2017-08-19

අඩෝ භාවනා කරපිය කැ____

ස්තුතිය පෙනී සිටි පොලිස් නිලධාරියාට සහ ෆොටෝෂොප් කරපු කෙනාට 
පොලිස්පති පූජිත විජේසුන්දර සිය පොලිස් නිලධාරීන් බලහත්කාරෙන් භාවනා කරවන වැඩසටහනක් ක්‍රියාත්මක කරන බව ප්‍ර‍ිද්ධ ය. එසේ භාවනා නො කළේ යයි කියන අයට ඔහු තර්ජනය කරන, පහර දෙන වීඩියෝ දර්ශන අන්තර්ජාලයට නිකුත් වී තිබේ.

මහින්ද රාජපක්ෂ අඳුරු දශකය තුළදී ප්‍ර‍චණ්ඩත්වය හා අවනීතිය පොලිසිය තුළ ඔඩුදිව්වේ ය. උද්ඝෝෂණාදියට පහර දීම, අල්ලස, දූෂණය පමණක් නොව, සැකකරුවන් මරා දැමීම පොලිසියේ ඉතා සුලබ විය.

වර්තමානය වන විට පොලිසිය සාපේක්ෂ වශයෙන් කාර්යක්ෂම බව ප්‍රශංසා මුඛයෙන් පැවසිය යුතු ය. ඉහත කී ආකාරයේ සිදුවීම්වල සාපේක්ෂ අඩුවක් දක්නට ලැබේ. 

එහෙත්, පොලිස්පති යනු එක්තරා විදියක උම්මත්තකයකු බව මේ භාවනා චක්‍රලේඛයේ සිට ම පෙන්නුම් කරයි. 

භාවනාව යනු පෞද්ගලික දෙයකි. එය ආගමටත් වඩා පෞද්ගලික ය. යමෙකුට භාවනා කිරීමට බල කරන්නා ඉතා බරපතල අන්දමින් වෙනත් අයෙකුගේ පෞද්ගලිකත්වයට බලපෑම් කරයි. 

පෞද්ගලිකව මා නම් භාවනා කරන්නට කිසිදු අදහසක් නැත. මා භාවනා කර තිබේ. එයින් කිසිදු යහපතක් වේ යයි මට නම් වැටහී නැත. 

මා භාවනා කිරීමට යොමු වුණේ ආනන්ද වීරසේකරගේ පුනරුත්ථාපන වැඩසටහනක් හේතුවෙනි. එය කුමක්දැයි දැන ගැනීමට මම දින කීපයක් බැරෑරුම් අන්දමින් භාවනා කර බැලුවෙමි. අපට කමටහන් දුන් භික්ෂු නිලධාරියාට මා ඒ කියන අන්දමින් සිත එකඟ වීමක් සිදු නො වන බව පෙන්වා දුන් විට ඔහුට කේන්ති ගියේ ය. භාවනා නො කර, එසේ කරන එවුන්ගේ නහයවලට පොල් කෙඳි රිංගවමින් සිටි එකකු තමන්ට භාවනා කරන විට සුදු පාට එළියක් පෙනුණ බව කී විට භික්ෂුව ඔහුට ප්‍රශංසා කර, මට ද එසේ සිදු විය යුතු බව පැවසී ය. 

එකී භික්ෂුව අළුයම පහට අපට කමටහන් දී, අප සමග සිටි සාමනේර භික්ෂුවකට වෙනම කමටහනක් දීම සඳහා කුටියේ නවතාගෙන දොර වසා ගැනීමෙන් පසු මා ද එකී භාවනා වැඩසටහන අතහැර දමා ඒ දින කිහිපය බොරුවෙන් ගත කළෙමි. 

සිත එකඟ කර ගැනීම එතරම් ම හොඳ දෙයක්දැයි මම නො දනිමි. එහෙත්, සෙනග පිරුණු බසයක ජූඩ් රොගන්ස්ගේ යාදින්නක් සහිත සංගීත ප්‍රසංගයක් ද රූපවාහිනියේ වාදනය වෙද්දී පොතක් බලන්නට මට පුළුවන. ඒ ගානට හිත එකඟ කර ගන්නට තිබුණාම ඇති ය. මගේ ඒ ධ්‍යානය බිඳෙන්නේ ඇත්ත වශයෙන් සුන්දර ස්ත්‍රී දර්ශනවලින් පමණි. එච්චර සාන්ත දාන්ත තීන්ත කූඩුවක් වෙන්නට මට නම් උවමනාවක් ද නැත. 

බලෙන් භාවනා කරවීම, වැන්දවීම වැනි දේ පාසල්වල සුලබව සිදු වේ. මේවා කරන අය මගේ දැක්ම අනුව නම් මානසික රෝගියෝ ය. ඔවුන්ට ප්‍රතිකාර ලබා දිය යුතු ය. 

මා කිසිදු ආගමක් අදහන්නේ නැත. මට ඔය භාවනාවල් ද අදාළ නැත. බාව නෑවීමට නම් මා කැමති ය. යම් කිසිවෙකු මට බලෙන් ආගම් අදහවන්නට හදනවා නම්, මා අකැමැති භාවනාවල් මා ලවා කරවන්නට හදනවා නම් එය මගේ පුද්ගල නිදහසට එල්ල කරන බරපතල තර්ජනයකි. මගේ මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීමකි.  

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-17

පොදු ප්‍රවාහනය නැංවීමට ආයෝජන කරනු!

කාටුනය ivoice.lk වෙනුවෙන් අඳින ලද්දක් බව කරුණාවෙන් සලකන්න
ප්‍රවාහනය කියන්නෙ ලංකාවෙ වැඩ කරන ජනතාවගේ ඇත්ත දැවෙන ප්‍රශ්නයකි.

කොළඹට සෑම සතියේ දිනක ම පිටතින් පැමිණෙන ලක්ෂ 15ක් වන ජනතාවගෙන් ලක්ෂ 10ක් ම එන්නේ බස්වලිනි. ඒ වෙනුවෙන් බස් ගමන් වාර 27,000කට වැඩි ගණනක් කොළඹට පිවිසෙයි. සම්පූර්ණ වාර්තාවක් මෙතැනින් කියවන්න. 

බස් මගීන් විඳින දුක ගැන කතා කරන්නට කොයි තරම් දේ තිබෙනවා ද? අපේ රටේ වැඩ කරන ජනතාව නියෝජනය කරනවා ය කියන දේශපාලන පක්ෂ, ජනතාව වෙනුවෙන් පවතිනවා ය කියන මාධ්‍ය, ලංකාවේ මහජන ගැටලු මත පැවැත්ම තහවුරු කර ගන්නා රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන මේ ගැන කතා කරනවා ද?

