2018-01-15

ස්ත්‍රී විරෝධී පක්ෂ හමුවේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ වමෙන් ගමන

පහත දැක්වෙන්නේ දිවයින පුවත්පතේ ඉරිදා කතුවැකියෙන් උපුටා ගත් කොටසකි.

ඌවේ මහ ඇමැති චාමර සම්පත් දසනායක මනුෂ්‍යත්වයට කිසිසේත්ම නොගැළපෙන කසඩ වැඩක්‌ කළ බවට ආරංචි පැතිර යමින් පවතී. ඒ කසඩ වැඩය වූ කලී බදුල්ලේ ප්‍රසිද්ධ බාලිකා පාසලක දෙමළ විදුහල්පතිනියක්‌ ඔහුගේ නිල නිවසට කැඳවා දණ ගැස්‌වීමය. චාමර සම්පත් කියන්නේ තමන් එවැනි නීච ක්‍රියාවක්‌ නොකළ බවය. එහෙත් විදුහල්පතිනිය තම නිවසට කැඳවන ලද බව ඔහු පිළිගනී. චාමර සම්පත් කියන පරිදි මේ විදුහල්පතිනියට විරුද්ධව චෝදනාවක්‌ තිබේ. එනම් ඇය පාසලේදී හින්දු ආගමට හැර සෙසු ආගම්වලට මුල් තැන නොදෙන බවය. අනතුරුව තමා විසින් එම ගැටලුව විසඳන ලද බවද මහ ඇමැති චාමර සම්පත් කියයි.

ගුරුවරියක දණගැස්වීමේ සිද්ධියක් ආනමඩුව පැත්තේ පාසලකින් ද වාර්තා වූ අතර එයට වරදකරු වී දඬුවම් ලැබූ පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරයාට ද වත්මන් ශ්‍රීලනිප නායකත්වය යටතේ යළි සංවිධායක ධුරයක් ලැබිණි. කාන්තාවන් හා ගැහැණු ළමයින් 100ක් දූෂණය කර එය සැමරීම සඳහා සාදයක් පැවැත්වූ බව කියන දේශපාලකයකුගේ සහයෝගය ලබන ඔහුගේ බිරියට ද ශ්‍රීලනිපය නාමයෝජනා දී ඇති බව වාර්තා වේ.

ශ්‍රීලනිපය මේ අන්දමේ ස්ත්‍රී විරෝධයක් පෙන්වද්දී එහි වඩා දක්ෂිණාංශික අංශය වන පොදු ජන පෙරමුණට පළාත් පාලන මැතිවරණයේ නාම යෝජනා දීමට කාන්තාවන්ගෙන් ලිංගික අල්ලස් ඉල්ලූ බවට පවා චෝදනා එල්ල විය.

මේ අතර, විශේෂයෙන් ම එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ මූලිකත්වය නිසා ස්ත්‍රීන්ට වඩා ගෞරවනීය දේශපාලන නියෝජනයක් ලැබෙන පරිදි පළාත් පාලන මැතිවරණ ක්‍රමය සංශෝධනය කරන ලදී. කුමන අඩුපාඩු තිබුණත්, අද වන විට කාන්තාවන් විශාල පිරිසක් මැතිවරණවලට තරග කරති. ඡන්දයෙන් තේරී පත් වන කාන්තා නියෝජිතයන්ට ස්වාමි පුරුෂයන්ගේ හා වෙනත් පිරිමින්ගේ අතකොලු වන්නට නො දී, ඔවුන් සැබෑ නායිකාවන් ලෙස ගොඩ දැමීමේ වගකීම සිවිල් සමාජයට තිබේ.

රටේ ප්‍රධාන ම පළාත් පාලන ආයතනය වන කොළඹ නගර සභාවේ පුරපති ධුරය සඳහා කාන්තාවක ඉදිරිපත් කිරීමෙන් එක්සත් ජාතික පක්ෂය දෙන ලද ආදර්ශය ඉතා වටිනා එකකි. රෝසි සේනානායක වැනි නායකත්වයක් ඉදිරියට පැමිණීම දිරි ගැන්විය යුතු ය. 

පසුගියදා සුරාබදු ආඥා පනත යටතේ මංගල සමරවීර ඇමතිවරයා විසින් නිකුත් කරන ලද ගැසට් නිවේදනය ද මෙම සංදර්භය තුළ ඉතා වැදගත් ය. මත්පැන්හල් අරින වහන වෙලාවන්ටත් වඩා එහි වැදගත් වුණේ කාන්තාවන්ට මත්පැන් මිළ දී ගැනීමට හා මත්පැන්හල්වල වැඩ කිරීමට විරුද්ධව පනවා තිබූ නීති වෙනස් කිරීමයි. කාන්තාවන් මත්පැන් බීම ප්‍රවර්ධනය කිරීමේ අරමුණක් එහි නො තිබිණි. එහි තිබුණු එක ම දෙය වන්නේ 1955 සිට ක්‍රියාත්මක වූ කාන්තාවන්ට වෙනස් අන්දමින් සැලකීමේ නීතියක් වෙනස් කිරීමයි. එහි වැදගත්කම ඇත්තේ කාන්තා අයිතිවාසිකම් පැත්තෙන් ය. මත්පැන් පැත්තෙන් නො වේ.

මෙම නීතිය ආපස්සට හැරවීමට දැන් ජනාධිපතිවරයා පියවර ගනිමින් සිටියි. එ් ආපස්සට හරවන්නේ මත්පැන් පිළිබඳ නීතියක් නො වේ. කාන්තාවන්ට අසමාන අන්දමින් නො සැලකීම පිණිස වෙනස් කරන ලද නීතියකි.

මෙහි සුවිශේෂ ම තත්වය වන්නේ විකල්පයක් වෙනුවෙන් ය කියා ඡන්දය ඉල්ලන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට ද මේ ගැන මතයක් නැතිකම ය. ඔවුන්ට පමණක් නො ව, ඔවුන්ගේ තරගකරුවා වන පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයට ද මතයක් නැත. 


ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2018-01-13

අාණ්ඩුවේ තෙවසරක ශේෂ පත්‍ර‍ය

(රාවය පුවත්පතෙනි.)
අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ විසිනි

ජනවාරි 8 විප්ලවයේ අරමුණු බොහෝ දුරට සාර්ථක නො වූ බව ඇත්තක්. ඒ වුණාට ඒ පත් කළ ආණ්ඩුව අවුරුදු තුනකට පසුවත් තවමත් බලයේ ඉන්නවා. එය අද පෙරළනවා ය, හෙට පෙරළනවා ය කියා කයිවාරු ගැසූ රාජපක්ෂ බලවේගය හා වාම අන්තවාදීන් මේ වන විට ඉන්නේ ආණ්ඩුවට අභියෝග කිරීමේ හැකියාව අතින් ශක්තිමත් තැනක නොවෙයි. ඒ නිසා වර්තමාන බල තුලනය බොහෝ දුරට 2020 දක්වා ම පැවතීමේ හැකියාවක් තිබෙනවා. එහෙත්, 2020න් පසු සිදු වන දෙය තීරණය වන්නේ ඉදිරි වසරක පමණ කාලය තුළ සිදු වන වෙනස්කම් මතයි.

