2017-07-24

රජයේ සේවකයන්ට ෆේස්බුක්හි ලියන්නට පුළුවන් මොන වගේ කවි ද?


මෙහෙම සම්මන්ත්‍රණයක් ලංකා ගුරු සංගමයෙන් සංවිධානය කර තිබෙනවා. මේ සටහන තබන්නේ එයට ප්‍රචාරයක් ලබා දීමේ අරමුණින් වුණත්, ඒ පිළිබඳ අදහස් කීපයක් දැක්විය යුතුයි කියා හිතෙනවා. මේ කථික මහත්වරුන් මේ අදහසත් සැලකිල්ලට ගනියි කියා බලාපොරොත්තු වෙනවා.

මෙයට මුල් වුණේ කුශාන් ශාලිකගේ සිද්ධිය. ඒ පිළිබඳ විස්තරයක් මෙතැන තිබෙනවා.

කවියක් ලිව්ව නිසා ගුරුවරයකුට දඬුවම් මාරුවක් දෙන ලැජ්ජා නැති අධ්‍යාපනය



මේ හා සම්බන්ධ වැදගත් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරන තීන්දුවක් තිබෙනවා. ඒ හා සම්බන්ධ නඩුවට මැදිහත් වුණේත් ලංකා ගුරු සංගමයයි. ඒ නඩුවේදී සමන්ති මනෝහාරි පැලකැටිය ගුරුවරියට රුපියල් ලක්ෂ දෙකක වන්දියක් ගෙවන්නට කොළඹ මහානාම විද්‍යාලයේ හිටපු විදුහල්පති ප්‍රේමලාල් කුමාරසිරිට හා එම විද්‍යාලයේ ගුරුවරයකු ලෙස කටයුතු කළ තුසිත තිළිණ මාලේගොඩ නමැත්තාට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය 2016 සැප්තැම්බර් 28දා නියෝග කළා.

2011 නොවැම්බර් 27දා විද්‍යාලය ඉදිරිපිට පැවති මව්පිය උද්ඝෝෂණයකදී මාධ්‍යයට අදහස් පළ කිරීම හේතුවෙන් මෙම වගඋත්තරකරුවන් දෙපළ ඇයට ප්‍රසිද්ධියේ ශාරීරිකව හා මානසිකව හිංසා කළ බවත්, ඔවුන්ගේ බලපෑම මත 2012 පෙබරවාරි 01 සිට ඇගේ වැඩ තහනම් කර ඇති බවත් ඇය පැමිණිල්ලෙන් කියා සිටියා. එමගින්, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් තහවුරු කර තිබෙන අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ හා සමානාත්මතාවේ හිමිකම් උල්ලංඝනය වී තිබෙන බවට ඇය නඩු පැවරුවා.

මෑත කාලීනව රාජ්‍ය සේවය හා අදහස් ප්‍රකාශයනය සම්බන්ධයෙන් ඇති වුණ වැදගත් ම සාකච්ඡාවට මුල පිරුණේ මෙම නඩු තීන්දුවත් එක්කයි. 

බ්ලොග්කරණයේ, සමාජ මාධ්‍යවල ලිවීමේ, පුවත්පත්වලට ලිපි ලිවීමේ හා පොත්පත් පළ කිරීමේ යෙදී සිටින ගුරුවරුන් වගේ ම වෙනත් රජයේ සේවකයිනුත් මගෙන් විවිධ අවස්ථාවල අසා තිබෙන කාරණයක් වන්නේ ඔවුන්ට එසේ කිරීමට නීතියෙන් ඉඩක් තිබේ ද යන්නයි. 


එහෙම ඉඩක් තිබෙනවා. එහෙත්, ආයතන සංග්‍රහය විසින් එම ඉඩ සීමා කරලාත් තිබෙනවා. ඒ අනුව ගුරුවරයකුට මල් වැවීම, මුද්දර එකතු කිරීම, කේක් සෑදීම, සාරි හැට්ට මැසීම වැනි දේ ගැන කතා කරන්නට පූර්ණ නිදහස තිබෙනවා. හැබැයි, අධ්‍යාපනය පිළිබඳ විවෘත අදහස් ප්‍රකාශ කරන්නට හැකියාවක් නැහැ. අධ්‍යාපන බලධාරීන් සමන්ති මනෝහාරි පැලකැටිය ගුරුවරියගේ වැඩ තහනම් කරන්නේ ආයතන සංග්‍රහයේ xxxi වැනි පරිච්ඡේයේ 3.2 වගන්තිය භාවිතා කරලා, මාධ්‍යයට ප්‍රසිද්ධියේ අදහස් දැක්වූවා ය කියන චෝදනාව මතයි.

එකී වගන්තියෙන් කියවෙන්නේ මෙසේයි: එබඳු රජයේ නිලධාරියකු විසින් පුවත්පත්වලට ලිපි ලිවීමෙන් හෝ වාර්තාකරුවන් සමග සම්මුඛ සාකච්ඡා පැවැත්වීමෙන් හෝ රජය හෝ රජයේ දෙපාර්තමේන්තුවක් විවේචනය කිරීම සඳහාවත්, රාජකාරිමය වූ හෝ නොවූ හෝ සිය දුක්ගැනවිලි (උදා: සිය රාජකාරි ඉටු කිරීමට කාර්යමණ්ඩල ප්‍රමාණවත් නොවීම සම්බන්ධ විවේචන හෝ පැමිණිලි; අතිරේක අරමුදල් නොසැපයීම සම්බන්ධයෙන් භාණ්ඩාගාරය වෙත එල්ල කරන විවේචන ආදිය) ප්‍රචාරය කිරීම සඳහාවත් ප්‍රවෘත්ති පත්‍ර මාධ්‍ය යොදා නොගත යුතුය.   

එහෙත් දැන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉහත කී වැඩ තහනම් කිරීම වැරදි බව ප්‍රකාශයට පත් කර තිබෙනවා. SC/FR/76/2012 අංක දරණ මූලික හිමිකම් පෙත්සමේ තීන්දුව ඓතිහාසික එකක් වන්නේ ඒ නිසායි. එම ගුරුවරියට එරෙහිව ගත් ක්‍රියාමාර්ග හේතුවෙන් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 12(1) වන වගන්තියේ ඇති නීතිය පසිඳලීම සහ ක්‍රියාත්මක කිරීම ද, නීතියේ රැකවරණය ද සර්ව සාධාරණ ලෙස ලැබීමට ඇයට ඇති අයිතිය කඩ වී ඇති බවත්, 14(1) වගන්තිය අනුව ඇයට හිමි භාෂණයේ සහ ප්‍රකාශනයේ අයිතිය ද කඩකොට ඇති බවත් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීන්දු කරනවා.

2016 තොරතුරු දැනගැනීමේ පනත සම්මත වුණායින් පස්සේ ආයතන සංග්‍රහයේ මේ ප්‍රතිපාදනය නිර්බල වෙන බව නීතිඥ ජගත් ලියනආරච්චි රාවය පුවත්පතට පවසා තිබෙනවා. 