දුම්රිය වඩා වේගයෙන් ගමන් කරනමුත්, ඒවායේ අධික තදබදය නිසා මගීන් මුහුණ දෙන පීඩාව හා අවදානම අධික ය. දුම්රිය මාර්ගවල තවත් දුම්රිය යෙදීමට ඕනෑ තරම් ඉඩකඩ ඇතත් ඒ වෙනුවෙන් ආයෝජනයක් සිදු වන්නේ ම නැත. උදාහරණයක් ලෙස, කළුතර සිට කොළඹ දෙසට උදෑසන දුම්රිය ධාවනය වන ආකාරය සලකා බලන්න.

උදෑසන 6.16 - 6.38 අතරත්, 7.20 - 7.58 අතරත්, 8.05 - 8.36ත් අතරත්, 8.36 - 10.45ත් අතරත් කොළඹ දෙසට දුම්රිය ධාවනය වන්නේ නැත. මෙම කාලයන් තුළදී තව දුම්රිය ධාවනය කළ හැකි ය. එසේම, පෙ.ව. 7.00ට හා 7.20ට ධාවනය වන්නේ මැදිරි හයකින් යුත් කුඩා දුම්රිය දෙකකි. ඒවා ඒ වෙලාවට ප්‍රමාණවත් නැත.

වත්මන් රජය අලුත් දුම්රිය වෙනුවෙන් කිසිදු ආයෝජනයක් කළේ නැත. මේ වන විට ඉන්දියාවෙන් ගෙන්වන ලද රතු පැහැති එස් 11 වර්ගයේ දුම්රිය අබලන් වෙමින් තිබේ. ඒ නිසා ඇතැම් දුම්රිය අවලංගු කිරීමෙන් මගීන්ට දැඩි පීඩාවන්ට මුහුණ දෙන්නට සිදු වේ. මුහුදුබඩ මාර්ගයේ ධාවනය වන සමුද්‍රදේවි, සාගරිකා, හික්කඩුව, රුහුණු කුමාරි, ගාලු කුමාරි ආදී ප්‍රධාන දුම්රිය සියල්ල ම මේ වර්ගයේ ඒවා ය.

දවසකට 165,000කට වඩා මගීන් කොළඹට ඒම සඳහා භාවිතා කරන දුම්රිය වෙනුවෙන් ආයෝජනය නො කළාට, රජයට මැති ඇමති වාහන වෙනුවෙන් ආනයනය කරන්නට නම් සල්ලි තිබේ.

මීට මාස කීපයකට ඉහතදී පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ පුබුදු ජයගොඩ පොදු ප්‍රවාහනය වෙනුවෙන් රජයේ ආයෝජන හා මැති ඇමති වාහන වෙනුවෙන් ආයෝජන සන්සන්දනය කරමින් මෙසේ පැවසී ය.

මැති ඇමැතිවරුන් සඳහා වාහන ගෙන්වීමට මෑත කාලයේ වෙන් කරන ලද මුදල් මෙසේය.
2016 නොවැම්බර් රුපියල් මිලියන 791
2017 පෙබරවාරි රුපියල් මිලියන 543
2017 මැයි රුපියල් මිලියන 330
මාස හයක් තුළ සාමාන්‍ය වියදමට අමතරව වෙන් කර ඇති මුදල රුපියල් මිලියන 1664කි.

පොදු ප්‍රවාහනය සඳහා ආසන්න අවුරුදු කිහිපය තුළ වෙන් කළ මුදල් මෙසේය.

2015 රුපියල් බිලියන 78
2016 රුපියල් බිලියන 58
2017 රුපියල් බිලියන 51.2

පොදු ප්‍රවාහනය වෙනුවෙන් රජයේ ආයෝජන අඩු කරමින් තිබෙන බව මෙම සංඛ්‍යා දත්තවලින් පෙනේ.

මොකුත් නො කර ඉන්නවාට වඩා මොකක් හෝ කරන එක හොඳ නිසා චම්පිකගේ බස් ලේන් එකත් නරක ම නැත. ඒ ගැන අපගේ විග්‍රහය මෙතැනින් කියවන්න.

මේ වන විට මධ්‍යම පංතික වෘත්තීය සමිති නායකයන්, රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන නායකයන්, වාමාංශික පක්ෂ නායකයන්, මාධ්‍ය ප්‍රධානීන්, රජයේ ඉහළ නිලධාරීන් වැනි අය ද බස්වල, දුම්රියවල යන්නේ නැත. බස්වල, දුම්රියවල යන එන මගීන් දෛනිකව විඳවන විඳවීම ගැන මේ කිසිවෙක් දන්නේ නැත. පොදු ප්‍රවාහනයේ ගැටලු මේ කිසිවකුගේ ගැටලු නො වන්නේ ඒ නිසා ය. දේශපාලකයන් ව්‍යාජ අරගලවල පැටලෙන්නේ ද, මාධ්‍යවල ඉඩකඩ දේශපාලකයන්ගේ වැඩකට නැති වල්පල්වලින් පිරෙන්නේ ද මහජන ප්‍රශ්න ගැන සමාජයේ හඬක් නැති තත්වයක් තුළ ය.

අඩු තරමේ ඇමති චම්පික රණවකට හෝ ඒ ගැන හැඟීමක් තිබීම ගැන සතුටු විය හැකි ය. පොදු ප්‍රවාහනය වෙනුවෙන් ආයෝජන නො කර, තියෙන පාරවල්වල ඉරි ඇන්ද පළියට මේ ප්‍රශ්නය විසඳිය නො හැකි බව රජය අවබෝධ කර ගත යුතු ය.

බස් ප්‍රමුඛතා මංතීරු සාර්ථක ද? 

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-16

හොර කල්ලි දෙකට ම එරෙහිව පුරවැසි බලවේග පෙරට

ඊයේ පුරවැසි බලවේග කොළඹදී පවත්වන ලද උද්ඝෝෂණ ව්‍යාපාරය ඉතා සාර්ථක එකක් බව මගේ නිරීක්ෂණයයි.

මූලිකව ම ආචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි සහ ජෝසප් ස්ටාලින් හැර 2015 ජනවාරි 8 වෙනස වෙනුවන් වැඩ කළ සියලුම පුරවැසි නායකයන් තවමත් අධිෂ්ඨානශීලීව ඒ වෙනස වෙනුවෙන් ඇපකැප වී සිටිනු දකින්නට ලැබිණි.

