ පෙන්වා දුන්නා. 

කුමන තරාතිරමක රජයේ සේවකයෙකු වුණත් රජය නියෝජනය කරන්නෙක්. මහජන බදු මුදලින් වැටුප් ලබා ගන්නා අයෙකු නිසා සෑම රජයේ සේවකයෙකු ම රජය ලෙස මහජනතාවට වගකියන්නට බැඳී සිටිනවා.  ඒ නිසා තමන් රජය නෙමෙයි වගේ රජය සම්බන්ධයෙන් හිතුමතේ අදහස් පළ කිරීමට රජයේ සේවකයෙකුට අයිතියක් නැහැ. ඒ වගේ ම තමයි, වෘත්තීය සමිති නායකයන් වූ පළියට වුණත්, මාධ්‍ය ඔස්සේ කැමති කැමති විදියට අදහස් දක්වන්නට රජයේ සේවකයන්ට අයිතියක් නැහැ. 

ෆේස්බුක්හි කවියක් ලිවීම නිසා කුශාන් ශාලිකට අනියමින් දඬුවමක් දුන්න එක වැරදියි වගේ ම, බොහෝ වෘත්තීය සමිති නායකයන් මාධ්‍ය ඉදිරියේ අදහස් පළ කරන ආකාරයත් වැරදියි. ඔවුන් ආවරණය ලබා ගන්නේ වෘත්තීය සමිති වරප්‍රසාදවලටයි. හැබැයි රජයේ වෘත්තීය සමිති නායකයන්ට ආණ්ඩු පෙරළන්නට තර්ජන කරන්නට, ඒ වෙනුවෙන් වර්ජන කරන්නට ආචාරධාර්මික හැකියාවක් නැහැ.

සමස්තයක් ලෙස ම රජයේ සේවකයිනුත්, දේශපාලකයන් තරමට ම හෝ ඊටත් වඩා ආචාරධර්ම පිළිබඳ අවබෝධයකින් තොර පිරිසක්. 

ආණ්ඩුව කියන්නේ රජයේ හිස වගේ දෙයක්. රජයේ සේවකයන් කියන්නේ රජය කියන ශරීරයේ සෛල. මේ කොටස් දෙකම ඉතා වගකීමකින් හැසිරිය යුතුයි. මාධ්‍ය භාවිතාවත් මේ වගකීමේ ම කොටසක්. මේ කොටස් දෙක ම නඩත්තු වන්නේ වැඩ කරන ජනතාවගේ බදු මුදලින්.

ලංකාවේ නම්, රජයේ සේවකයන් කියන්නේ සාමාන්‍යයෙන් ම, අඩුවෙන් වැඩ කර, වැඩ කරන සෙසු ජනයාට සාපේක්ෂව වැඩියෙන් වරප්‍රසාද මහජන මුදලින් ලබා ගන්නා පිරිසක්.

ලංකාවේ දැනට පවතින රාජ්‍ය සේවය කියන්නේ ලංකාවේ සමාජ දේහය වසාගෙන හැදුණු, දැවැන්ත පැසවූ හොරි ගෙඩියක් වගේ එකක්. ඒ නිසා ලංකාවේ රජයේ සේවකයන් සම්බන්ධයෙන් මහජනතාවගේ ආකල්පය විය යුත්තේ “අපේ සල්ලි එක්ක සෙල්ලං කරන්න එන්න එපා! වගකීමෙන් වැඩ කරන්න!" කියන එකයි. රජයේ සේවකයන් ද දේශපාලකයන් සේ ම සුරතල් නො කළ යුතු පිරිසක්. 


ලංකාවේ සමාජයේ සාමාන්‍ය මාධ්‍ය සාක්ෂරතාව පිළිබඳ බරපතල ගැටලු තියෙනවා. රජයේ සේවකයන්ට සාමාන්‍ය ජනතාවට වඩා සුවිශේෂ වූ මාධ්‍ය ඥානයක් තිබිය යුතුයි. හැබැයි සාමාන්‍ය තත්වය වන්නේ ඒ මාධ්‍ය ඥානය පිළිබඳ අල්ප හෝ අවබෝධයක් සාමාන්‍ය රජයේ සේවකයන්ට තබා ඉහළ නිලධාරීන්ට හෝ වෘත්තීය සමිති නායකයන් වැනි ජනමත නායකයන්ටත් නැති වීමයි.

මේ ප්‍රශ්නයේ පවතින දෙපැත්ත ම ගැන මේ සංවාදයේදී අවධානය යොමු වේවායි ප්‍රාර්ථනා කරනවා. 

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.