තොරතුරු සම්බන්ධ ආකල්ප, මාධ්‍ය හා සන්නිවේදනය විශාල පරිවර්තනයකට ලක් වෙද්දී රජයේ සේවකයන්ගේ ආයතන සංග්‍රහය එක තැන පල් වෙනවා. 

ඒ සම්බන්ධයෙන් නඩුවක් පැටලේවා කියා බලාපොරොත්තුවෙන් තමයි මම පසුගිය කාලේ අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙනුත් විවෘතව ම බ්ලොග්කරණයේ යෙදුණේ. එහෙම නඩුවක් පැවරුණා නම් අපට මේ ගැන වඩා විවෘත සාකච්ඡාවක් ආරම්භ කරන්න තිබුණා. ඒත්, මා ගුරු වෘත්තියෙන් ඉවත් වන තුරු ම අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුව ප්‍රසිද්ධියේ මාධ්‍යකරණයේ යෙදීම සම්බන්ධයෙන් මට එරෙහිව කටයුතු කළේ නැහැ. හැබැයි, මට එරෙහිව පවරන නඩුවකදී පහසුවෙන් වැරදිකරු විය හැකි වැරදි කිසිවක් නො කර සිටීමට මා වග බලා ගත්තා.


හැබැයි, මා රාජ්‍ය සේවයෙන් ඉවත් වන්නට මූලික හේතුව වුණේ ද මගේ මාධ්‍ය භාවිතාව පුළුල් කර ගැනීමට තිබුණු අවශ්‍යතාව සහ එයින් රාජ්‍ය සේවකයකු ලෙස මගේ වගකීම් සමග ඇති වන බැඳියා පිළිගැටුම නිසායි. 

ආණ්ඩුවේ ප්‍රතිපත්ති හෝ පරිපාලන ක්‍රියාමාර්ග හෝ සම්බන්ධයෙන් අදහස් ප්‍රකාශ කිරීම හා විවේචනය කිරීම යන ශීර්ෂය යටතේ ඇති මෙම පරිච්ඡේදය සංශෝධනය විය යුතුවා වගේ ම රජයේ සේවකයන් විසින් දැනට පවතින පරිච්ඡේදය හොඳින් කියවා තේරුම් ගත යුතුව ද තිබෙනවා. හේතුව සංශෝධනයක් කියන්නේ මේ සියල්ල අහෝසි කර දැමීම නොවන නිසායි.

මේවා පිළිබඳ ඇත්තෙන් ම රජයේ සේවයට ඇතුළු වන විට ම සියලු රජයේ සේවකයන් දැනුවත් කළ යුතුව තිබෙනවා. ඒත්, වර්තමානයේ රජයේ සේවයට ඇතුළු වන මාණ්ඩලික නිලධාරීන් පවා මේ කරුණු පිළිබඳ අවබෝධයක් ඇති අය නෙමෙයි. වරක්, ආණ්ඩුවට කඩේ යනවා ය කියා, රාජකාරි වේලාවේදී මට බැන වදිමින් ෆේස්බුක් සටහන් තැබූ, කලින් ගුරුවරයකු වී සිට පසුව පරිපාලන සේවයට බැඳී දැන් අමාත්‍යාංශයක ඉහළ තනතුරක් දරන, තමන් මහජන මුදලින් යන විදේශ සංචාරවලදී ලබා ගත් ඡායාරූප ෆේස්බුක්හි ආඩම්බරයෙන් ප්‍රදර්ශනය කරන ජවිපෙට සම්බන්ධ යයි කියන නිලධාරියකුට මා මේ කරුණ පෙන්වා දුන්නා. 

කුමන තරාතිරමක රජයේ සේවකයෙකු වුණත් රජය නියෝජනය කරන්නෙක්. මහජන බදු මුදලින් වැටුප් ලබා ගන්නා අයෙකු නිසා සෑම රජයේ සේවකයෙකු ම රජය ලෙස මහජනතාවට වගකියන්නට බැඳී සිටිනවා.  ඒ නිසා තමන් රජය නෙමෙයි වගේ රජය සම්බන්ධයෙන් හිතුමතේ අදහස් පළ කිරීමට රජයේ සේවකයෙකුට අයිතියක් නැහැ. ඒ වගේ ම තමයි, වෘත්තීය සමිති නායකයන් වූ පළියට වුණත්, මාධ්‍ය ඔස්සේ කැමති කැමති විදියට අදහස් දක්වන්නට රජයේ සේවකයන්ට අයිතියක් නැහැ. 

ෆේස්බුක්හි කවියක් ලිවීම නිසා කුශාන් ශාලිකට අනියමින් දඬුවමක් දුන්න එක වැරදියි වගේ ම, බොහෝ වෘත්තීය සමිති නායකයන් මාධ්‍ය ඉදිරියේ අදහස් පළ කරන ආකාරයත් වැරදියි. ඔවුන් ආවරණය ලබා ගන්නේ වෘත්තීය සමිති වරප්‍රසාදවලටයි. හැබැයි රජයේ වෘත්තීය සමිති නායකයන්ට ආණ්ඩු පෙරළන්නට තර්ජන කරන්නට, ඒ වෙනුවෙන් වර්ජන කරන්නට ආචාරධාර්මික හැකියාවක් නැහැ.

සමස්තයක් ලෙස ම රජයේ සේවකයිනුත්, දේශපාලකයන් තරමට ම හෝ ඊටත් වඩා ආචාරධර්ම පිළිබඳ අවබෝධයකින් තොර පිරිසක්. 

ආණ්ඩුව කියන්නේ රජයේ හිස වගේ දෙයක්. රජයේ සේවකයන් කියන්නේ රජය කියන ශරීරයේ සෛල. මේ කොටස් දෙකම ඉතා වගකීමකින් හැසිරිය යුතුයි. මාධ්‍ය භාවිතාවත් මේ වගකීමේ ම කොටසක්. මේ කොටස් දෙක ම නඩත්තු වන්නේ වැඩ කරන ජනතාවගේ බදු මුදලින්.

ලංකාවේ නම්, රජයේ සේවකයන් කියන්නේ සාමාන්‍යයෙන් ම, අඩුවෙන් වැඩ කර, වැඩ කරන සෙසු ජනයාට සාපේක්ෂව වැඩියෙන් වරප්‍රසාද මහජන මුදලින් ලබා ගන්නා පිරිසක්.

ලංකාවේ දැනට පවතින රාජ්‍ය සේවය කියන්නේ ලංකාවේ සමාජ දේහය වසාගෙන හැදුණු, දැවැන්ත පැසවූ හොරි ගෙඩියක් වගේ එකක්. ඒ නිසා ලංකාවේ රජයේ සේවකයන් සම්බන්ධයෙන් මහජනතාවගේ ආකල්පය විය යුත්තේ “අපේ සල්ලි එක්ක සෙල්ලං කරන්න එන්න එපා! වගකීමෙන් වැඩ කරන්න!" කියන එකයි. රජයේ සේවකයන් ද දේශපාලකයන් සේ ම සුරතල් නො කළ යුතු පිරිසක්. 