ඒ කිසිවෙක් ආණ්ඩුවේ වර්තමාන ක්‍රියාකලාපයන් පිළිබඳ පැහැදීමක ඇති බවක් අප නිරීක්ෂණය කළේ නැත. එහෙත්, ඔවුන් තවමත් සිටින්නේ වත්මන් ආණ්ඩුව හා වත්මන් බල තුලනය රැක ගත යුතු ය යන තැන ය. රාජපක්ෂ සොර මුළුව කිසි සේත් ම මෙයට විසඳුම නො වන බව ද, අප කළ යුතුව තිබෙන්නේ වර්තමාන සිර වීමෙන් ඉදිරියට යාම මිස ආපසු යාම නො වන බව ද බොහෝ දෙනෙකුගේ අදහසයි.

වර්තමාන ආණ්ඩුවේ තිබෙන මූලික ගැටලුව ගැන අප විවෘතව කතා කළ යුතු ය. එය වනාහි ආසන 106ක් හිමි එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ නායකත්වයේ ගැටලුවයි. වර්තමාන ආණ්ඩුවේ ශ්‍රීලනිප මෛත්‍රී පාර්ශ්වයට තිබෙන්නේ එම ආසන සංඛ්‍යාවෙන් තුනෙන් එකක් පමණි. එ් අතර අවසන් මහ මැතිවරණයේදී පවා රාජපක්ෂලාට කඩේ ගිය, තවමත් එසේ කරන අය සිටිති. එහෙම තිබියදීත්, අච්චර දැවැන්ත අලියකුට එයින් තුනෙන් පංගුවක් පමණ වන මීහරකකු ඉදිරියේ ඇඹරෙන්නට සිදු වී තිබෙන්නේ ඇයි ද යන්න එජාපය විමසිලිමත් විය යුතු ය.

මෙහි තිබෙන ප්‍රශ්නය ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන නො වේ. මේ මොහොත දක්වා ම ඔහු විසින් පවත්වාගෙන යමින් තිබෙන තුලනය හා රාජපක්ෂ බලවේගයට හිස ඔසවන්නට ඉඩ නො දී තබා ගැනීම අතිශය වැදගත් ය.

මූලික ගැටලුව තිබෙන්නේ පුරවැසි අපේක්ෂා පිළිබඳ වඩා බලාපොරොත්තු සහගත නායකත්වයක් වූ රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ය. ඊයේ පුරවැසි බලවේග ආණ්ඩුවට සාධනීය බලපෑමක් කරන්නට ජනතාව බලමුළු ගන්වද්දී රනිල් ඒ ගැනවත් තඹ දොයිතුවකට මායිම් නො කර, සිය සහචර කල්ලියේ සිටින, ජන පදනමක් නැති, ඇවන්ට්ගාඩ් සමාගම වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමේ චෝදනා හේතුවෙන් මීට පෙර ඉල්ලා අස් වීමට සිදු වූ තිලක් මාරපන විදේශ ඇමති ධුරයට පත් කළේ ය. මේ වනාහි රනිල් වික්‍රමසිංහ යනු කිසි සේත් ම මහජනයා සම්බන්ධයෙන් වගකීමක් ඇති අයෙකු නො වන බව නැවත, නැවත ඔප්පු කිරීමකි.

මේ ආණ්ඩුව අර්බුදයට පත් කරන ප්‍රධාන පිරිස රනිල්ගේ සහචර කල්ලිය බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර සිද්ධියේදී රවි කරුණානායකගේ සොරකම ළුනු බිකක් බව බොරුවක් නො වේ. එහි සැබෑ කොල්ලය රනිල්ගේ සහචර කල්ලියේ අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන්ගේ හා ඔහුගේ බෑණාගේ වැඩකි.

මෙම තත්වය හමුවේ අතිශය වැදගත් ක්‍රියාමාර්ග දෙකක් වෙනුවෙන් පුරවැසි බලවේග සිය බලපෑම තීව්‍ර කළ යුතු ය. ඒ රාජපක්ෂ හොර කල්ලිය හා මහ බැංකු හොර කල්ලිය සම්බන්ධයෙනි. මේ දෙපිරිසට ම කිසිදු බුරුලක් නො දැක්විය යුතු ය. තරාතිරම නො බලා උපරිම ක්‍රියාමාර්ග ගත යුතු ය. ආණ්ඩුවේ ය කියා කිසිවෙකු ආරක්ෂා නො කළ යුතු ය. මේ කල්ලි දෙක විසින් සොරකම් කරන ලද මුදල් නිර්දය ලෙස ආපසු ලබා ගැනීමට කඩිනමින් ක්‍රියා කළ යුතු ය.

මේ දෙපිරිස මේ වන විටත් කටයුතු කරන්නේ එකිනෙකා අතර අවබෝධයකින් බව පෙනේ. ඔවුන්ට ඕනෑ නම් සන්ධාන ගත වී හිරේ ගියත් අපට කමක් නැත. අප කටයුතු කළ යුත්තේ 2015 ජනවාරි 8 අපේක්ෂා ඉදිරියට ගෙන යාමට ඇපකැප වන බලවේග සමගයි. අප ශක්තිමත් කළ යුත්තේ ඔවුන් ය. එජාපයේ, ශ්‍රීලනිපයේ සෙසු බලවේගවලට එක්කෝ හැඩගැසිය හැකි ය. නැතිනම් රාජපක්ෂලා සමග ම යා හැකි ය.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-13

ආණ්ඩුවට සෙල්ලං දාන්න ඉඩ නො දෙන්න ඔබත් වීදියට එන්න


මා පුරවැසි බලයේ හෝ මෙම ලැයිස්තුවේ සඳහන් සංවිධාන කිසිවක සාමාජිකයකු නො වේ. එහෙත් මම අගෝස්තු 15දා මෙම උද්ඝෝෂණයට සහභාගි වෙමි. (එය සත්‍යක්‍රියාවක් නිසා, නීරස කතා නැති, බොරු සටන් පාඨ සහ ඝෝෂා නැති, පාරවල් අවුරා මහජනතාවට කරදර නො කරන අදට ගැලපෙන උද්ඝෝෂණයකැයි සිතමි.)

මා විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම ගැන ද උනන්දුවක් නැත. විධායක බලතල කප්පාදු කර ජනාධිපති ධුරය වෙනස් කිරීමට නම් මා කැමති ය. 

බලය බෙදා ජාතික ප්‍රශ්නය විසඳීම සඳහා මුලින් ම කළ යුතුව තිබෙන්නේ 13වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්පූර්ණයෙන් ක්‍රියාත්මක කිරීමයි. දෙමළ ජාතික සන්ධානය මධ්‍යම රජය වෙත දිනාගෙන උතුර සංවර්ධනය පිළිබඳ වගකිව යුතු ඇමති තනතුරක් ලබා දීම වුව දැනට ප්‍රමාණවත් ය. තව ඕනෑ නම් පසුවට පුළුවන. දැන් වෙලා තියෙන්නේ විග්නේශ්වරන්ගේ පළාත් සභාවට තියෙන බලතලවලින්වත් යමක් කර ගන්නට බැරි වීමයි. ඒ රාජ්‍ය අකාර්යක්ෂමතාවේ පළාත්බද තත්වය මිස අන් යමක් නො වේ. 