පසුගිය අවුරුදු තුන තුළ සාර්ථක, අසාර්ථක පැති දෙක ම දකින්නට පුළුවන්. ඒ අතරින් විශේෂයෙන් ම සඳහන් කළ හැකි කාරණය වන්නේ රාජපක්ෂ සමය තුළ තිබුණු භීෂණ වාතාවරණය සහමුලින් ම නැති කර දැමීමට වර්තමාන ආණ්ඩුවට හැකි වීමයි. මේ අවුරුදු තුන ඇතුළත කිසිදු දේශපාලන ප්‍ර‍තිවාදියකු ඝාතනයට ලක් නො වීම වාර්තාගත කරුණක්. 1983න් පසු මෙවැනි තෙවසරක් උදා වුණේ පළමුවැනි වතාවටයි. අද වන විට සුදු වෑන් භීතිකාවකින් තොරව, නො බියව ජනාධිපති, අගමැති පවා විවේචනය කරන්නට ඕනෑම කෙනෙකුට හැකියාව තිබෙනවා.

මෙය සීමාව ඉක්මවා යාමක් ලෙස සලකන පිරිසක් ද ඉන්නවා. නායකයන්ට පණ නැහැ යි කියා මෙය තේරුම් ගන්නා අයත් ඉන්නවා. ඒත්, මේ අතරවාරයේ පරණ සංදර්ශනත් නැත්තෙ නැහැ. දැවැන්ත ආරක්ෂාවක් යොදාගෙන, ගිලන් රථ පවා සහිත රිය පෙළපාලිවලින් වීදි සරන්නට ලොල්කමක් තවමත් නායකයන් අතර තිබෙනවා. පුරවැසියන් දේශපාලකයන්ව ඕනෑවට වඩා ලොකුවට ගණන් නො ගැනීම සමාජ සංවර්ධනයට ඉවහල් වන දෙයක්. ඒ සඳහා අවශ්‍ය පසුබිම දැන් නිර්මානය වෙලා තිබෙනවා. අදාළ නැති ඇමතිවරයකු අණක් දුන් විට ‘එයා කවුරුද මට අණ දෙන්නැ'යි පහළ මට්ටමේ රාජ්‍ය නිලධාරියකු ඇසූ පුවතක් පසුගියදා වාර්තා වුණා. එහෙත්, එතනදී ජනතාවට වඩා පසුපසින් සිටින ජනමාධ්‍ය මෙය වාර්තා කර තිබුණේ හරියට ඒ නිලධාරියා දේවාලෙකට ගල් ගැහුවා වගේ.

උදා වූ ප්‍ර‍ජාතාන්ත්‍රික වටපිටාව අපහරණය කිරීම පටන් ගත්තේ වාමාංශිකයන්, අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය, රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමය හා වෙනත් රජයේ සේවකයින් විසිනුයි. අසාධාරණ ඉල්ලීම් ඉදිරිපත් කරමින්, අනම්‍යශීලීව කටයුතු කරමින්, මහජනතාව පීඩාවට පත් වන අන්දමින් වීදි ආවරණය කරමින්, ඉතාම අයුක්ති සහගත වැඩ වර්ජන කරමින් ඔවුන් කටයුතු කරන ආකාරය දැකිය හැකියි.

වත්මන් රජය බලයට පැමිණි පසු රජයේ සේවකයන්ගේ වැටුප් විශාල වශයෙන් වැඩි කිරීමට කටයුතු කළා. එහෙත්, රජයේ සේවයේ කාර්යක්ෂමතාව අංශු මාත්‍ර‍යකින් හෝ වැඩි කරන්නට පියවර ගෙන ඇති බවක් දකින්නට නැහැ. ඒ වෙනුවට, රජයේ සේවයේ අකාර්යක්ෂමතාව පෞද්ගලික අංශය දිරිගැන්වීම සඳහා ප්‍ර‍වර්ධනය කරන බවකුයි පෙනෙන්නට තිබෙන්නේ. එහෙත් එය කරන්නේ බදු ගෙවන ව්‍යවසායක හා වැඩ කරන ජනතාව බරපතළ අසාධාරණයකට ලක් කරමිනුයි.

රාජ්‍ය අකාර්යක්ෂමතාව එහෙම ම තිබියදී දැන් රාජ්‍ය සේවය තවත් පුළුල් කිරීමට කටයුතු කරමින් සිටිනවා. පළාත් පාලන මන්ත්‍රී ධුර සංඛ්‍යාව 3000කින් පමණ වැඩි වීමත් මහජන මුදල් නාස්තියකට හේතුවක් වන බව දැන් දැන් පෙනෙන්නට තිබෙනවා. එයට මූලික හේතුව වන්නේ ඡන්දයට සෑම දේශපාලන පක්ෂයකින් ම වගේ ඉදිරිපත් වී තිබෙන්නේ නායකත්ව පෞරුෂයන් අතින් හීන, නිර්මානශීලිත්වයක් හෝ දැක්මක් හෝ නැති බහුතරයක් වීමයි. මේ අතරතුර විනිශ්චයකාරවරුන්ට දැවැන්ත වැටුප් වැඩි කිරීමක් ද යෝජනා වී තිබෙනවා. ඒ සා විශාල වැටුප් වැඩිවීමක් සිදු කළ නො හැකි බව මුදල් ඇමතිවරයා ම පවසනවා. මෙම වැටුප් වැඩි කිරීමේ සත්‍ය අරමුණ විය හැක්කේ එයට මුවා වී පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත්‍රී හා ඇමතිවරුන්ගේ ද වැටුප් වැඩි කර ගැනීමයි. එහෙත්, වෛද්‍යවරුන් වැනි බලවත් වෘත්තිකයන් ද ඒ හා සමාන්තර වැටුප් වැඩි කිරීම් ඉල්ලීමත් සමග ම සමස්ත රාජ්‍ය සේවය ම යළි වැටුප් අරගලයකට යොමු වෙන්නට ඉඩ තිබෙනවා. එහි ප්‍ර‍තිඵලය වනු ඇත්තේ වැඩ කරන ජනතාව මත පැටවෙන බදු බර තවත් ඉහළ යාමයි.