ලංකාවේ සමාජයේ සාමාන්‍ය මාධ්‍ය සාක්ෂරතාව පිළිබඳ බරපතල ගැටලු තියෙනවා. රජයේ සේවකයන්ට සාමාන්‍ය ජනතාවට වඩා සුවිශේෂ වූ මාධ්‍ය ඥානයක් තිබිය යුතුයි. හැබැයි සාමාන්‍ය තත්වය වන්නේ ඒ මාධ්‍ය ඥානය පිළිබඳ අල්ප හෝ අවබෝධයක් සාමාන්‍ය රජයේ සේවකයන්ට තබා ඉහළ නිලධාරීන්ට හෝ වෘත්තීය සමිති නායකයන් වැනි ජනමත නායකයන්ටත් නැති වීමයි.

මේ ප්‍රශ්නයේ පවතින දෙපැත්ත ම ගැන මේ සංවාදයේදී අවධානය යොමු වේවායි ප්‍රාර්ථනා කරනවා. 

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-07-23

ඔබටත් මෙවැනි අමාරුවක් තිබෙනවා ද?

මළ මුත්‍ර ගලන කාණු ළඟ චිත්‍රපටයක් බලන්න වේලෙන මී බෙටි 
‘28' චිත්‍රපටය බලන්න ගියපු එකේ රස කතාවක් තියෙනවා. මේ චිත්‍රපටයෙ ට්‍රේලරය දුටුවාට පසුව එය බලන්නටත්, ඒ ගැන ලියන්නටත් ආසාවක් ඇති වුණා. ඒ නිසා චිත්‍රපටය පෙන්නන්නට පටන් ගත්ත මුල් සතියෙ ම මා ගියා එය බලන්නට.

මගේ කොළඹ ගමනාගමනයේදි ඇත්තට ම බස් එක මට ආශිර්වාදයක් වෙලා තියෙනවා. හැමදාම උදේට, හවසට පැය එකහමාරක් දෙකක් ජංගම දුරකථනය භාවිතා කරමින් කියවන්නට අවස්ථාවක් ලැබෙන එක ලොකු දෙයක්. කෝච්චියේ යන එන එක ඉක්මන් වුණත්, සමහර වෙලාවට හිටගෙනවත් ඉන්න ඉඩක් ලැබෙන්නෙ නැහැ.

මම වැඩට යන්නෙ, එන්නෙ ට්‍රැෆික් මගහැරලා. ඒ නිසා 28 බලන්න මා මුලින් ම ගියේ මොරටුවේ එමෙස් චිත්‍රපට ශාලාවට. තුනයි කාලට වැඩ ඇරිලා, පානදුර බසයක එතනට යනකොට වෙලාව ළං වෙලා. ඒ නිසා රුපියල් පනහක් දුර ත්‍රිරෝද රථයකිනුත් ගියා.

ශාලාවට යනකොට මා විතරයි. ටිකක් වෙලා බලන්න ය කියපු නිසා මා පැය භාගයක් බලා සිටියෙ බාගෙවිට කාමරේකට යන්නට සල්ලි නැති ජෝඩු දෙක තුනක්වත් ආවොත් කියලායි. කවුරුවත් ආවෙ නැහැ. මං කඩේකින් මාළු පාන් එකක් කාලා, නෙස්කැෆේ එකකුත් බීලා කෝච්චියේ නැග්ගා.
පානදුර බස් එකේ යද්දි ටිකක් මහන්සි වෙලා ගත්ත පිංතූරයක්. අපේ ජීවිතවල කතාව තමයි මේ. 

මා දැන් නාට්‍ය බැලීම සම්පූර්ණයෙන් ම නවත්වලායි තියෙන්නේ. ඒකට හේතුව, අපේ නගරයේ නාට්‍ය සංවිධානය කරන කල්ලි, කණ්ඩායම්වල තියෙන පහත් ලක්ෂණ. ඒ වගේ ම නාට්‍ය රසිකයන් කියන්නේත් ඔය ඇඟේ ගහපු ටිකට් නිසා එකතු වෙන පිරිසක්. හෝල්වල දාඩිය පෙරාගෙන, අතපල්ලෙන් වැටි වැටී නාට්‍ය බලනවාට වඩා හොඳයි ගෙදර ඉන්න එක.

චිත්‍රපට බැලීමේ වුණත් වෙනසක් නැහැ. මූලික ප්‍රශ්නය අවමන් සහගතබවයි. මා අදහස් කරන දෙයට ඉංග්‍රීසියෙන් කියන්නෙ humiliation කියායි.

පසුගිය සිකුරාදා මා ‘28' බලන්නට කොළඹ රීගල් ශාලාවට ගියා. පත්තරේ තිබුණු චිත්‍රපටය පෙන්වන වේලාව සවස හතර වුණාට එතනට ගිය විට කිව්වේ චිත්‍රපටය පෙන්වන්නේ 4.30ට බවයි. ඒ ආසන්න වෙලාවක් වෙනකල් චිත්‍රපටය බලන්නට ආ පිරිසට එළියේ හිටගෙන ඉන්න ය කියලා ආරක්ෂක නිලධාරියා කිව්වා. ඉස්සර වගේ නෙමෙයි, දැන් චිත්‍රපටයක් බලන්නට ඔය වගේ පේමන්ට් උඩ අව්වෙ වේලි වේලී ඉන්න එක ලැජ්ජා හිතෙන වැඩක්. කෝච්චිවල යන රජයේ සේවක නෝනලා නම් හිතනවා ඇත්තෙ ඒ වගේ අය පිස්සන් ය කියලායි. මහ ලේකම් කාර්යාල දුම්රියපොළට යන හඳුනන කෙනෙකු දකීවි කියන බියට මා ඒ පෝලිමේ නො සිට දුම්රියපොළ අසල තිබුණු කඩයකට ගිහින් කාලෙත් එක්ක රෝලක් කාලා කිරි තේ එකක් බිව්වා. ආපහු එනකොටත් දොර වහලා.

රීගල් කියන්නෙ ඇතුළේ ඕනැ තරම් ඉඩ තියෙන ශාලාවක්. චිත්‍රපටයක් බලන්නට එන නරඹන්නන්ට මිනිසුන් ලෙස ඇතුළේ රැඳී ඉන්නට ඉඩක් දෙන එක අමාරු දෙයක් නෙමෙයි. ඒ වුණාට මේ චිත්‍රපට හෝල්වල සේවකයන් හිතාගෙන ඉන්නේ ඔවුන් තවමත් ඉන්නේ ශාලා හවුස්ෆුල් වුණ 1970 දශකයේ කියලායි. පව්! මෝඩ මිනිස්සු! තව කී දවස ද ඔය රස්සාවල් තියෙන්නෙ?