උතුරට බලයට වඩා මේ මොහොතේ අවශ්‍ය ප්‍රාග්ධනයයි. එය මුළු ලංකාවට ම අදාළ තත්වයකි. ප්‍රාග්ධනය නැතුව බලය තිබුණා ය කියා කරන්නට දෙයක් නැත. බලයා නොව කෙළවල්ලා දුන්නත්, ඔය පවතින රාජ්‍ය අංශයෙන් මෙලෝ වැඩක් නැත.

කවුරු මොනවා කීවත්, පසුගිය වකවානුව තුළ යම් සාපේක්ෂ වෙනසක් සිදු වන බව කැපී පෙනෙන ලෙස සලකුණු කළ ප්‍රධාන රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව පොලිසියයි.

විශේෂයෙන් ම මුල්‍ය අපරාධ විමර්ශන අංශය හෙවත් FCID පසුගිය ආණ්ඩුව කාලයේ ප්‍රධාන පෙළේ වංචා හා දූෂණ පැමිණිලි 89ක් විමර්ශනය කර අවසන් කරන ලදී. එයින් 22ක් රාජපක්ෂ පවුල හා සම්බන්ධ ය. එහෙත්, නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව ක්‍රියාත්මක වී තිබෙන්නේ 15ක් සම්බන්ධයෙන් පමණි.

රාජපක්ෂලාගේ නඩු කල් යන්නේ මාස ගණන්වලිනි. තමන්ගේ ආණ්ඩුවක් නැවත බලයට එනතුරු නඩු කල් දමා ගත හැකි බව රාජපක්ෂ පවුලේ සොරු දැන් උදම් අනති. 

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ තම දෙමාපියන්ගේ සොහොන් හදන්නට නාගරික සංවර්ධන අධිකාරියෙන් රුපියල් කෝටි 9 ක් ලබා දීම හා සම්බන්ධ ලියුමේ අත්සන ගෝඨාභයගේම දැයි පරීක්ෂා කර තහවුරු කිරීමට අවුරුදු දෙකක් ගිහිල්ලාත් බැරි වූ දප්පුලන්නන් සිටින නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව හා රාජපක්ෂලා රකින විජේදාස රාජපක්ෂ ඇමතියා සිටින තාක් කල් ඔවුන්ට රැකවරණය සුරක්ෂිත ය. 

මේ සෙල්ලම් දැන් ඉතින් අවසන් කළ යුතු ය. පසුගිය හා වත්මන් ආණ්ඩුවලත්, දේශපාලකයන් හා සම්බන්ධව දූෂණය් යෙදුණු රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගේත්  දූෂණ විමර්ශනය කිරීමට විශේෂ අධිකරණයක් පිහිටුවිය යුතු ය. විජේදාස රාජපක්ෂ අධිකරණ ඇමති ධුරයෙන් නෙරපිය යුතු ය.

රාජපක්ෂ ආණ්ඩු සමයේ හා වර්තමාන ආණ්ඩු සමයේ මහජනතාවගෙන් මංකොල්ල කන ලද මහ බැංකු බැඳුම්කර අයුතු ලාභයේ සිට සියලු සොරකම් කරන ලද මුදල් ඉක්මණින් ආපසු ලබා ගත යුතු ය. මේ සොරුන්ගේ දේපල රාජසන්තක කළ යුතු අතර, ඔවුන්ට දඬුවම් කළ යුතු ය.

බලය බෙදීම ගැන මෙයත් කිව යුතු ය. දේශපාලකයන්ට බලය බෙදා දුන්නා ය කියා රටක් සංවර්ධනය කළ නො හැකි බව පුරවැසි ව්‍යාපාර තේරුම් ගත යුතු ය.

ජාතික මට්ටමෙන් හෝ පළාත් මට්ටමෙන් දේශපාලකයන් ශක්තිමත් කිරීමට වඩා පුරවැසියන්ට වැදගත් විය යුත්තේ ප්‍රාදේශීය මට්ටමෙන් පළාත් පාලනය හා පුරවැසි ක්‍රියාකාරකම් ශක්තිමත් කිරීමයි.

පළාත් පාලන ඡන්දය කල් දැම්මා දැන් හොඳට ම ඇති ය. එය අලුත් ක්‍රමය යටතේ පැවැත්විය යුතු ය. පැරණි ක්‍රමයට ආපසු නො යා යුතු ය. එසේ ම, පළාත් පාලන ආයතනවල කාන්තා නියෝජනය 25%ක් බවට පත් කිරීමට සංශෝධනය කළ නීති කිසි සේත් ම ආපසු හැරවීමට ඉඩ නො දිය යුතු ය.

එක එක කාලෙට එක එක බයිලා කියන, හරියට වැඩක් කර ගත නො හැකි, පළාත් සභා හා පළාත් පාලන (ඡන්ද කල් දමන) ඇමති ෆයිසර් මුස්තාපා ද ඉවත් කළ යුතු ය. 


පුරවැසි බලය යනු ‘පුරවැසි බලය' නම් සංවිධානය නො වේ. එම නම භාවිතා කරන අය සැබෑ පුරවැසි බලයක් ගොඩනැගීමේ හැකියාව ඇති නායකත්වයක් නො වන බව ඔප්පු කර තිබේ.

සැබෑ පුරවැසි බලය වන්නේ 2015 ජනවාරි 8 වෙනසට උර දුන් ජනතාවගේ බලයයි. ඒ අපේක්ෂා බොඳ වී යන්නට ඉඩ නො දෙන පුරවැසි ක්‍රියාකාරිත්වය සැබෑ පුරවැසි බලයයි. ඒ සඳහා සංවිධාන අත්‍යවශ්‍ය නැත. අප ක්‍රියාකාරී වන්නේ එසේ ය. 

නායකයන් කවුරුද යන්න ද වැදගත් නැත. ලක්ෂ 62කගේ ජන බලය නියෝජනය කරන්නට ඔබත් අඟහරුවාදා, අගෝස්තු 15දා සවස තුනට විහාර මහා දේවි උයන ඉදිරිපිටට රොක් වන්න.  