මහජන මුදලින් යැපෙන රජයේ සේවකයන් හා දේශපාලකයන් වැනි ස්ථර සම්බන්ධයෙන් රජය දක්වන මෙම පක්ෂපාතී ස්ථාවරය මගින් මෙම රජයේ සැබෑ මධ්‍යම පංතික පදනම හෙළිදරව් කරනවා. මේ රජය කම්කරු හිතවාදී එකක් නො වන බව කාටත් වැටහෙනවා. එහෙත්, එය ව්‍යවසායක හිතවාදී රජයක් වේ යයි බලාපොරොත්තු වූ අය ද වැටුණේ මුලාවකයි. වත්මන් රජය ව්‍යවසායකත්වය පැත්තෙන් කටයුතු කරන වගකීම් විරහිත ස්වභාවයට හොඳම නිදසුන තමයි බැඳුම්කර සිදුවීම. මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව විසින් ද ව්‍යාපාරිකයන් විශාල පිරිසක් සුරතල් කරන ලද බව කවුරුත් දන්නා කරුණක්. වත්මන් ආණ්ඩුව විසින් සුරතලයට ඇති කරන ලද ව්‍යාපාරිකයා වුණේ අර්ජුන් ඇලෝසියස් ය. ලාභ ලැබීම ව්‍යාපාරිකයකුගේ වගකීමක්. ඒ නිසා අර්ජුන් ඇලෝසියස් කල දුටු කල වල ඉස ගැනීම පුදුමයක් නොවෙයි. එහෙත්, ඇලෝසියස් සිය මුග්ධකම නිසා අමාරුවේ වැටෙනු දුටු දේශපාලකයන් අවසානයේදී කර තිබෙන්නේ කුමක් ද? ඔහු බේරා ගන්නා බව පොරොන්දු වෙමින් ඔහුගෙන් කඩා වඩාගෙන දැන් ඔවුන් ඔහු අතහැර දමා ඇති බව පෙනෙන්නට තිබේ. ව්‍යවසායකයකු ලෙස තමන් හදා වඩා ගත් සුරතලකු පවා මෙසේ අනාථ කර දැමීම දැඩි ලෙස වගකීම් විරහිත ක්‍රියාවකි.

වත්මන් ආණ්ඩුවේ ප්‍ර‍ධාන පාර්ශ්වකරුවකු වන එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ දැක්ම දැඩි ලෙස ප්‍ර‍ශ්න කරන සිදුවීමකි, බැඳුම්කර සිද්ධිය. එය සොරකමක් ද නැද්ද යන්න සම්බන්ධයෙන් හෝ කෙළින් ස්ථාවරයක් එජාපයට ඇති බවක් නො පෙනේ. සමස්තයක් ලෙස එම සිද්ධිය විසින් අවසානයේදී සිදු කර තිබෙන්නේ රටේ ආර්ථික හා දේශපාලන ස්ථාවරත්වය බිඳ දැමීම පමණි. ජනාධිපති කොමිෂන් වාර්තාවෙන් හෝ මෙහි මූලික ගැටලුව වන බැඳුම්කර වෙළඳපොළේ ‘අභ්‍යන්තර වෙළඳාම්' පිළිබඳ සාක්ෂි සොයාගෙන නැතිනම් මේ සියල්ල අවසානයේදී පුස්ස බින්දා වැනි වනු ඇත. බැඳුම්කර සිදුවීම පිළිබඳ සාධාරණ නඩු විභාගයකින් කිසිවක් සිදු වේ යයි විශ්වාස කළ නො හැකි ය. එවැනි සංදර්භයක් තුළ අලුතෙන් නීති හදා හෝ නැති වූ බව කියන ඒ මුදල් ආපසු අය කර ගැනීමට ජනාධිපතිවරයා කටයුතු කරයි ද? ඔහුට ඒ සඳහා හැකියාවක් තිබේ ද? එහි වගකීම භාර ගැනීමට ඔහු සූදානම් ද? එසේම, එකී තක්සේරුව අනුව මුදල් ආපසු අය කර ගත්තත්, සමස්ත ක්‍රියාවලිය නිසා ආර්ථිකයට සිදු වූ හානියට එය පිළියමක් ද?

රජයේ ප්‍ර‍ගති වාර්තාවේ ගැටලු වැඩි ලකුණු තිබෙන්නේ ප්‍ර‍ජාතන්ත්‍ර‍වාදී ප්‍ර‍තිසංස්කරණ වෙනුවෙන් කරන ලද කාර්යයන් සඳහායි. තොරතුරු දැනගැනීමේ පනත ක්‍රියාත්මක කිරීම, ස්වාධීන කොමිෂන් යම් දුරකට බලාත්මක කිරීම, පළාත් පාලන ආයතනවල කාන්තාවන්ට 25%ක නියෝජනයක් තහවුරු කිරීම, මැතිවරණ ක්‍ර‍ම සංශෝධනය සඳහා කටයුතු කිරීම, රජයේ සේවයට ඇඟිලි ගැසීම අවම කිරීම. අධිකරණය සාපේක්ෂව ස්වාධීන කිරීම, මාධ්‍යවලට තර්ජන අවම වීම වැනි කාරණා එහි ඇතුළත්. එහෙත්, මේ කිසිවක් පරිපූර්ණ නැහැ. ආරම්භයක් ලෙස හොඳයි. එහෙත්, තවමත් ඒවායේ සුරක්ෂිතබව ස්ථාපිත වෙලා නැහැ. උදාහරණයක් ලෙස, මාධ්‍ය, අධිකරණය වැනි අංශවල ආණ්ඩුවේ භූමිකාව තවමත් මතභේදාත්මකයි.

මේ සියල්ලට ම වඩා රජය මුහුණ දෙන ලොකුම ගැටලුව වන්නේ ආර්ථිකයේ සැලකිය යුතු ත්වරණයක් හෙවත් ප්‍රවේගයේ වැඩි වීමක් දකින්නට නො ලැබීමයි. පළමු වසර තුන තුළ එවැන්නක් දකින්නට නො ලැබීමට හේතුව රාජපක්ෂ පාලන සමය අවසාන භාගයේදී ඇති වූ තත්වයන් ය කියා සැලකිය හැකියි. රාජපක්ෂලා කියන ආකාරයට ම දැන් විවෘත වන්නේ ඔවුන්ගේ කාලයේ මුලපිරූ වැඩ තමයි. එහෙම වැඩ තියෙන්නේ ස්වල්පයක් බව පැහැදිලියි. වත්මන් පාලන කාලය තුළ මුලපුරන ලද වැඩ ඉදිරි දෙවසර තුළ එළි දැක්විය යුතුයි. ඒ සමග ආර්ථිකයේ හා සමාජ සංවර්ධනයේ ත්වරණය ද වැඩි විය යුතුයි. එහෙම නැතිනම්, පසුගිය කාලයේ කියන ලද දේවල් නිකම් කයිවාරු පමණක් බව තහවුරු වෙනවා.

මේ අතරවාරයේ අමතක කරමින් තිබෙන තවත් වැදගත් සාධකයක් තිබෙනවා. ඒ තමයි ආණ්ඩුක්‍ර‍ම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන ක්‍රියාවලිය. සුළු ජාතීන් මධ්‍යම ආණ්ඩුව තුළට දිනා ගත යුතුව තිබෙන වටපිටාවක් තුළ, රාජ්‍ය ප්‍ර‍තිසංස්කරණ අතපසු කිරීම ඔවුන්ගේ බලාපොරොත්තු සුන් කර දැමීමක්. 