පෝලිමේ යනකොටයි දැන ගත්තෙ ඕ.ඩී.සී. ටිකට් එකක් රු. 400ක් බව. මගෙ අතේ තිබුණෙ රු. 500යි. දැන් ටිකට් නිකුත් කරන්නෙ පරිගණකෙන් නිසා සමහර විට මට ඩෙබිට් කාඩ් එකෙන් මුදල් ගෙවන්නට හැකියාව තියෙන්නත් ඇති.

කොහොමින් කොහොම හරි චිත්‍රපටය බැලුවා. විවේක කාලයේදී අන්තර්ජාලයෙන් දුම්රිය කාලසටහන බැලුවා. දුම්රියක් තියෙනවා සවස 6.18ට මහලේකම් කාර්යාලයෙන් අලුත්ගමට. චිත්‍රපටය ඉවර වෙනකොට 6.16යි. නාමාවලිය නො බලා එළියට පැන්නා. ගිනිකසය වගේ දුම්රියපොළට යනකොට හරියට වෙලාවට කෝච්චිය එනවා. නැග්ගා. හිටගෙන වුණත්, අතපය අවලංගු වෙන තරම් සෙනගක් නො සිටි නිසා ජංගම දුරකථනෙන් පසුගිය ටිකේ සතියක් දෙකක් මගහැරුණු සිංහල වෙබ් අඩවි දෙකක් කියෙව්වා. එකක්, විද්‍යාව ගැන ලිපි පළ වෙන thathu.com අඩවිය. අනෙක, bavaweb බ්ලොග් අඩවිය. මේ දෙක ම ගැන මට කියන්නට තියෙන්නේ ඒවායේ මේ වන විට තියෙන්නේ බරපතල පිරිහීමක් බවයි. තතු වෙබ් අඩවිය කරන අය අඩු ගානේ පළ කරන ඇතැම් ලිපියක සෝදුපත් හෝ හරියට කියවන බවක් පෙනෙන්නේ නැහැ. අනෙක් පැත්තෙන් ඒ ලේඛන කියවන්නකු වෙනුවෙන් ලියනවාට වඩා මොකක් හෝ චර්යාවකට ලියන බව පෙනෙනවා. බව වෙබ් අඩවිය ගැන නම් මා මොකුත් කියන්නෙ නැහැ. ඒවායේ ඉන්නෙ ගොඩාක් දන්න කට්ටිය නිසා අප වැනි අයගේ අදහස් ඔවුන්ට වැදගත් නැහැ.

කෝච්චියෙන් බැහැලා, බස් එකෙන් ගිහින්, ඉතිරි රුපියල් 20න් රටකජු මුලකුත් කකා මා පයින් ගියේ එතන ඉඳන් ඉතුරු ටික යන මෝටර් සයිකලය අරගන්න. මා යනකොට එය දමා එන මගේ මල්ලීගේ ගෙදර ගේට්ටු වහලා, ඉබ්බන් දාලා විතරක් නෙමෙයි, එකෙකුවත් ජංගම දුරකථනයට උත්තර දෙන්නෙත් නැහැ. පසුව තමයි දැනගත්තෙ ඒ කට්ටිය ම ජිම් ගිහින්. හැමදාම දකින කුකුළගෙ කරමලේ සුදට පේනවා වගේ, හතරදෙනාගෙන් එක්කෙනෙකුවත් දැකලා නැහැ මගේ මෝටර් සයිකලය අරගෙන ගිහින් නැති බව.

ආපහු කාල් ගාපි ටවුමට ත්‍රිරෝද රථයක් ගන්න. මං ගාව තිබුණෙ මාරු කාසි කීපයක් විතරයි. පයින් යන්නත් බැරි තරම් දුරයි. මහන්සියි. වෙලාව 8.30යි. සවස 7.00ට වැඩ අවසන් වෙලා 7.30ට විතර ටවුමට එන මගේ බිරියව වෙනදා ගෙදර එක්කගෙන යන්නෙ මායි. එදා ඇයත් ගියේ ත්‍රිරෝද රියක. අපේ ගෙවල් පාරේ පොදු ප්‍රවාහනය ඒ වෙනකොට අවසන්.

ත්‍රිරෝද රථයක් හොයාගෙන එන ගමන් බිරියට දුරකථනයෙන් කතා කරලා කිව්වා මා එන විට රු. 150ක් ලෑස්ති කරලා තියන්න ය කියලා. එයා කියපි, “සල්ලි නැහැනෙ. මං මේ ඔයාට කියන්න හිටියෙ එනකොට බැංකුවෙන් කීයක් හරි ගේන්න ය කියලා."

මතුගම සම්පත් බැංකුව තියෙන්නෙ ඔවිටිගල හරියෙ.

කතාවෙ ඉතුරු ටිකත් ඔය වගේ ම නීරසයි. මට අහන්න තියෙන ප්‍රශ්නෙ මේකයි.

මේ වෙනකොට මා ‘28' බැලීම වෙනුවෙන් කාලය හා ශ්‍රමය හැර රු. 800ක් වැය කර තියෙනවා. චිත්‍රපටයෙන් වින්ද රසයත්, එය නිසා අත්දකින අවමන් සහගත හැඟීමත් තුලනය කර බැලූ විට මෙවැනි මෝඩකම් නැවත කළ යුතු නැතැයි මට සිතෙනවා.

එච්චර කට්ටක් කාලා, චිත්‍රපටයක් බලලා, ඒ ගැන අදහසක් ලියා බෙදා හදා ගන්නට ඔබටත් මට වගේ ගුද මාර්ගයේ අසහනයක් තිබෙනවා ද? මා හිතන්නෙ ප්‍රසන්න ජයකොඩි අමාරුවෙන් සොයාගෙන ආසාවෙන් චිත්‍රපටයේ දවටන කාලකණ්ණිකමට වඩා කාලකණ්ණිකම් අපේ දෙපාවල පැටලෙමින් තියෙනවා.

කියවන්න: ලිංගික හා ප්‍රජනන සෞඛ්‍යය ගැන උගන්නපු නැති පාඩම: 28


ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-07-21

ගූ දේශපාලනයට ගූ නොවන විසඳුම කුමක් ද?

මෙය ගූ බෙටි හැඩැති චොකලට් එකකි. ලංකාවේ දේශපාලනය චොකලට් හැඩය ගත් බලු බෙට්ටකි.
ගූ යනු ගූථ යන පාලි පදයෙන් තත්සම වන සිංහල වදනක් නිසා එය අසභ්‍ය යයි නො සිතන්න. ගූථපාන ජාතකය මෙතනින් බලන්න. 

මාතලන්ගේ පහත සඳහන් සටහන දැක මෙය ලියන්නට සිත් විය.