වත්මන් බලතුලනය ඉදිරියටත් රැක ගත යුතු ය. එසේම, දූෂිතයන් පලවා හැරිය යුතු ය. ආණ්ඩුවට සෙල්ලම් කරන්නට ඉඩ නො දිය යුතු ය.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-12

පාර සොයා ගන්න දන්නා කොළඹ තරුණයෝ හා මංමුලා වන ගමේ තරුණයෝ

හැබැයි මා තරුණයෙකු නොවෙයි. ඒ වුණාට මා ලෝක තරුණ දිනය ගැන උනන්දුයි. ඒ වෘත්තීය වශයෙන් මා ක්‍රියා කරන ක්ෂේත්‍ර නිසා විතරක් නෙමෙයි.

අපේ තරුණ අවධිය නාස්ති වී යන්නට හේතු වුණ තත්වයන් අපේ දරුවන්ට ඇති නො වන පරිදි කටයුතු කිරීම මගේ වගකීමක් ලෙස මා අද සලකන නිසායි.

මට තවමත් මගේ ගමේදි, මා දන්නා පාසල්වලදි, මගතොටේදි බොහෝ විට හමු වන්නෙ මා ගෙවූ තුරුණු විය ම වැනි තුරුණු වියකට උරුම කියන්නට සිදු වන අවදානමේ ගැට්ටේ සිටින තරුණ පිරිස්. ජාති, ආගම්, දේශපාලනික අන්තවාදයන් ඔවුන්ගේ ඔලුවලට උඩ කැරකෙන්නේ වද බඳින්නට එන කණ මී මැසි හමුදා වගේ.

ඔවුන් අතර බොහෝ දක්ෂයන් සිටිනවා. ඔවුන්ටත් හීන ගොඩක් තියෙනවා. හැබැයි, ඔවුන්ට කොළඹ ඉහළ ප්‍රභූ සමාජයේ ඉංග්‍රීසිය හා ඒ හා බැඳුණු සංස්කෘතිය නැහැ. නිසි මග පෙන්වනවා නම්, එය ඔවුන්ට අත්පත් කර ගැනීම එතරම් දුෂ්කර දෙයක් නො වුණත්, ඊට වඩා පහසුවෙන් ඔවුන් අන්තවාදී අදහස් හා පුහු දෘෂ්ටිවාද සමග බැඳෙනවා. ඒවාට මග පෙන්වන්නට වඩා බලවත් බලවේග සමාජයේ තිබෙනවා. අවසාන ප්‍රතිඵලය විදියට ඔවුන්ට ලැබෙන්නේ සීමිත අවස්ථා ප්‍රමාණයක්. විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනය වැනි වරප්‍රසාද ලැබුණත්, ඔවුන් අන්තරේ ලෝකයට සීමා වී පුළුල් ලෝකයට දොර කවුළු වසා ගන්නවා.

හැබැයි මට මගේ වෘත්තීය ජීවිතයේදී කොළඹ ප්‍රභූ සමාජයට ප්‍රවේශය ඇති තරුණ පිරිස් හමු වෙනවා. ඔවුනුත් දක්ෂයි. ඉංග්‍රීසි භාෂා භාවිතය පැත්තෙන් චතුරයි. ඔවුන්ගේ සුවිශේෂ ම තත්වය තමයි, ඔවුන් සමාජය තුළ ඉදිරියට යාමට අවශ්‍ය අවස්ථා ලබා ගැනීම සඳහා උවමනා මෘදු කුසලතාවලින් පිරිපුන් වීම සහා වඩා සමාජශීලී හා වෘත්තික වීම. හැබැයි, කොළඹින් බැහැර ලාංකීය සමාජය හා පොදු ජනතාව මුහුණ දෙන ජීවන ගැටලු පිළිබඳ ඔවුන්ට එතරම් අවබෝධයක් හෝ ඒ අවබෝධය ප්‍රායෝගිකව ලබා ගැනීමට ලොකු උනන්දුවක් හෝ නැහැ. හැබැයි, ලංකාවේ සංවර්ධනය සම්බන්ධ තීරණ, තීන්දු ගැනීමේදී ඔවුන් ගමේ තරුණ තරුණියන්ට වඩා බලවත්.

මා iVoice වෙබ් අඩවිය හා සම්බන්ධ කටයුතුවලදී විවිධ තරුණ තරුණියන් හමු වෙනවා. ගමට පාලමක් හදන්නට මුල් වුණ නෙළුවේ මේ තරුණියන් තිදෙනා හමුවන්නට මා ගියා.

ගිය සිකුරාදා මා ගුවන් විදුලියේ වෙළඳ සේවයෙන් සිකුරාදා උදේ 8-9 විකාශ වූ සාරප්‍රභාගිර වැඩසටහනට සෙනෙල් වන්නිආරච්චි එක්කගෙන ගිහින් පැයක් ඔහු සමග කතා කළා. කොළඹ ඩී.එස්. සේනානායක විද්‍යාලයේ සිසුවකු ලෙස හය ශ්‍රේණියේ සිට ඉංගිරිසි මාධ්‍යයෙන් ඉගෙන ගෙන, උසස් පෙළට කලා විෂය තෝරාගෙන, කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතා උපාධිය හදාරා, හෑෂ්ටැග් පරපුර හරහා සමාජ ක්‍රියාකාරිත්වයන් ඔස්සේ ඉදිරියට ගිහින් වයස අවුරුදු 27ක් වන විට එලිසබෙත් රැජින විසින් වාර්ෂිකව තෝරා ගනු ලබන ලොව තරුණ නායකයන් පිරිස අතරට එක් වී සම්මාන ලබන්නට ඔහු සමත් වුණේ කොහොමද කියන එක මා විමසුවා.

මා අද ලියු ලිපිය තුළින් විමසා බැලුවේ එක්සත් ජාතීන්ගේ මහ ලේකම් අන්තෝනියෝ ගුටරස්ගේ තරුණ නියෝජිතවරිය වන්නට තරම් තැනකට බෙන්තර හබුරුගල ගමේ ඉපදුණු, අලුත්ගම සංඝමිත්තා විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ආරම්භ කළ අවුරුදු 27ක තරුණියක් සමත් වුණේ කොහොමද කියන එක.

අපේ පරම්පරාවේ අපේ මිතුරන් බොහෝ දෙනෙකු පුහු දෘෂ්ටිවාදයන් හා අන්තවාදී අදහස් නිසා ජීවිත හෝ අනාගත විභවයන් හෝ අහිමි කර ගත්තා. ඒ ගැන හොඳින් දන්නා අපි අනාගත පරපුරටත් ඒ කාලකණ්ණිකම ම උරුම කර දෙනවා ද?