වත්මන් රජයට ඇත්තට ම පවතින්නේ රාජපක්ෂවරුන්ගේ පිහිටෙන්. එහි පැවැත්මට අවශ්‍ය බල තුලනය නිර්මානය කර දෙන්නේ රාජපක්ෂ බලවේගයයි. එහෙත්, රාාජපක්ෂ භීතිකාව මත ම පදනම් වී පැවැත්ම තහවුරු කර ගන්නට වත්මන් පාලනයට දිගු කලක් බැරි වේවි. ඉතා ඉක්මණින් ම එජාපයට හා ශ්‍රීලනිපයට වෙන් වන්නට සිදු වනු ඇත. පක්ෂ ඉක්මවා යන සන්ධානයක් පිහිටුවා ගන්නට හැකි වුණත්, එවැන්නකට නායකත්වය දිය හැකි මට්ටමේ නායකයකු නැති වීම එසේ සිදු වීමට හේතුවයි. එහෙත්, එසේ සිදු වන්නේ ප්‍ර‍ධාන නායකයන් තිදෙනා වන රනිල්, මෛත්‍රී හා මහින්ද යන තිදෙනා ම කල් ඉකුත් වන සංදර්භයක් තුළයි. 2020 වන විට නව නායකත්වයක අනිවාර්ය අවශ්‍යතාවක් නිර්මානය වනු ඇත.


ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2018-01-11

පුරුෂ විරෝධයට ප්‍ර‍ංශයෙනුත් විරෝධය

කැතරින් ඩෙනුව් 
#MeToo කැම්පේන් එකෙන් අවදි වුණ ලංකාවේ ස්ත්‍රීවාදීන් ඉතා දැඩි ආන්තික ස්ථාවර ප්‍ර‍කාශයට පත් කරන්නට පටන් ගත්තා. ‘ප්‍ර‍ගතිශීලී පිරිමියකු' ලෙස හඳුන්වනු ලැබීමෙන් උද්දාමයට පත් විදර්ශන කන්නන්ගර පිරිමිභාවය වරදකාරී බරක් සහිතව සැලකිය යුතු දෙයක් බව පැවසුවා. මේ ස්ත්‍රීවාදී ප්‍ර‍වණතාව විවේචනය කළ අයව ශාරීරිකව විනාශ කළ යුතු බව සිය අනුගාමිකයන්ට යෝජනා කරන විදියේ අදහසකුත් ඔහු පළ කළා.

ඇමරිකාවට හෙම්බිරිස්සාව හැදෙනකොට ලංකාවට නිව්මෝනියාව හැදෙන කතාවේ ම තවත් පැතිකඩක් තමයි මේ. #MeToo කැම්පේන් එක ඉදිරියට ගෙනා කිසිවෙකු හෝ මේ තරම් ආන්තික වුණේ නැහැ. 

මේ ආන්තික ස්ථාවරය ජාතික ප්‍ර‍ශ්නය සම්බන්ධයෙනුත් ඇතැමුන් දක්වනවා. එයින් කියවෙන්නේ මහ ජාතිය හෙවත් සිංහල බවට පත් වීම නිසා එම ප්‍ර‍ජාවට අයත් වන ‘ප්‍ර‍ගතිශීලීන්' වරදකාරී බරකින් කටයුතු කළ යුතු බවයි. මෙවැනි ආන්තික අදහස් අවසානයේදී සේවය කළේ සුළුතර ප්‍ර‍ජාවන් බලසතු කිරීමේ අරමුණු වෙනුවෙන් නොවෙයි. ඒවා සේවය කළේ ජාතිවාදය වෙනුවෙන්. ඒක වුණේ මධ්‍යස්ථ මතධාරීන් ද ප්‍ර‍තිගාමීන් ලෙස නම් කර බැහැර කිරීම හරහායි. ස්ත්‍රීවාදය ද මේ අන්තයට තල්ලු වෙමින් තිබෙනවා.

බලය යොදා කාන්තාවන්ට එරෙහිව කරනු ලබන හිංසනය හෙළා දැකිය යුතු බවට කිසිදු තර්කයක් නැහැ. එහෙත්, පුරුෂ විරෝධය හෝ ලිංගික විරෝධය විසඳුමක් නෙමෙයි. එසේම, ආදරය, ලිංගිකත්වය, පුරුෂභාවය, පීතෘමූලිකත්වය වැනි කරුණු පිළිබඳ තිබිය යුත්තේ ගැඹුරු සංවාදයක්. සමාජය වඩා යහපත් අන්දමින් වෙනස් කිරීම සඳහා අවශ්‍ය චර්යා වෙනස්කම් ඇති කිරීමට මේවා ඉවහල් කර ගත යුතුයි. පිරිමින් බැහැර කරන කතිකාවකට ඇති කළ හැකි සමාජ වෙනසක් නැහැ. ප්‍ර‍තිරෝධය අවශ්‍යයි. හැබැයි, ප්‍ර‍තිරෝධය නෙමෙයි වැදගත් ම දෙය. විසඳුම තමයි වැදගත්.

කෙසේ වෙතත්, මෙම ජනප්‍රිය පුරුෂ විරෝධී ස්ථාවරය ප්‍ර‍ශ්න කිරීම අප පමණක් කරන දෙයක් නෙමෙයි. ප්‍ර‍ංශයේ කාන්තාවන් බලසතු කිරීම සම්බන්ධයෙන් සංකේතාත්මක චරිතයක් ලෙස සැලකෙන ප්‍ර‍කට නිළි කැතරින් ඩෙනුව් ඇතුළු ප්‍ර‍මුඛ කාන්තා ක්‍රියාකාරිනියන් 100ක් විසින් ලෙ මොන්ඩ් පුවත්පතේ පළ කරන ලද ලිපියක් නිසා දැන් මේ පිළිබඳ අලුත් කතාබහක් ඇති වෙලා.

#MeToo කැම්පේන් එක සීමාව ඉක්මවා ඇති බව කියන එම නිවේදනයෙන් කියැවුණේ අධි සංවේදී චෝදනා ලිංගික නිදහසට හානිකර බවයි. ඌරන්ව මස්මඩුවට යැවීමේ තදියම කාන්තාවන් බලසතු කිරීමට ඉවහල් නො වන බව හා එය සේවය කරන්නේ ලිංගික නිදහසේ සතුරන්ගේ උවමනාවන්ට බවත් මෙම නිවේදනයෙන් තර්ක කරනු ලැබුවා. ඌරන් ලෙස හැඳින්වුණේ කාන්තාවන්ට එරෙහිව ලිංගික හිංසනයේ යෙදෙන පුද්ගලයිනුයි.

ඔවුන් ඉදිරිපත් කළ තර්කයක් වූයේ ලිංගිකත්වය සම්බන්ධයෙන් අසභ්‍යත්වය දැඩි ලෙස පිළිකුල් කිරීමේ ආකල්පය හේතුවෙන් කාන්තාවන් වින්දිතයන් ලෙස පෙන්නුම් කිරීම සදහට ම වැළකිය හැකි බවයි. පිරිමින් ප්‍ර‍සිද්ධ පාපොච්චාරණ කිරීමට බල කිරීම හරහා ඒකාධිපති සමාජයක වටපිටාවක් නිර්මානය කළ හැකි බව ද එහි සඳහන් වුණා.