//මේ ආන්ඩුව ගූ ගොඩක්ය
එහෙත් විකල්පය ගූ කන්දක් වන රාජපක්ෂලා නම් නොවේ....
අනේ මොකෙක් හරි මේ රට ආක්කරමනය කරහන්කෝ...//

මා ඔහුට දුන් පිළිතුර මෙසේ ය:

//රාජපක්ෂලාට ද විකල්ප වෙන්නට හදන අය ඊට වඩා ගූ ගොඩවල් ය. ලංකාවේ පවතින දේශපාලනය දැවැන්ත ගූ ගොඩකි. ඒ නිසා විකල්ප සෙවිය යුත්තේ වෙනස් දේශපාලනයකිනි. පාරේ ගූ ගොඩක් දුටු විට අප කරන්නේ කුමක් ද? එය මගහැර අපේ ගමන යාමයි. ලංකාවේ පවත්නා දේශපාලනයට විකල්ප දේශපාලනය ද එයයි.//

මේ හදන්නේ ඒ කෙටි පිළිතුර දිගු කර ලියන්නට ය.  

ඇත්තට ම ලංකාවේ දේශපාලනයට විකල්පය මේ ගූ කතාවෙහි ම තිබේ.

ලංකාවේ ගූ දේශපාලනයට ගූවලින් ම විකල්ප සොයන එක තේරුමක් නැත. සරලව කිව්වොත්, වර්තමානයේ සිටින කිසිදු දේශපාලකයකු හෝ කිසිදු දේශපාලන පක්ෂයක් හෝ හරහා පවත්නා ගැටලුවට විසඳුම් සෙවිය නො හැකි ය. හේතුව ඒවා මේ ගැටලුවේ ම එක එක පැතිකඩ වීම මිස විසඳුම් නොවීමයි.

මුලින් ම ගැටලුව හඳුනාගත යුතු ය. ලංකාවේ ගැටලුව පිළිබඳ පිළිගත් විග්‍ර‍හය වාමාංශික එකකි. එසේ වන්නේ වාමාංශිකයන් එතරම් බලවත් නිසා නොව, ලංකාවේ පවතින මධ්‍යම පංතික ආධිපත්‍යයෙන් යුක්ත රාජ්‍ය ධනවාදයේ දෘෂ්ටිවාදය වන්නේ මාක්ස්වාදයේ ලෝකල් වර්ෂන් එක නිසා ය.

වාමාංශිකයන් කියන පරිදි ලංකාවේ ගැටලුව ධනවාදයේ ගැටලුවකි. එහි ඇත්තක් ද තිබේ. ලංකාවේ ගැටලුව ධනවාදී රජයේ ආධිපත්‍යය නිෂ්පාදනයට ඍජු ලෙස දායක නො වන, රජයෙන් යැපීම මූලික කාර්යය කර ගත් මධ්‍යම පංතියකට හිමි වීමයි.

මෙය කෙටි කාලයක් තුළ සිදු වූවක් නො වේ. ලංකාව නිදහස ලබන්නේ ම සුබසාධනවාදී රාජ්‍ය රාමුවක් සමගයි. රාජ්‍ය සේවක මධ්‍යම පංතියේ ආධිපත්‍යය තහවුරු වීම ආරම්භ වන්නේ 1956න් පසු ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ රජයන් විසින් කරගෙන යන ලද පෞද්ගලික දේපල රජයට පවරා ගැනීම්, පෞද්ගලික අංශය අධික බදු ආදිය හරහා යටපත් කිරීම, සමුපකාර ව්‍යාපාරය රාජ්‍ය ආධිපත්‍යයට යටත් කර ගැනීම හා දැවැන්ත රාජ්‍ය ව්‍යවසාය ආරම්භ කිරීම වැනි සමාජවාදී පියවර සමගයි. 1977 වන විට ලංකාවට ආර්ථිකය විවෘත නො කර ඉදිරියට යා නො හැකි සිරවීමකට ලක් විය.

එහෙත්, ධනේශ්වර චින්තකයකු වන ජේ.ආර්. ජයවර්ධන පවා මූලික ක්‍ර‍මය වෙනස් නො කළ අතර ඔහු ලංකාව ශ්‍රී ලංකා ප්‍ර‍ජාතන්ත්‍ර‍වාදී සමාජවාදී ජනරජය ලෙස යළි නාමකරණ කිරීමක් ද කළේ ය. ඔහු යටතේ ආරම්භ වුණේ සමාන අවස්ථා පිරිනමමින් පෞද්ගලික අංශය දිරි ගන්වන හා රාජ්‍ය අංශයේ පාඩු අවම කර ගන්නා ක්‍ර‍මයකි.

2001 - 2004 සමයේ බලයේ සිටි රනිල් වික්‍ර‍මසිංහ ආණ්ඩුව විසින් පෞද්ගලික අංශය ආර්ථිකයේ එන්ජිම බවට පත් කිරීමටත්, රාජ්‍ය අංශය හකුළුවන්නටත් පියවර ගත් මුත් එයට වැඩි ආයුෂක් තිබුණේ නැත.

2005 - 20014 මහින්ද රාජපක්ෂ දශකයේදී රාජ්‍යය පුපුරන්නට කිට්ටු තරමට ප්‍ර‍සාරණය විය. එසේම, එහි අකාර්යක්ෂමතාව ද වර්ධනය විය.

වර්තමානය වන විට රනිල් වික්‍ර‍මසිංහ ද මධ්‍යම පංතිය විසින් මෙල්ල කර ගන්නා ලද පාලකයෙකි. 

ලංකාවේ වැඩ කරන ජනතාවට හා ව්‍යවසායකයන්ට මුහුණ දීමට තිබෙන ප්‍ර‍ශ්න විසඳීම පිණිස කටයුතු කරනවා වෙනුවට වත්මන් රජයට ද දෛනිකව මුහුණ දෙන්නට සිදු වී තිබෙන්නේ මධ්‍යම පංතික මජර ඉල්ලීමි හා සම්බන්ධ ගැටලුවලට ය. 

එහිදී ඔවුන් ද කටයුතු කරන්නේ මේ ආත්මාර්ථකාමී සමාජ තීරුව සතුටු කරන්නට ය. එයට මූලික හේතුව අන් කිසිවක් නොව ඔවුන් ද අයත් වන්නේ එයට  ම වීමයි. ආණ්ඩුව මහජන මුදල් ගසා කයි. ඉහළ වැටුප්, බදු සහන, නාල නිවාස, යාන වාහන ආදී වරප්‍ර‍සාද රැසක් ඔවුහු මහජන මුදලින් පැහැර ගනිති. රජය මත පදනම් වන මධ්‍යම පංතිය ඉල්ලා පොළවේ හැපෙන්නේ මහජන මුදලින් ඔවුන්ගේ පංගුවයි. 

ලංකාවේ සත්‍ය දේශපාලන ගැටලුව වන්නේ, තමන්ට අවම සේවාවක් පමණක් සපයන, මේ දැවැන්ත අකාර්යක්ෂම ආණ්ඩුව හා රජය උසුලාගෙන සිටීමට මහජනතාවට දරන්නට සිදු වී තිබෙන බරයි. 