මේ තරුණ කෙල්ලගේ කතාව කියවා බලන්න ඇය සිය වාසනාව පාදා ගැනීමට ගෙන තිබෙන මග. මේ පසුපස දේශපාලනය වුණත් තියෙන්නට පුළුවන්. හැබැයි මා හිතන්නෙ පුද්ගල දක්ෂතාව හා ගත් මග වැදගත්.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-11

හයියෙන් ගියොත් පයින් ගහනවා - පොලිසිය කියයි


අද උදේ බස් එකට නගිනකොට රියදුරන්, කොන්දොස්තරලා බර සාකච්ඡාවක්. ආයෙමත් ස්ට්‍ර‍යික් එකක් කරන්නට වෙයි කියලාත් කියවුණා. ඒගොල්ලන් හිටියෙ බොහොම උද්වේගයෙන්.

හේතුව තමයි වාහන වැරදිවලට දඩ මුදල් වැඩි කිරීම.

අවම දඩ මුදල රු. 30,000ක් වන වරදක් තිබෙනවා. ඒ තමයි, බාල වයස්කරුවන් රිය පැදවීම.

දැඩි දඩ පණවන්නෙ යම් දේවල් සම්පූර්ණයෙන් ම තහනම් කරන්න. පහත දැක්වෙන්නෙ රු. 25,000 බැගින් අවම දඩ පණවනු ලබන වැරදි.

1. වලංගු රියදුරු බලපත්‍ර‍යක් නොමැතිව රිය පැදවීම
2. රියදුරු බලපත්‍ර‍යක් නොමැති පුද්ගලයන් සේවයේ යෙදවීම
3. මත්පැන්, මත්ද්‍ර‍ව්‍ය භාවිතා කර රිය පැදවීම
4. දුම්රිය මාර්ග හරහා අපරීක්ෂාකාරීව රිය පැදවීම
5. වලංගු රක්ෂණාවරණයක් නොමැතිව රිය පැදවීම

මා නම් හිතන්නෙ මේ වැරදිවලට දැඩි දඬුවම් පැමිණවීමේ කිසිදු වරදක් නැහැ.

මේ වගේ ම නියමිත වේගය ඉක්මවා ධාවනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් වේගය ඉක්මවන ප්‍ර‍මාණය අනුව රු. 15,000 දක්වා දඩ පැණවිය හැකියි.

අපරීක්ෂාකාරීව රිය පැදවීමේ වරදට අවම දඩය රු. 10,000ක් වෙනවා.

වමෙන් ඉස්සර කිරීම, ජංගම දුරකථන භාවිතා කරමින් රිය පැදවීම වැනි වැරදිවලට දඩය රු. 2000යි.

මේ දඩ එකක්වත් අසාධාරණ නැහැ.

හැබැයි, වෘත්තීය රියදුරන්ට මුහුණ දෙන්නට සිදු වන ගැටලු පිළිබඳවත් අවධානය යොමු කළ යුතුයි. එහිදී විශේෂයෙන් ම බස් රියදුරන් ගැන අවධානය යොමු කළ යුතුයි.

දිනපතා කිලෝමීටර් 15ක විතර දුරක් බස් රියවල කෝච්චිවල යන එන මට මේ ගැටලු පිළිබඳ හොඳ අධ්‍යයනයක් තිබෙනවා.

ලංගමේ විරෝධය නිසා ඒකාබද්ධ කාලසටහන් ක්‍රියාත්මක නො කිරීමෙහි ප්‍ර‍තිඵලයක් ලෙස පාරේ දුවන බස් අතර අධික තරගයක් තිබෙනවා. බස් ව්‍යාපාරයේ සිටින අය අවුරුදු පහක් විතර යනකොට ඒ බසය වෙනුවට අලුත් බසයක් ධාවනයට යෙදවීම සඳහා මුදල් ඉපැයීම ව්‍යාපාරික වශයෙන් වරදක් නෙමෙයි. බොහෝ බස් රථ මසකට කිලෝමීටර් 10,000කට වඩා දුර ධාවනය වෙනවා. මේ බස්වල ටයර්, එන්ජින් කොටස් ආදී බොහෝ දේ අලුත් කිරීම වෙනුවෙන් විශාල මුදලක් වැය වෙනවා. රක්ෂණාවරණ, ණය, බලපත්‍ර‍ ගාස්තු, බදු, කප්පම්, පුණ්‍යාධාර වැනි තවත් වියදම් රැසක් ද බස් හිමියාට තියෙනවා. ඒ සියල්ල එක්ක බැලුවාම බස් හිමියන් ලබන ලාභය අසාධාරණ යයි කියන්නට අමාරුයි.

හැබැයි, බස් සේවකයන් කියන්නේ ඉතා දුෂ්කර රැකියාවක් කරන පිරිසක්. විශේෂයෙන් ම පෞද්ගලික බස් නැවතුම්පළවල ඔවුන්ට කිසිදු පහසුකමක් නැහැ. බස් සේවකයන්ට ගෙවන්නේ දෛනික වැටුප්. ඔවුන්ට අසනීපයකදීවත් වැටුප් සහිත නිවාඩුවක් නැහැ. ඊපීඑෆ්, ඊටීඑෆ් මොකවත් නැහැ. මේ මිනිස්සු පවතින්නෙ රු. 1200ක් විතර වන හෝ නැතිනම් ආදායමෙන් 15%ක් විතර වෙන විදියට හදා ගන්නා දෛනික වැටුපකින්. එහි සත්‍ය වටිනාකම දවසකට රු. 1500-2000 අතරයි තියෙන්නේ.

ඉතින් මේ ගාන හොයා ගන්න මේ මිනිස්සු මගීන්ට කෑලි ගානට සලකනවා. මග කොටනවා. රේස් යනවා. මග දිගට කෝල් දදා බස් එලවනවා. මාර්ග නීති මහා පරිමාණෙන් කඩනවා.

දවස පුරා පාරෙ ඉන්න මේ මිනිසුන්ට නීති නො කඩා රිය පදවන්නට පුළුවන් වාතාවරණයක් ලංකාවේ පාරවල්වල නැහැ. ත්‍රිරෝද රියදුරන්, යතුරු පැදි පදවන්නන්, පයින් යන්නන් එහෙම මාර්ග නීති තඹයකට තකන්නේ නැහැ.

අනෙක් පැත්තෙන් බස් රියදුරන් අකුරට වැඩ කළොත් එහෙම මිනිසුන්ට වෙලාවට වැඩට යන්නට ලැබෙන්නේත් නැහැ.

මේ නීති හොඳයි. හැබැයි, මිනිසුන් නීති කැඩීම වළක්වන පරිසරයක් නිර්මානය කිරීමත් මේ එක්කම සිදු විය යුතුයි. ඒ සඳහා මගී බස් ධාවනය විධිමත් කිරීමට පියවර ගැනීමත් අනිවාර්යයි.