“කාන්තාවන් ලෙස අප මෙම ස්ත්‍රීවාදී ප්‍ර‍වණතාව වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්නේ නැහැ. එහි බලය යොදා කරනු ලබන හිංසනයන් හෙළා දැකීමෙන් ඔබ්බට ගොස් පිරිමින් හා ලිංගිකත්වය කෙරෙහි වෛරයකුත් අඩංගු වෙනවා," යි එහි දැක්වෙනවා.

මා අලුතින් රැස පුවත්පතට ලියන කොලමේ මේ පිළිබඳ විස්තර පළ වෙනවා. ලබන සතියේ බලාපොරොත්තු වන්න.

කැතරින් ඩෙනුව් ඇතුළු පිරිස පළ කළ අදහස පහත දැක්වෙන ලිපිය පිළිබඳ විස්තර මෙතනින් කියවන්න.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2018-01-09

ඇඟිලි සලකුණු යන්ත්‍ර‍යේ සටහන් වන මෝඩකමේ සලකුණ

සේවා කාලය වාර්තා කිරීම සඳහා ඇඟිලි සලකුණු යන්ත්‍ර‍ හඳුන්වා දීම නිසා ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර රෝහලේ හෙද නිලධාරීන් රෝගීන්ගේ ජීවිත පරදුවට තබා වර්ජනයක ය.

ලංකාව මේ වන විට අන්තවාදයේ අලුත් රැල්ලක ය. මේ ද එහි ප්‍ර‍කාශනයකි.

ඇඟිලි සලකුණු යන්ත්‍ර‍ය යනු අත්සන් පොත වෙනුවට ඉදිරිපත් කරනු ලබන නවීන හා කාර්යක්ෂම මෙවලමකි. එහි බිය වීමට කිසිවක් නැත. ඇඟිලි සලකුණු යන්ත්‍රයේ වාර්තාව පවා නැවත සලකා බලන්නේ මිනිසකු නිසා සුළු ප්‍ර‍මාදයන් නො තකා හැරිය හැකි ය. අනෙක් පැත්තෙන්, මගේ කාර්යාලයේ තිබෙන ක්‍ර‍මය මෙයට කදිම විසඳුමකි. පැමිණීම පමා වුවහොත්, ඒ කාලය පිටවීමෙන් පිරිමසා ගන්නට අවසර තිබේ. සේවයට වාර්තා කිරීමට පැය කාලක් පමා වුණා නම්, පැය කාලක් පමා වී සේවයෙන් නික්මිය හැකි ය.

හෙද සේවයේ යෙදී සිටින බහුතරය මව්වරු ය. ඔවුන්ගේ පමා වීම සිදු වන්නේ ගෘහස්ථ වැඩ රාජකාරි නිසා විය හැකි බැවින් ඔවුන් සම්බන්ධයෙන් සානුකම්පිත සලකා බැලීමක් අවශ්‍ය ය. මේවා තනිකර ම සේවා ස්ථානවලදී ම සරලව විසඳා ගත හැකි ගැටලු ය. විගණනයට එන පුද්ගලයන් බූරුවන් ලෙස කටයුතු නො කර ඒ පිළිබඳ සාධාරණ ඇසකින් බැලීම ද එහිදී අවශ්‍ය ය.

අනෙක් පැත්තෙන් හෙද සේවය වනාහි අතිකාල බහුල සේවාවකි. එසේ ම, සාධාරණ වැටුපක් ලබා දෙනවා වෙනුවට සිය විවේක කාලයේ අතිකාල කිරීමට ඔවුන්ට අවසර දී තිබීම නිසා ඔවුන් වැඩ උගුලක අසු වී තිබේ. හෙද හිඟයක් පැවතීම බොහෝ හෙදියන්ට ආර්ථික වාසියට හේතුවක් වී තිබේ.

හෙද නිලධාරීන් ඇඟිලි සලකුණු යන්ත්‍ර‍යට විරුද්ධ වන්නේ වෛද්‍යවරුන්ට අත්සන් පොතක් හෝ නොමැතිව තමන් වැඩ කරන කාලය තමන් ම ලියා ගන්නා දිනපොතකින් ගණනය කරන අසාධාරණ සංදර්භයක වීම ද අමතක කළ නො හැකි කරුණකි. බොහෝ වෛද්‍යවරුන් වැඩ නො කර, ඔන් කෝල්, අතිකාල වැනි දීමනා ලබා ගන්නා ආකාරය හෙද නිලධාරීහු දනිති. ඔවුන් මෙය තමන්ට පමණක් එල්ල කරන පීඩනයක් ලෙස සලකන්නේ එම සංදර්භය තුළයි.

වෛද්‍යවරුන් කෙතරම් නින්දිත අයුරින් වැඩ නො කර වැටුප් ගත්තත්, තමන් හරියට සේවය කරන්නට සූදානම් බව පෙන්වමින් හෙද නිලධාරීන් ඇඟිලි සලකුණු යන්ත්‍ර‍යට එකඟ වන්නේ නම් සමස්ත සෞඛ්‍ය සේවයේ ම ගුණාත්මකභාවය වැඩිදියුණු කිරීමට එය ඉවහල් වනු ඇත.

එහෙත්, මේ කාරණය ඔවුන්ට පෙන්වා දෙන්නට සමත් නායකත්වයක් හෙද සංගම්වල හෝ රටේ හෝ නැත.

රජයේ සේවය මහජනතාවට එපා කරවීම හැර මෙවැනි වර්ජනවලින් සිදු වන කිසිවක් නැත.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2018-01-08

අලුත් පත්තරයක් එනවා

අලුත් පත්තරයක් ලබන ජනවාරි 11දා, බ්‍ර‍හස්පතින්දා නිකුත් වෙයි. ඒ ලේක්හවුස් ආයතනයෙන් නිකුත් වන රැස දිනපතා පුවත්පතයි.

දිනමිණට ආකර්ශනය කර ගත නො හැකි අලුත් පාඨක පිරිසක් ආකර්ශනය කර ගැනීම සඅරමුණු කර ගත් මෙම පුවත්පතෙහි කර්තෘවරයා වන්නේ තරුණ, ජවසම්පන්න මාධ්‍යවේදියකු වන චාමර ලක්ෂාන් ය.

මිථ්‍යාවට, අවිද්‍යාවට එරෙහිව සිංහල පුවත්පත් කලාවේ ගුණාත්මකභාවය නැංවීම අරමුණු කර ගනිමින් පළ කරනු ලබන මෙම පුවත්පතට අපගේ උණුසුම් සුබපැතුම් පිරිනමමු. ගුණාත්මක අන්තර්ගතයක් දැකීම පිණිස අපි මග බලා සිටිමු.

පහත දැක්වෙන්නේ රැස කර්තෘ චාමර ලක්ෂාන් සමග මා පැවැත්වූ සම්මුඛ සාකච්ඡාවක හඬ පටයයි.



ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2018-01-06

රජයේ සේවය දෙස පුරවැසි දෘෂ්ටි කෝණයකින්

(රාවය පුවත්පතෙහි පළ වූ ලිපියකි)

අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ විසිනි

අවුරුද්දෙ පළමුවෙනි දවස ම රජයේ නිවාඩු දවසක්. පෝය නිසා නිවාඩු ගන්න හැම කෙනෙකු ම බෞද්ධයන් නෙමෙයි. අනෙක් පැත්තෙන් හැම බෞද්ධයෙකු ම ඔය දවසේ අනිවාර්යයෙන් ම ආගමික කටයුතුවල යෙදෙන්නෙත් නැහැ. ආගමික කටයුතුවල යෙදෙන හැමදෙනෙකු ම වුණත් මුළු දවසෙම ඒක කරන්නෙත් නැහැ.

ලංකාවෙ නිවාඩු වැඩියි කිව්වා ම කෙනෙකු අහන්නට පුළුවන් මිනිසුන් විවේක ගන්න එකේ ඇති වැරැද්ද මොකක් ද කියලා. 2018 අවුරුද්දේ සතියේ දිනවලට වැටෙන නිවාඩු 19ක් තියෙනවා. රජයේ සේවකයන්ට සෙනසුරාදා, ඉරිදා නිවාඩු එක්ක, පෞද්ගලික නිවාඩුත් 40කට වැඩි සංඛ්‍යාවක් තිබෙනවා. එතකොට අවුරුද්දෙ දවස් 365කින් වැඩ කරන දවස් තියෙන්නෙ 250ක් විතර සංඛ්‍යාවක්.  

බැංකු වැනි ආයතනවල සේවකයන් සති අන්තයට එන නිවාඩුව සතියේ දිනක අරගෙන බැංකු වහලා ආර්ථිකය අඩපණ කරනවා.

හැබැයි, මේ රටේ ආර්ථිකය දරා ගන්නා වැඩ කරන ජනතාවට මේ සෙල්ලම් කරන්නට බැහැ. ඔවුන්ට බොහෝ විට ලැබෙන්නේ දවස් පඩි. දවස් 365 ම ජීවත් වෙන්න නම් 365 ම වැඩ කරන්නට ඕනැ. 

ඇත්තෙන් ම අපට මේ තරම් නිවාඩු අරගෙන රටක් විදියට ඉදිරියට යන්නට පුළුවන් ද?

මා නම් පෞද්ගලිකව හිතන්නේ රජයේ නිවාඩු සංඛ්‍යාව 10කට විතර සීමා කරලා, ආගමික අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් තමන් කැමති පරිදි ඒ නිවාඩුවලින් අරගෙන, අමතර නිවාඩු අතින් ගන්නට සලස්වලා, යම් තුලනයක් සහිතව සේවකයන් ගෙන්වාගෙන, සතියේ හැකි සෑම දිනක ම රජයේ ආයතන, බැංකු ආදිය විවෘතව තැබිය හැකියි. 

ලංකාවේ ජනතාව මුහුණ දෙන ප්‍ර‍ධාන ආර්ථික ගැටලුව මේ දැවැන්ත රජයයි. එහි ලක්ෂ 15ක් සේවකයන් මහජන මුදලින් වැටුප් ගන්නවා. ඒ වුණාට රාජ්‍ය සේවා ගැන මහජන තෘප්තිය අවමයි.

මේක අපි පංතිමය ලෙස විග්‍ර‍හ කරනවා නම් සිදු වන්නේ මෙයයි. දේශපාලකයන්, නිලධාරීන්, රජයේ සේවකයන් වන මේ අය ලංකාවේ ධනේශ්වර රජයේ සැබෑ හිමිකරුවන් වන මධ්‍යම පංතියයි. ඔවුන් කරන්නේ මහජන බදු මුදල් වැටුප් ලෙස සූරාකෑමයි. රජයේ මූලික කාර්යය මේ අයට ප්‍ර‍තිලාභ සැපයීම වන අතර ඔවුන් මහජන සේවා සපයන්නේ ඒ ක්‍රියාවලිය යන්තමින් සාධාරණීකරණය කළ හැකි මට්ටමට පමණයි. මේක ඕනෑ ම රජයේ ආයතනයකට ගියාම කෙනෙකුට වටහා ගන්නට පුළුවන් සරල සත්‍යයක්.

මේ රජය උර දරා ගන්නට සිදු වීම මේ රටේ ඵලදායී වැඩ කරන ජනතාවට විතරක් නෙමෙයි ව්‍යවසායකයන්ටත් හිසරදයක්. හැබැයි, ලංකාවේ ධනේශ්වර ක්‍ර‍මය පදනම් වන්නේ මේ පංතිය මත වීම හා එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ සිට පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය හා වෙනත් වාම අණු, පරමාණු දක්වා ම පදනම් වන්නේ මෙම පංතිය මත වන නිසා, ලංකාවේ මේ පන්තිමය ආධිපත්‍යයට අභියෝග කරන්නට හැකියාවක් නැහැ. ව්‍යවසායකයන් හා මධ්‍යම පංතිය අතරත්, මධ්‍යම පංතියේ ඉහළ හා පහළ ස්ථර අතරත් යම් ගැටුමක් තිබෙනවා. ලංකාවේ පංති අරගලය කියන්නෙ ඔන්න ඕකට.

මෙවැනි තත්වයක් තුළ, වැඩ කරන ජනතාව විදියට, පුරවැසියන් විදියට අපි කොහොම ද මේ රාජ්‍ය සූරාකෑමෙන් ගැලවෙන්නෙ? මේක ලේසි නැහැ. මේ දැවැන්ත රජය තමන්ව තව තවත් වර්ධනය කර ගන්නවා මිසක් හකුළා ගන්නට සූදානමක් නැහැ. හෙට අනිද්දා පත් වන 8000කට වැඩි පළාත් පාලන මන්ත්‍රී පිරිසත් මේ පන්තිය ශක්තිමත් කරන තවත් බලවේගයක් තමයි.

පුරවැසියන් විදියට අපට සිදු වී තිබෙන්නෙ පුළුවන් තරම් මෙන්න මේ දේ කරන්නටයි. “තොපි අපේ සල්ලිවලින් ජීවත් වෙනවා නම් හරියට වැඩ කරපියව්!“ කියන එක අඛණ්ඩව මොවුන්ට අවධාරණය කරන්නට ඕනැ. ඒ විතරක් නෙමෙයි, කිසිම අනුකම්පාවකින් තොරව රජයේ සේවකයන් සේවා සම්පාදනය සම්බන්ධයෙන් ප්‍ර‍ශ්න කළ යුතුයි. සරලව කියනවා නම්, ඔවුන් ඔබේ වැඩේ කර දිය යුතුයි.