මෙයට විසඳුම ආණ්ඩු මාරු කිරීම නො වේ. එහෙත්, අවුරුදු පහෙන් පහට හෝ ආණ්ඩු මාරු කිරීම නරක දෙයක් නො වේ. ඒ ඔස්සේ මෙකී රාජ්‍ය ක්‍ර‍මය වෙනස් කිරීම සඳහා යම් පියවර ගැනීමට ආණ්ඩු මත පීඩනය හෝ පවත්වාගෙන යා හැකි ය. 

මහජනතාවට සහනයක් ලැබෙන්නේ මූලික වශයෙන් නියාමනය සිදු කරන, ප්‍ර‍මාණයෙන් කුඩා නිසා මහජනතාව පිට පැටවෙන බරින් අඩු, මීට වඩා කාර්යක්ෂම රජයක් බිහි කර ගැනීමෙනි. ඒ වෙනුවෙන් ආණ්ඩුව මත පීඩනය පවත්වාගෙන යා යුතු ය. ඒ හැර ආණ්ඩුව මෙන් ම රජය ද දූෂණයෙන් තොර එකක් වනු ඇතැයි සිතීම මුළාවකි. දූෂණය ඒවායේ ඓන්ද්‍රිය ලක්ෂණයකි. 

ආණ්ඩුව හා රජය සම්බන්ධයෙන් අපට ඇති ගැටලුව එය අසූචි කන්දක් බවට පත් වී තිබීමයි. එය බලු බෙට්ටක් තරමට කුඩා කර ගන්නවා නම් අපට නහය වසාගෙන අයින් වෙලා පයින් යා හැකි ය. 

ආණ්ඩුවටත්, එහි ආධිපත්‍යය හිමි මධ්‍යම පංතියටත් ඒ බලු බෙට්ටට කැමති දෙයක් කර ගන්නැයි කියන්නට අපට පුළුවන්. 

ව්‍යවසායකයන්ටත්, වැඩ කරන ජනතාවටත් ආණ්ඩුවෙන් හෝ රජයෙන් ඇති ලොකු සෙතක් නැත. අප වැඩ කළොත් අප කනවා ය. රජය නිසා වී තිබෙන්නේ අපට හම්බ කරන තුට්ටු දෙක නිකමුන් පිරිසක් නඩත්තු කිරීමට වැය කරන්නට සිදු වී තිබීමයි.  

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-07-19

පූර්ණ කාලීන දේශපාලනයට මුවා වෙන වාමාංශික තඩි පිරිමින් රැකියාවලට යැවිය යුත්තේ ඇයි?

කොළඹ කොලේජ් බේබිලාට ගැහැනුන් පෙනෙන හැටි 
තෘතීයක හා වෘත්තීය අධ්‍යාපන කොමිෂන් සභාව විසින් සංවිධානය කරන ලද නිපුණතා තරගයේ අද සවස ජනාධිපතිවරයාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් පැවැත්වුණ සම්මාන හා තෑගි බෙදා දීමේ අවස්ථාව නරඹන්නට යන්නට සිදු වුණා, රාජකාරි අවශ්‍යතාවක් එක්ක.

සුගතදාස ගෘහස්ථ ක්‍රීඩාංගනය පිරී ඉතිරී ගොස් තිබුණේ එක වගේ ටී කමිස, කැප් තොප්පි දාපු තරුණ පිරිසකගෙන්. ඒ නිපුණතා සංවර්ධන හා වෘත්තීය පුහුණු අමාත්‍යාංශය යටතේ ඇති වෘත්තීය පුහුණු ආයතනවල ඉගෙනුම ලබන සිසුන් වෙන්නට ඇති.

මෙහි සම්මාන හා තෑගි බෙදා දෙද්දි එක්තරා කරුණක් වෙත මගේ අවධානය යොමු වුණා. එය ජනාධිපතිගේ, නිපුණතා සංවර්ධන හා වෘත්තීය පුහුණු ඇමති චන්දිම වීරක්කොඩිගේ සහ නියෝජ්‍ය ඇමති කරුණාරත්න පරණවිතානගේ විශේෂ අවධානයට යොමු වෙනවා නම් හොඳයි.

සම්මාන දෙද්දි, යාන්ත්‍රික ශිල්පි, වැද්දුම්කරු, ජලනල කාර්මික වැනි කාර්මික අංශ විතරක් නෙමෙයි පරිගණක ග්‍රැෆික් නිර්මාන, දෘඪාංග වැනි ශිල්පයන් සම්බන්ධයෙනුත් පළමු, දෙවන, තෙවන ස්ථාන සියල්ල දිනා ගත්තේ පිරිමි සිසුන්.

සිසුවියන්ට සම්මාන ලැබුණේ කොණ්ඩා මෝස්තර, ඇඳුම් මැසීම, හෙද සහායක වැනි ක්ෂේත්‍රවල විතරයි.

බොහෝ දෙනෙකුට මේ ගැටලුවේ තිබෙන දේශපාලනය ග්‍රහණය වන්නේ නැහැ. මේ වර්තමාන ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රම විභජනයේ මූලික ලක්ෂණයක්.

ලංකාවේ කාන්තාවන්ගෙන් සියයට 35ක්වත් ශ්‍රම බලකායෙ නැහැ. ඒ කියන්නෙ රැකියා කරන්නෙ කාන්තාවන්ගෙන් තුන්දෙනෙකුගෙන් එක්කෙනෙකු පමණයි.

රැකියා කරන කාන්තාවනුත් වැඩිපුර යොමු වෙන්නෙ ගුරු වෘත්තිය, ලිපිකාර සේවය, හෙද සේවය, වෛද්‍ය වෘත්තිය, කාර්යාල කටයුතු වැනි රැකියාවලටයි. තොරතුරු තාක්ෂණ ක්ෂේත්‍රයේ පවා කාන්තා සේවා නියුක්තිය අවමයි.

වර්තමානය වන විට විශ්වවිද්‍යාලවල ඉංජිනේරු හා අලුතෙන් පටන් ගත් තාක්ෂණ පීඨ හැර අනෙක් සියල්ලේ ම සිසුන් අති බහුතරය කාන්තාවෝයි. ඒ වගේ ම අධ්‍යාපන විද්‍යා පීඨවල කාන්තාවන් ප්‍රතිශතය සියයට 80කට වැඩියි.

කාන්තාවන් තාක්ෂණික අංශයේ රැකියාවලට යොමු නො වන්නේ ඇයි?

හොරණ අරමනාගොල්ලේ පිහිටි මරුති සේවා මධ්‍යස්ථානයේ පසුගිය කාලයේ එක් තරුණියක් ඉතා හොඳින් මෝටර් කාර්මික රැකියාවක යෙදී සිටියා.

කාන්තාවන් අතර ව්‍යවසායිකාවන් ප්‍රතිශතය සියයට එකටත් වඩා අඩුයි.

