ඔන්න එකපාරටම මන්ත්‍රීතුමා දැක්කා ටයි එහෙම දාගත්ත කෙනෙක් කාර්යාලයට ඇතුළු වෙන්න එනවා. මන්ත්‍රීතුමා වහා දුරකථනය කණටඅරගෙන මෙහෙම කියන්න පටන් ගත්තා. "ඔව්, ඔව් මහින්ද අයියා, කිසි දේකට බයවෙන්න එපා ජනාධිපතිවරණයක්, මහමැතිවරණයක් මොකක් තිබ්බත් මම මෙහෙ වැඩ බලාගන්නම්.........හරි, හරි, එකෙකුටවත් මෙහෙ ඡන්ද කරන්න දෙන්නෙ නැහැ. මොනවද මේ කතා?...........හොඳයි, හොඳයි, මම තියන්නම්, ශිරන්ති අක්කවත් මතක් කළා කියන්න........චෙරියෝ!"

දුරකථනය නැවත මේසය මත තැබූ ඔහු අමුත්තා දෙසට හැරුණා. "ඉතින් කොහොමද? මොනවද මගෙන් කෙරෙන්න ඕනැ?"

"මම ආවෙ ඔය දුරකථනයට සම්බන්ධතාව දෙන්න," අමුත්තා කීවා.

තාත්තා ටිකක් කල්පනා කරලා මෙහෙම කිව්වා. "ඔන්න මමනේ ගෙදර මුදල් උපයන්නා. එතකොට මම තමයි ධනවාදය. අම්මනේ ගෙදරදොර බලාගන්නේ එතකොට එයා තමයි ආණ්ඩුව. එතකොට ඔයා තමයි ජනතාව. මල්ලි තමයි අනාගතය."

"එතකොට සෝමා?"

"ආ, සෝමද? එයානෙ මේ ගෙදර වැඩට ඉන්නෙ. ඒ නිසා එයා තමයි කම්කරු පංතිය. ඉතින් මේ කට්ටිය කරන දේ තමයි දේශපාලනය කියන්නේ."

පුතා මේ ගැන කල්පනා කළා. ඒත්, එයාට දේශපාලනේ මොකක්ද කියලා හරියට තේරුණේ නැහැ."

පහුවෙනිදා දවල් අම්මා නිදි අතරේ පුතාට ඇහුණා මල්ලි අඬනවා. ගිහින් බලනකොට මල්ලි නැපියේම කක්කයි, චූයි දෙකම දාගෙන. අම්මා හොඳටම නිදි. සෝමාගේ කාමරේට එබිලා බලනකොට තාත්තා සොමාගේ ඇඟ උඩ. කරන්න දෙයක් නැති පාර පුතාත් නිකම් හිටියා. මල්ලි ජරා ගොඩේ.

හවස පුතා තාත්තට කිව්වා, "තාත්තේ, මට දැන් දේශපාලනය තේරෙනවා."

"හොඳයි පුතා, කියන්නකෝ බලන්න."

"ජනතාව කම්කරු පංතියට හැමනෙනවා. ආණ්ඩුව නිදි. ජනතාව ගැන හොයා බලන්න කවුරුවත් නැහැ. අනාගතය ජරා ගොඩේ."

නෝනා ආයෙමත් සැරයක් ඊටත් වඩා හයියෙන් දොර වැහුවා. ඒත් දොර ඒ වේගෙන්ම ආපසු ආවා. මේ මදාවි කොල්ලන්ගෙන් එකෙක් දොරට කකුල තබාගෙන ඉන්නවායි සිතූ නෝනා උඹලට හොඳ පාඩමක් උගන්නන්නම් කියා හිතමින් හොඳට වීරිය අරගෙන දොර දඩාං ගාලා ගහන්න සැරසුණා.

"නෝනා, ඔය වැඩේ ආපහු සැරයක් කරන්න කලින් මේ බළලා දොර ළඟින් අයින් කළා නම් හොඳයි නේද?" ජවිපෙ සහෝදරයෙක් නෝනාට කීවා.