රජයේ සේවයේ ඉහළ නිලධාරීන් දේශපාලකයන් තරමට ම හෝ ඊටත් වඩා දූෂිත බව ඇත්තක්. හැබැයි, ඔවුන් සමග පහළ නිලධාරීන්ට තිබෙන ප්‍ර‍ශ්න විසඳා ගනිමින් මහජනතාවගෙන් ගුටි නො කා වැඩ කරන ක්‍ර‍මයක් හදා ගැනීම වෘත්තීය සමිති භාර ගත යුතුයි. ලංකාවේ රජයේ සේවකයන්ගෙ වෘත්තීය සමිති කියන්නෙ වැටුප ගැන විතරක් කතා කරන, දෘෂ්ටිවාදීමය වශයෙන් ධනවාදයට විරුද්ධ පදනමකින් සිස්ටම් එකේ විනාශය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින පිරිසක්. හැබැයි, ඔවුන් හිතාගෙන ඉන්නෙ ඔවුන් විනාශ කරන්නෙ ධනපති පන්තියක් ය කියලායි. ඔවුන්ගේ දෘෂ්ටිවාදී නායකයන් ඔවුන්ට කියා දීලා තියෙන්නෙ එහෙමයි. ඒ නායකයන් වැඩි දෙනෙකු ඇත්තටමත් එහෙම හිතාගෙන ඉන්න බව පෙනෙනවා.

ඒ වුණාට ඒක අමූලික බොරුවක්. ලංකාවේ එහෙම ධනපති පන්තියක් නැහැ. ලංකාවේ මහජනතාව සූරා කන ප්‍ර‍ධාන සමාගම රජයයි. මේක සරලව තේරුම් ගන්නට පුළුවන්. ඔබගේ ජීවිතය කාලකණ්ණි කරන තරමට ඔබ සූරා කන්නෙ කවුරුද බලන්න. ඔබ වාහනයක් මිළ දී ගන්නකොට එයින් වැඩි ම ලාභයක් ලබන්නෙ ඒ සමාගමේ අයිතිකාරය ද? නැහැ. බදු අය කරන රජය. ඔබ අරක්කු බෝතලයක් බොන විට එයින් වැඩි ම ලාභය ලබා ගන්නෙ කවුරු ද? රජය. ඔබ දුරකථනයක් භාවිතා කරන විට එයින් වැඩි ම ලාභය ගන්නෙ කවුරු ද? රජය. ඔබ බඩු ගන්න කඩවල හිමියන් හා එම භාණ්ඩ නිෂ්පාදකයන්, බෙදාහරින්නන්, වෙනත් සේවා සපයන්නන් ඔබෙන් කරන සූරාකෑමට වඩා අති විශාල සූරාකෑමක් රජය කරනවා. සමාගම්වලට සූරා කන්නට තිබෙන ඉඩ වෙළඳපොළ තරගකාරිත්වය නිසා සීමා වෙනවා. හැබැයි රජයට එහෙම තරගයක් නැහැ. ඒ සූරාකෑම නීතියෙන් තහවුරු වෙලායි තියෙන්නෙ.

රජය මේ ඔක්කොම කරන්නෙ ඔබට සපයන සේවාවවන් වෙනුවෙන් ය කියලායි කියන්නෙ. හැබැයි, රජයෙන් ලැබෙන සේවාවන්වල තත්වය ඔබ දන්නවා. ඒ සේවා සැපයීම කරන්නට ඉන්න කට්ටියට මහජනතාව කරදරයක්. වැඩ කරන අයත්, තමන් වැඩ කරනවා කියලා ලොකුවට කයිවාරු ගහනවා. ඔවුන් හිතන්නෙත් බොහෝ දෙනෙකු හරියට වැඩ නො කරන තැනක තමන් හරියට වැඩ කරන එක ඔවුන් කරන සේවයක් වගේ.

රජයේ සේවකයන් ලක්ෂ 15ක් ඉන්නවා. ඔවුන් හරියට වැඩ කරනවා නම් ඇත්තට ම මේ රට වෙනස් කරන්නට පුළුවන්. ඔවුන්ට වැටුප් ගෙවීම වෙනුවෙන් බදු ගෙවන ජනතාවගේ ජීවිත මීට වඩා ආලෝකවත් කරන්නට පුළුවන්. ඒ වුණාට මොකද වෙන්නෙ? ඔවුන් නිතර ම සැදී පැහැදී ඉන්නෙ දේශපාලනය නිසා ඔවුන්ට වැඩ කරන්නට බැරි ය කියන්න. විශේෂයෙන් ම රජය මත පදනම් වන මධ්‍යම පන්තියේ ස්ථරය නියෝජනය කරන ජවිපෙ, පෙසප වගේ පක්ෂ ඔවුන්ට මේ ආකල්පය තහවුරු කර ගන්නට අවශ්‍ය න්‍යාය සම්පාදනය කිරීම තමයි කරන්නෙ.

දේශපාලනය හොඳ නැහැ තමයි. දේශපාලකයන් හදන්නත් බැහැ. හදන්නට දරපු කිසිම උත්සාහයක් සාර්ථක වෙලා නැහැ. හැබැයි, දේශපාලකයන් ගණන සංඛ්‍යාවෙන් ගත්තොත් ළඟදි පත් වෙන පළාත් පාලන මන්ත්‍රීවරුනුත් එක්ක ම 10,000කට අඩුයි. රජයේ සේවකයන් ලක්ෂ 15ක් ඉන්නවා. 

ඒ අතරෙ මේ දේශපාලන පක්ෂ කියන දෙය තමයි, මේ කාටවත් මේ ක්‍ර‍මය වෙනස් කරන්නට බැහැ, ඔවුන්ට විතරයි පුළුවන් කියලා. හැබැයි, ඔවුන් ඒක කරන හැටි පැහැදිලි කරලාත් නැහැ. ඒ කියන්නෙ මේ රජයට මොකක් ද කරන්නෙ කියන එක කවදාවත්, කොහේවත් කියලා නැහැ. මේකට රැවටෙන්න එපා. මේ කාලකණ්ණි ක්‍ර‍මය රැකගනිමින් එය තුළ බලය තහවුරු කර ගන්නට න්‍යාය හදන අයට කවදාවත් මේ ක්‍ර‍මය වෙනස් කරන්නට බැහැ.

අප කියන්නෙ මෙයයි. මේ ක්‍ර‍මය වෙනස් කරන්නට එන කවුරුවත් ඒක වෙනුවෙන් ඇපකැප වෙන්නෙ නැහැ. ඒ නිසා එකෙකුගෙන් තව එකෙකුට බලාපොරොත්තු මාරු කර ගැනීම කිසිම තේරුමක් නැහැ. මේ ක්‍ර‍මය වෙනස් කිරීම මේ දැන්, මේ මොහොතේ, මෙතනින් ම පටන් ගන්නට ඕනැ.

දේශපාලකයන්ට එරෙහිව අප සටන් කරන ජවයෙන් ම රජයේ නිලධාරීන්ට එරෙහිවත් සටන් කරන්නට ඕනැ. හේතුව, ලංකාවේ ධනේශ්වර ක්‍ර‍මය තුළ මහජනතාව සූරා කන ප්‍ර‍ධාන සමාගම වන රජයට මේ සියල්ලන් ම අයිතියි. රාජ්‍ය සූරාකෑම අඩු කරන්නට නම් සේවා සම්පාදනය කාර්යක්ෂම කිරීම හැර වෙන විසඳුමක් නැහැ.