කාන්තාවන් බහුතරයක් රැකියා කරන ගුරු, හෙද, ලිපිකරු වැනි රැකියා ක්ෂේත්‍රවල පවා වෘත්තීය සමිති නායකයන් වන්නේ පිරිමි.

මා මෙහිදී මතු කරන්නට උත්සාහ කරන්නේ දේශපාලනික කාරණාවක්. ලංකාවේ විප්ලව කරන්නට බැහැ කාටවත් මේ තත්වය වෙනස් කරන තාක් කල්.

රටේ ජනගහණයෙන් සියයට 52ක් කාන්තාවෝ. ඒ වුණාට පාර්ලිමේන්තුවේ කාන්තා නියෝජනය සියයට හයයි. පළාත් සභාවල සියයට හතරයි. පසුගිය කාලයේ තිබුණු පළාත් පාලන ආයතනවල කාන්තා නියෝජනය සියයට දෙකයි.

ලංකාවේ නියෝජිත දේශපාලනයේ තිබෙන මේ ගැටලුව ඉතාම කටුක විදියට නිරූපණය කරන්නේ වාමාංශික පක්ෂවල වීම තරම් විහිළුවක් තවත් නැහැ. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ, පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය යන මේ පක්ෂ දෙකේම සත්‍ය දේශපාලන මණ්ඩල හා මධ්‍යම කාරක සභාවල එකම එක ගැහැනියක්වත් නැහැ. අනෙක් වාමාංශික පක්ෂ, කල්ලි, කණ්ඩායම්වල තත්වයත් එයමයි.

නායකයන් සමග ඇති ලිංගික හා පවුල් සම්බන්ධතා නිසා පක්ෂවලට එකතු වන ගැහැනු ටික දෙනෙක් ඉන්නවා. ඒ ඇරෙන්නට මේ වාමාංශිකයන් අතර කාන්තාවන්ට තියෙන්නේ බත් තැම්බීම, තේ හැදීම, රතු කමිස මැද දීම, රෙදි මසා හෝ ටීචිං කර හෝ දරු පවුල් නඩත්තු කිරීම වැනි වාමාංශික පිරිමින් විසින් බාල වැඩ ලෙස සලකන කටයුතු පමණයි. න්‍යායික සාකච්ඡා වගේ සිරා වැඩ නම් කාන්තාවන්ට දෙන්නෙම නැහැ. එයාලට පැවරෙන්නෙ ඇවිත් අහන් ඉඳලා යන එක වගේ ඒවා විතරයි.

හැබැයි කොටි සංවිධානය මේ අයට වඩා එක පැත්තකින් ඉදිරියෙන් හිටියා. ඒ ඔවුන් කාන්තා මිලිටරි නායිකාවන් පවා බිහි කළ නිසායි. හැබැයි අවසානයේදී වුණේ කාන්තාවන් මිනිස් බෝම්බ බවට පත් කරන එකයි. 

ඔය ඔක්කොම බොරු ය කියලා අප කියන්නේ ඒ නිසායි.

සමාජය වෙනස් කරන්නට අවශ්‍ය නම්, වැඩ කරන ජනතාව අතර හා විශේෂයෙන් ම කාර්මික වැනි ක්ෂේත්‍ර තුළ කාන්තා සේවා නියුක්තිය ගැනත්, කාන්තා ව්‍යවසායකත්වය ගැනත් විශේෂ අවධානයක් යොමු විය යුතුයි.

දේශපාලන පක්ෂ මුලින් ම ගැහැනුන්ට බිය නො විය යුතුයි. ඔවුන්ට වැඩියෙන් ඉඩ ප්‍රස්ථා ලබා දිය යුතුයි. 

ඔක්කොටම කලින් පූර්ණ කාලීන දේශපාලනයට මුවා වෙමින් වගකීම්වලින් ගැලවෙමින් සිටින වාමාංශික තඩි පිරිමින් රැකියාවලට යැවිය යුතුයි. ඔවුන් පුනරුත්ථාපනය වෙන්නට රැකියාවක් කරන එක ඉතා වැදගත්.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-07-17

නෙවිල් ප්‍රනාන්දු රෝහල රජයට දුන්නේ ඇයි?

නෙවිල් ප්‍රනාන්දු රෝහල
නෙවිල් ප්‍රනාන්දු රෝහල එහි හිමිකරු විසින් රජයට පවරා දී තිබේ. එය අගෝස්තු 1දා සිට රජයේ ශික්ෂණ රෝහලක් ලෙස සෞඛ්‍ය සේවා ආරම්භ කරනු ඇත. ඉදිරි කාලයේදී රාජ්‍ය - පෞද්ගලික ව්‍යවසායක් බවට පත් වීමට නියමිත සයිටම් පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයේ ශික්ෂණ රෝහල ලෙස එය භාවිතාවට ගනු ඇතැයි සිතිය හැකි ය.

දැන් මේ ගනුදෙනුව දෙස ආකාර කීපයකට බැලිය හැකි ය. එක් පිරිසක් මෙයට විරුද්ධ වන්නේ රෝහල නඩත්තු කිරීම රජයට පවරා නෙවිල් ප්‍රනාන්දු එයින් ලාභ ගැනීම තමන් අත තබාගෙන ඇති බව කියමිනි. එය කිරි එළදෙනගේ හිස පැත්ත වෙනෙකෙකුට දී පස්සා පැත්ත ගත් කපටියාගේ කතාව සමග සමපාත කිරීමට ද ඔවුහු උත්සාහ කරති.

නෙවිල් ප්‍රනාන්දු ශූර ව්‍යාපාරිකයෙකු බැවින් ඔහු මේ ගනුදෙනුවෙන් ලාභ ලබන්නට බැරි නම් අඩු ගානේ ජාමෙ බේරා ගැනීමට හෝ උත්සාහ කරනු ඇත. මට නම් එහි වරදක් පෙනෙන්නේ නැත. 


ධනවාදය ධාවනය වන්නේ ලාභය නිසා ය. සමාජ සංවර්ධනයත් සමග ලාභය නියාමනය කර ගැනීමට මිනිස් සමාජයට හැකි වී තිබේ. ලාභය අපරාධයක් නො වේ. අපරාධයක් වන්නේ අසීමිත ලාභයයි.

එහෙත්, මේ වන විට පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල විධිමත් රාජ්‍ය නියාමනයකට යටත් කර ගැනීමේ හැකියාව ඇති වී තිබේ. එයට රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ හා විශ්වවිද්‍යාල සිසුන්ගේ අරගලවල බලපෑම ඉවහල් වන්නට ඇතැයි අපි පිළිගනිමු. 

පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල අර්බුදය ලේ පිපාසිතයන්ගේ පාපතර බල දේශපාලන අරමුණු ඉටු කර ගන්නා මාවතට යොමු වී ඇති බව අවබෝධ වීමත් සමග ම රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ සිට විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් දක්වා පිරිස් මේ වන විට එයින් ඉවත් වෙමින් සිටිති. වෙනෙකක් තබා සිසුන් උසි ගැන්වූ අන්තවාදී බලවේග පවා දැන් මල් වැවීම, මුද්දර එකතු කිරීම, නලින්ගේ කිරිපල්ල අතගෑම වැනි වෙනත් විනෝදාංශවලට යොමු වී තිබෙන බව පෙනේ.