ඉතින් මාධ්‍යවේදියෙක් ලංකාවේ සෞඛ්‍ය ඇමතිට ඒ කාරණය මතක් කළා. "ඉතින් ඌට ඉල්ලා අස්වෙන්න කියපං," ඇමති කිව්වා. 'ඌ' කිව්වෙ ඉන්දියාවෙ සෞඛ්‍ය ඇමතිට.

"එහෙම නෙමෙයි ඇමතිතුමා, මේකට වගකිව යුත්තේ ඔබතුමා නෙමෙයි නම් අඩු ගණනේ අදාළ වගකිවයුත්තා හරි ඉල්ලා අස් වෙන්න ඕනෑ. නැතිනම් අස් කරන්න ඕනෑ," මාධ්‍යවේදියා කිව්වා.

"හා හොඳයි, මම හෙටම අදාළ එකාව අස් කරනවා," ඇමති පොරොන්දු වුණා.

කිව්වා වගේම පොරොන්දුව ඉටු කළාද බලන්න මාධ්‍යවේදියා විපරම් කරලා බැලුවා. ලේකම්ගේ සිට අදාළ දොස්තර දක්වා කවුරුවත් ඉල්ලා අස්වෙලා තිබුණේ නැහැ.

"කෝ කවුරුවත් අස් වෙලා නැහැනේ," මාධ්‍යවේදියා ඇමතිගෙන් ඇහුවා.

"ආ, වගකිවයුත්තා හිටියෙ අපේ අමාත්‍යාංශෙ නෙමෙයි. අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශෙ. එහෙන් හොයලා බලන්න." ඇමති කිව්වා.

මාධ්‍යවේදියා හෙව්වා. අදාළ පාසලේ විදුහල්පති, පංති භාර ගුරුවරයා පවා මෙන්න යහතින් ඉන්නවා.

බැලින්නම් ඉල්ලා අස්වෙලා තිබුණෙ මැරුණු ළමයාගේ පංතියේ මොනිටර්.

මෙන්න බොලේ ඇලඩින්ගේ පුදුම පහනෙන් වගේ එකපාරටම භූතයෙක් මතුවුණා.

"මම ඔබට වර තුනක් දෙනවා," භූතයා තුෂ්නිම්භූත වී සිටි පත්තරකාරය‍ාට කිව්වා.

"මට ඕනැ කවදාවත් හිඳෙන්නේ නැති ගල් අරක්කු බෝතලයක්," පත්තරකාරයා කිව්වා.

එය ලැබුණා. දැන් මිනිහා බොනවා. බොනවා. කොච්චර බිව්වත් බෝතලේ පිරිලා.

භූතයා නැවත මතු වුණා. "මොනවද ඔබට ඉතිරි වර දෙකෙන් අවශ්‍ය?" ඔහු ඇහුවා.

"මට දෙනවා තව මේ වගේ බෝතල් දෙකක්," අපේ පුවත්පත්කලාවේදියා කිව්වා.

"දෙවියනි, ඇයි ඔබ ඊවාව මෙතරම් සුන්දරව නිර්මානය කළේ?"

"නැතිනම් ඔබ ඇයට ආදරය නොකරන නිසා," දෙවියන් කිව්වා.

"එතකොට දෙවියනි, ඇයි ඔබ ඇය ඒ තරම් මෝඩ එකියක කළේ?"

"නැතිනම් ඇය ඔබට ආදරය නොකරන නිසා"

''ඒ වුණාට අපිනෙ මුලින්ම හඳට මිනිහෙකු යැව්වෙ,'' කියා ඇමරිකානුවාත් පුරසාරම් දෙඩුවා.

අපේ ඇමතිතුමාට දැන් ටිකක් වෙරි. ''ඕවා මොනවද? බලනවකො, අපි තමයි මුලින්ම ඉරට මිනිහෙක් යවන්නෙ,'' ඔහු කීවා.

රුසියානුවාත්, ඇමරිකානුවාත් තර්ක කරන්න පටන් ගත්තා ''ඒක කරන්න බැහැ. මිනිහා පිච්චිලා මැරෙනවා'' කියලා.

''එහෙම වෙන්නෙ කොහොමද? අපි යන්නෙ රෑනෙ.'' ඇමතිතුමා කිව්වා.