රජයේ සේවකයන්ගෙන් පුරවැසියන්ට කරන්නට පුළුවන් ඉල්ලීම මේ වගේ.  ‘‘දේශපාලකයන් අඳුර වැනි ය. අඳුරට සාප කර කර සිටීමෙන් එළිය ඇති වන්නේ නැත. එක පහනක් හෝ දල්වන්න. ඔබ කරන හොඳ වැඩ ඒ පහන වැනි ය."

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2018-01-04

සොරුන්ට සර්ව සාධාරණ නඩු විභාග අවශ්‍ය නැත

බැඳුම්කර වාර්තාව සම්බන්ධයෙන් ජනාධිපතිවරයාගේ ප්‍රතිචාරය සාධනීය, සුබවාදී එකක් ලෙස අගය කරමු. එහෙත්, අවංක එකක් යයි සිතා නො රැවටෙන්නට ද වග බලා ගනිමු. ජනාධිපතිගේ කිල්ලෝටයේ ද මල්ලි ටෙලිකොම් එකේ සභාපති කිරීම, දුවගේ ඇඩ්වටයිසිං හා ඉවන්ට් මැනේජ්මන්ට්, ඩඩ්ලි මල්ලිගේ බිස්නස් වැනි හුණු තිබේ.

ඒ නිසා ඔහු දැන් තමන්ගේ ප්‍රධාන ප්‍රතිවාදියා බවට පත් කරගෙන සිටින, තමන්ට ජනාධිපතිකමට ගොඩ වීමට පය තැබීමට උර දුන් රනිල් වික්‍රමසිංහට වඩා ඔහු හොඳයයි අමුතු රැවටීමක් අපට නැත. දෙන්නා ම නරක ය. අප ඔවුන් අපගේ නායකත්වයට පත් කරගෙන ඉන්නේ එහෙම මහ ලොකු හොඳක් බලාපොරොත්තුවෙන් නො වේ. අපට තෝරා ගැනීමට සිටින්නේ ඔවුන් නිසා ය. එසේම, කොච්චර නරක වුණත්, ඔවුන් රාජපක්ෂ පවුලේ අයට වඩා හොඳ නිසා ය. අඩු තරමේ ඔවුන් හොරකම් කරන්නේ අහු වෙන්න ය. රාජපක්ෂලා දුන්නේ ඇඩ්‍රස් නැති වෙන්න ය.

මහ බැංකු බැඳුම්කර සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් ජනාධිපති කොමිසමේ නිර්දේශ වහා ක්‍රියාත්මක කළ යුතු ය. ඒ හා සම්බන්ධ වගකීම ජනාධිපතිවරයා භාර ගත යුතු ය. නීතිපතිට බෝල පාස් කළ යුතු නැත. 

ලොව කිසිම තැනක පොදු සමාජයට එරෙහි බරපතල අපරාධ සිදු කළ අය සම්බන්ධයෙන් සාධාරණ නඩු විභාග පැවැත්වෙලා නැහැ. සාධාරණ නඩු විභාග කියන්නෙ එක්තරා ව්‍යාජයක්. හැමතිස්සෙ ම තීන්දුව කලින් නිගමනය කරගෙන, පූර්ව විනිශ්චයක් සහිතව තමයි එවැනි නඩු ඇහිලා තියෙන්නෙ.

වඩා වැදගත් වන්නේ මහජනතාවගෙන් සොරා ගන්නා ලද ධනය ආපසු ලබා ගැනීම මිස සොරුන්ගේ මානව හිමිකම් නො වේ. මෙය අර්ජුන්ලාට මෙන් ම රාජපක්ෂලාට ද අදාළ ය.

ඒ නිසා මේ වෙලාවෙ රටේ යහපත වෙනුවෙන් අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන්, අර්ජුන් ඇලෝසියස්, රවී කරුණානායක විතරක් නෙමෙයි රනිල් වික්‍රමසිංහ වුණත් වන්දි ගෙවිය යුතු නම් ඒ වන්දිය අය කරගෙන සමාජය ඉදිරියට යා යුතුයි. ඒකට ඇඹරෙන්න ඕනැ නැහැ. ඒක ගැන කිසිම විවාදයක් නැහැ. රාජපක්ෂ පවුලෙන් අය කළ යුතු වන්දිය අය කර ගන්නට ඇඹරුණා ය කියන එක දැන් අදාළ නැහැ. මෙතන ඉඳලා හරි පටන් ගන්න ඕනැ. ඒගොල්ලන් ළඟටත් ආපහු යන්න ඕනැ. කිසිම පුද්ගලයකු වැදගත් නැහැ. වැදගත් වෙන්නෙ පොදු සමාජයයි.

මේ මුදල් රටෙන් පිටට ගියේ නැහැ. ඇලෝසියස්ලා ලබපු ලාභයෙන් ස්කාගාර දැම්මා හෝ පත්තර ගැහුවා හෝ මොනවා කළත්, ඒ සල්ලි රටට අහිමි වුණේ නැහැ. හැබැයි හෙජිං ගනුදෙනුව වගේ දූෂිත ගනුදෙනුවලදි රටේ ධනය රටට අහිමි වුණා. ඒ දූෂිත ගනුදෙනු කරපු අය තවමත් කයිවාරු ගහනවා.

රාජපක්ෂ යුගයේ දූෂණ පිළිබඳව කටයුතු නො කිරීම සම්බන්ධයෙන් ජනාධිපතිවරයා වගේ ම අගමැතිත් වගකිව යුතුයි.

දැන් මේක හොඳ ආරම්භයක්. විශේෂ නීති ගෙනැවිත් හෝ මේ මුදල් ආපසු අය කර ගත යුතුයි. ඒ නීති පාවිච්චි කරමින් ම රාජපක්ෂලා හොරකම් කළ මුදලුත් ආපසු අය කර ගත යුතුයි.

මේ කිසිවෙකුට නැවත දේශපාලනයට පිවිසෙන්නට හෝ ඉඩක් හෝ නො තැබිය යුතුයි. දීර්ඝ කාලීනව සිරගත විය යුතු සොරුන් සියලු දෙනා හිරේට තල්ලු කරන්නට මේක හොඳ ආරම්භයක් කර ගත යුතුයි. දැන් අධිකරණවල සිදු වන තෙපරබෑම්වලට තියෙන නීතිමය බාධක මේ ගැම්මෙන් ම ඉවත් කරගෙන ඉදිරියට යා යුතුයි. නීතියේ සිදුරු භාවිතා කර ඇප පිට එහෙම නිදහස් වී සිටිනවුන්ටත් ආපසු සිරගෙදර යකඩ දොරටු විවර කර දිය යුතුයි. 

මූලික තර්කය මේකයි. දන්නා සොරුන්ටඅමුතුවෙන් සර්ව සාධාරණ නඩු විභාග අවශ්‍ය නැත. ඒවා කරන්නට ගියහොත් සිදු වන්නේ රිංගා ගන්නට සිදුරු හමු වීම පමණි. 

විශේෂ නීති ගෙනැවිත් මොවුන් සියලු දෙනා අත්අඩංගුවට ගෙන, දේපල පවරාගෙන, පසුව අවශ්‍ය නම් නඩුත් ඇසිය හැකි ය.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.