සමස්තයක් ලෙස ම සමාජය විනයගත කිරීමට අවශ්‍ය පියවර ගන්නට ඕනැ. නීති පිළිබඳ සමස්ත සමාජය ම දැනුවත් කරන්නට ඕනැ. එක් පිරිසක් විතරක් පීඩාවට පත් වන පරිදි කටයුතු කළොත් නීතිවලින් වැඩක් නැහැ. මේ නීති ආපස්සට නො ගත යුතුයි. හැබැයි, ක්‍රියාත්මක කිරීම පරිස්සමෙන් කළ යුතුයි. 

මේක පොලිසියේ විතරක් වැඩක් නෙමෙයි. අප හැමෝගෙම වැඩක්.

(මාතෘකාව උපුටා ගත්තේ පැරණි ලංකා පුවත්පතකිනි. සටන් විරාමයෙන් පසු කොටි පාලන ප්‍රදේශවල චාරිකාවක් ගිය ලංකා පුවත්පතේ මාධ්‍යකරුවන් පිරිසක් ඔවුන් ගිය වාහනය අධි වේගයෙන් ධාවනය වීම නිසා නවත්වා අවවාද කළ කොටි පොලිස් නිලධාරියකු ගැන වෛරී අදහසක් ඇති කිරීමේ අරමුණින් එම නිලධාරියාගේ කැඩිච්ච සිංහල කතාව ලිපියේ මාතෘකාව ලෙස යොදා ගත්තේ එසේ ය. මෙම කොටි පොලිස් නිලධාරියා අදහස් කරන්නට ඇත්තේ ෆයින් ගහනවා යන්නයි. මෙය කියන්නේ තරහකට නො වේ. පුවත්පත් සිරස්තල කලාවේ සලකුණු විය යුතු සිරස්තලයක් බැවිනි.) 

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-09

යුද්දෙ ගැන වෙනස් විදියක කතාවක්

වැලිඔය පිංතූර අන්තර්ජාලයේ නැති තරම්. හොයා ගත්තෙ මේක. 
වසර 1989 කැරැල්ලෙන් පසු ලැබූ මානසික තුවාලත් අරගෙන, ජනාධිපති ප්‍රේමදාස විසින් පවත්වන ලද ඉංග්‍රීසි ගුරුවරුන් බඳවා ගැනීමේ විභාගයෙන් වැඩි ලකුණු අරගෙන සමත් වෙලා මං ගියා පදවිය බලා.

තරුණ අසහන කොමිෂමේ නිර්දේශ පරිදි ඔය කාලෙ රජයේ සේවයට බඳවා ගැනීම සඳහා තරග විභාග රැසක් තිබුණා. මටත් ඔය තැපැල් මහත්තයෙකු, කෝට් ක්ලාක් කෙනෙකු, දුම්රිය ස්ථානාධිපති කෙනෙකු එහෙම වෙන්නට අවස්ථාව ලැබිලා තියෙද්දිත් මා අනුරාධපුරයෙනුත් කිලෝමීටර් 100ක් විතර ඊසානදිගට වන්නට පිහිටා තිබුණු පදවියේ මායිම් ගම්මානයක් වන බුද්ධංගල පාසලේ ගුරුවරයකු ලෙස තෝරා ගත් රැකියාව තමයි මගේ ජීවිතය වෙනස් කළේ.

දේශපාලනික වශයෙන් වෙනස් මගක යන්නට ඉවහල් වුණේ පදවියේදී හමු වුණ එච්.ඩී. පෙරේරා හා ඔහු හරහා හමු වුණ ජයතිලක බණ්ඩාරව, මහින්ද චන්ද්‍රසේකර වැනි අයයි.

ඔවුන් හැරුණාම, අපේ පාසල හා චමරිය ඇසුරේ හිටපු මතක හිටින මිතුරන් පිරිසක් හිටියා. දැන් කුලියාපිටිය ම.ම.වි. සේවය කරන නෙල්සන් වර්ණකුලසූරිය, දැන් පරාක්‍රමපුර පාසලේ වැඩ කරන සුදත් ගුණරත්න හා ඔහුගේ දරු පවුල, දැන් අලිවංගුව මහා විද්‍යාලයේ විදුහල්පති එස්. කේ. සේරසිංහ, දැන් මිනුවන්ගොඩ සේවය කරන උපුල් ගුණසේකර, මොරටුවේ සහස්රා ආයතනයේ අධිපති සරත් ජයවර්ධන, අපේ මුරකරු හේරත් අයියා, චමරියට නිතර ආ ගිය පසු කලෙක කැබිතිගොල්ලෑව කලාප අධ්‍යක්ෂ වුණ හේමපාල, අවාසනාවන්ත රිය අනතුරකින් මිය ගිය අබේපාල, පසුව උපැවිදි වුණ ධීරානන්ද හාමුදුරුවෝ, පිටුපස ක්වාටර්ස් එකේ හිටපු දැන් අනුරාධපුර නගරයේ පාසලක විදුහල්පතිවරයකු වන උපාලි වගේ සොඳුරු මිතුරන් රැසක් එක්ක, කොටි ගහනකොට එහෙ මෙහෙ දුවමින්, බිය වෙමින්, ඒත් සතුටින් එක පවුලක වගේ ජීවත් වුණ ජීවිතය කිසිදාක අමතක කරන්නට බැහැ.

මේ සොඳුරු මිතුරන් අතරින් මට මගහැරී ගිය ගාමිනී චන්ද්‍රදාස තමයි මගේ ප්‍රාණ සම මිතුරා වුණේ. ගාමිනී ඉක්මණින් මාරුවක් හදාගෙන අපෙන් වෙන් වෙලා යනකොට මට ඒක මානසික අවපීඩනයක් වගේ වුණා.

කාටත් මගහැරී තිබුණ ගාමිනී චන්ද්‍රදාසව මා නිතරම හෙව්වා. අහම්බෙන් ෆේස්බුක් එකේ දැකපු යාවත්කාලීන නො වන ගිනුමක එල්ලිලා යන්තම් ඔන්න මෑන්ව අල්ල ගත්තා. අද අපි කතා කළා.

ගාමිනී යාපහුව පැත්තේ අති දුෂ්කර ගම්මානයක කණු මුල් උදුරලා අලුතින් ගොවි බිම් අස්වද්දපු සැබෑ ගොවියකුගේ පුතකු ලෙස ඉපිද, කෙතේ කමතේ වැඩ කර, අමාරුවෙන් උසස් පෙළ හදාරා, විද්‍යා පීඨයට ගොස් පළමු පත්වීම ලෙස ගජබාපුර ඉස්කෝලෙ ගුරුවරයකු ලෙස ගිය අහිංසක තරුණයෙක්. ගාමිනී මට හමු වෙනකොට ඔහු හිටියෙ ඇලිකිඹුලාගල විද්‍යාලයේ චමරියේයි. බිම් බෝම්බ, කොටි ප්‍රහාර බහුල, පාළු වනගත ගුරු පාරක් දිගේ වැලිඔය හරහා දවසකට කිලෝ මීටර් දහයක් විතර අසහනකාරී බයිසිකල් ගමනකින් යා යුතු පාසලක් තමයි ගජබාපුර. ඒ ජනපදය පිහිටුවා තිබුණේ මුලතිව් දිස්ත්‍රික්කයේ කලින් සිලෝන් තියටර්ස් ෆාම් ලෙස හැඳින්වුණ දෙමළ ජනවාසයක මිනිසුන් ඉවත් කරලායි.

මේ ගම්වල ජීවිතයටත් වඩා දිනපතා යන මේ ගමන අනතුරුදායකයි. මරණයත් අතින් අරගෙන කොහොම හරි ඉස්කෝලෙට ගිහින් ආපහු පණ පිටින් පරාක්‍රමපුර ඇලිකිඹුලාගල පාසලේ චමරියට එන එක දැවැන්ත අභියෝගයක්. ඒ වකවානුවේ ඒ ප්‍රදේශයේ ජීවත් වූ මිනිසුන්ට වඩා, පිටින් රැකියාවලට යන්නට සිදු වුණ, ගුරුවරුන් දෙතුන් දෙනෙකු උගන්වපු මෙවැනි පුංචි පාසල්වල ගුරුවරුන් හිටියේ දැඩි මානසික පීඩනයකින්. ඒක විෂාධයක් මට්ටමේ ම තියෙන්නට ඇති.

ඉතින් මේ සටහන ලිව්වෙ ගාමිනීට මුහුණ දෙන්නට සිදු වුණ එක්තරා සිදුවීමක් නිසායි. ඒ කාලෙ ගාමිනී මා වැඩ කළ බුද්ධංගල විද්‍යාලයේ අපේ චමරියේයි හිටියේ. ගජබාපුර අවුරුදු ගණනක් වැඩ කළ ඔහුට මා සිටි පාසලට මාරුවක් ලැබී තිබුණත්, ගජබාපුරට ගුරුවරයකු නැති වීම නිසා ඒ මාරුව ක්‍රියාත්මක වුණේ නැහැ. 

දවසක් ආපහු ඇවිත්, වෙනදා වගේ බතුත් නො කා, විටත් නො කා, ගාමිනී කා එක්කවත් කතා නො කර, බොහොම දුක්මුසු විදියට කල්පනා කර කර හිටියා. “ඇයි බං?" කියලා අහලා බොහොම අමාරුවෙන් තමයි විස්තරේ දැනගත්තෙ.

ගාමිනී රස්සාව දාලා ගෙදර යන්න හිතමින් සිටිද්දි බොහොම අමාරුවෙන් තමයි හිත හදලා ආපසු පාසලට ඇරියෙ. එහෙම නො වුණා නම්, දැන් මහනුවර නගරයේ පාසලක චිත්‍ර උගන්වන ගාමිනී ආපහු ගමේ කුඹුරු කොටන්නට යන්නට ඉඩ තිබුණා. ඒක සමහර විට ගුරු වෘත්තියට වඩා හොඳ වෙන්නත් ඉඩ තිබුණා.

ඒ කාලෙ වැලිඔය පැත්තෙ ඉතා පැහැදිලි දේශ සීමා මායිම් වැටක් තිබුණා. අතරින් පතර ග්‍රාමාරක්ෂක බංකර් සහිතව ඉදි කර තිබුණු මේ වැටෙන් එහා පැත්තට යන්නට සිවිල් වැසියන්ට අවසර තිබුණෙ නැහැ. ඒ වගේ ම, ඒ පැත්තට හමුදාව වුණත් ගියේ මෙහෙයුම් සඳහා විතරයි. ඔය කාලෙ හමුදාවෙ කුඩා කණ්ඩායම් මෙහෙයුම් සඳහා ගිහින් ආපහු එන්නෙ දින ගණනාවකට පස්සෙ. ඒවා එක්තරා විදියක ගරිල්ලා ස්වරූපයේ ප්‍රහාර. කොටින් කරපු විදියට ම තමයි හමුදාවත් මෙහෙයුම් කළේ. මේ මෙහෙයුම්වලට යනකොට ඇතැම් විට ගමේ මිනිහෙකුත් එක්කගෙන ගියා පාර හොයා ගන්නට. මේ මිනිසුන් දඩයක්කාරයෝයි. ඔවුන් කැළයට ගියේ සාමාන්‍ය විදියට සරම් කමිස ඇඳලා පන් මල්ලකුයි, තුවක්කුවකුයි අරගෙන.

දවසක් ගාමිනී පාසලේ උගන්වමින් ඉන්නකොට පාසල් වත්ත අසලින් ම මෙසේ මෙහෙයුමකට ගිය කුඩා කණ්ඩායමක් ආපසු හමුදා බල ප්‍රදේශයට ඇතුළු වුණා. ඒ එක්ක පාසලේ ළමයකුගෙ තාත්තා කෙනෙකුත් ආවා. බර පන් මල්ලකුත් අරගෙන හමුදා භට පිරිස පිටුපසින් මේ මිනිහා කඳවුර දිහාවට යන ගමන් ගාමිනීට කතා කළා.

“සර්, පොඩි බඩ්ඩක් පෙන්නන්න ද?"

“මොකක් ද?"

ගැමියා ගාමිනී ළඟට ඇවිත් පන් මල්ලේ කට විහිදුවලා පෙන්නුවා.

ඒකෙ තිබුණෙ බෙල්ල ළඟින් කපපු මිනිස් ඔළුවක්. කොටි නායකයකුගෙ හරි සාමාන්‍ය දෙමළ මිනිහකුගෙ හරි වෙන්න ඇති. කාගෙ වුණත් මිනිහෙකුගෙ.

මේ සිද්ධිය සිදු වුණේ 1994දීයි. වසර 2000දී විතර කොටි සංවිධානය ගජබාපුර පැත්ත සම්පූර්ණයෙන් ම අල්ලා ගත්තා. රජයේ හමුදා ගජබාපුර නැවත අල්ලා ගත්තෙ අවුරුදු අටකට පස්සෙ 2008දී. මේ ඒ වෙලාවේ ගත්ත වීඩියෝවක්.





ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.