සාමාන්‍යයෙන් ලංකාවේ දේශපාලන ආධිපත්‍යය දරන මධ්‍යම පංතියේ දෘෂ්ටිවාදීමය පදනම සපයන මාක්ස්වාදය විසින් සමාජයට හුරු කර තිබෙන්නේ ව්‍යවසායකයා යනු විනාශ කළ යුතු ධනපතියෙකි ය කියා සිතන්නට ය. ඔවුන්ට අනුව, සංවර්ධනය විය යුත්තේ ඔවුන් ම ධනපති යයි කියා හඳුන්වන රජය පමණි. ඔවුන්ට අවශ්‍ය රජය හැම දෙයට ම මැදිහත් වීම ය. සිල්ලර වෙළඳාමේ සිට, බස් කෝච්චි දිවීම, බැංකු, ගුවන් සේවා, පුක පිහින කඩදාසි හැදීම, අත පිහින රෙදි විවීම වැනි හැම දෙයක් ම රජය කළ යුතු යයි ඔවුහු සිතති. එසේම, අනිවාර්ය අධ්‍යාපනයේ සිට, උසස් අධ්‍යාපනය, චිත්‍රපටි නාට්ටිකාරයන්ට අත දීම, ගොවියන්ට ඔක්කොම දී අස්වැන්නත් මිළ දී ගැනීම, කට්ටඩියන්ට හා හොර වෙදුන්ට සම්මාන දීම, වැද්දන් අහිගුණ්ටිකයන්ගේ සමාජ පසුගාමිත්වය රැක ගැනීම දක්වා සියලු දේ රජය කළ යුතු යයි ද ඔවුහු සිතති.

මධ්‍යම පංතිය එහෙම හිතන්නේ නිකම් නො වේ. රජය මේ බැරි මගුල් ඔක්කොම භාරගෙන කරන්නට යන විට ඔවුන්ට නිකම් සිට හෝ අඩුවෙන් වැඩ කර හෝ බදු මුදලින් පඩි ගත හැකි රජයේ රස්සා ලබා ගත හැකි ය.

අනුපානෙට කරන ඊනියා මහජන සුබසාධනයට මුවා වෙමින්, ප්‍රධාන කාර්යය ලෙස මධ්‍යම පංතිය නඩත්තු කිරීම කරන රජය පවත්වාගෙන යා හැක්කේ මේ රටේ වැඩ කරන ජනයා බදු ගෙවනවා නම් පමණක් බවවත් තේරුම් ගැනීමේ හැකියාවක් මේ අඳබාල ඊනියා මාක්ස්වාදීන්ට නැත. කම්කරුවන් පවතින්නට නම් ව්‍යවසායකයන් සිටිය යුතු ය.

ලංකාවේ මාක්ස්වාදීන්ට ව්‍යවසායකයන් වහකදුරු වැනි ය. ඔවුන් ව්‍යවසායකයන් දෙස බලන්නේ ම ධනපති භංග වේවා කියාගෙන ය. එහෙත්, ව්‍යවසායකයා ද කම්කරුවා හා මධ්‍යම පංතිකයා සේ ම හොඳ හෝ නරක දෙක ම විය හැකි තවත් මිනිසෙකි. සමාජය කළ යුතුව තිබෙන්නේ මිනිසකුට හොඳ මිනිසකු වන්නට උදව් කිරීම හෝ අඩු තරමේ නරක මිනිසකු වීම වැළැක්වීමයි.

ලංකාවේ වාමාංශිකයන් විසින් ප්‍රතිගාමී ධනපතියන් ලෙස හඳුන්වන ලද කොතලාවල වැනි අය විසින් රජයට දෙන ලද දේපල අදත් පොදු යහපත සඳහා භාවිතා වේ. වාමාංශික ධනවතුන් විසින් වමේ පක්ෂවලට දුන් දේපලවලට සිදු වී ඇත්තේ කුමක් ද යන්න ඇස් ඇර බලන්න. ඒවා මේ වන විට එක එක කපටින් විසින් පවුල් දේපල බවට පත් කරගෙන තිබෙනවා පමණක් නොව, කාලකන්නි, දොම්නස් ස්ථාන බවට ද පත් කර ඇත. 

නෙවිල් ප්‍රනාන්දු දෙස අප නම් බලන්නේ මේ අතීත අත්දැකීම් මත පදනම්ව මිස වම විසින් ප්‍රවර්ධනය කරන ව්‍යාජ පංති වෛරයෙන් හෝ රාජිත සේනාරත්න කියන තරම් මහා ගෞරවයකින් ද නො වේ.  

ලංකාවේ කම්කරු පංතික විප්ලවයක් සිදු වීමේ කිසිදු හැකියාවක් නැත. එයට මූලික හේතුව ලංකාවේ පවතින්නේ මධ්‍යම පංතියේ ආධිපත්‍යයෙන් යුත් විකෘති සමාජවාදී රාජ්‍ය ධනවාදයක් නිසා ය. මෙය හරියට ම හඳුනාගෙන විග්‍රහ කළ දේශපාලනඥයා ජේ.ආර්. ජයවර්ධනයි. ඔහු ලංකාව ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජවාදී ජනරජය ලෙස නම් කළේ ඒ වන විට පැවති දැවැන්ත රාජ්‍ය ධනවාදය පිළිබඳ මනා අවබෝධයකිනි. ආර්ථිකය විවෘත කරමින් පෞද්ගලික අංශයට ප්‍රමුඛතාව දුන් මුත් ඔහු මේ රාජ්‍ය ධනවාදී සමාජවාදී ආර්ථිකය ද අතහැරියේ නැත.

සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායකගේ අගමැතිත්වයෙන් යුක්ත වූ ශ්‍රීලනිප - සමසමාජ - කොමියුනිස්ට් සමගි පෙරමුණු සමාජවාදී රජයෙන් පසු රාජ්‍ය ධනවාදය උපරිම තලයකට ගෙන ආවේ මහින්ද රාජපක්ෂයි. ඔහු රාජ්‍ය අංශය ප්‍රසාරණය කළේ දැවැන්ත මධ්‍යම පංතියක් ගොඩනගමිනි. උඩ එවුන්ට තීරු බදු රහිත කාර් ද යට එවුන්ට නිකං වගේ මෝටර් සයිකල් ද දුන්නත්, නිකං කෑම පත්තියන් වී සිටින මේ මධ්‍යම පංතිය සතුටු කළ නො හැකි ය. වත්මන් ආණ්ඩුව රුපියල් දහදාහක පඩි වැඩි වීමක් දුන්නත්, තවමත් මේ මධ්‍යම පංතිය වැඩ කරන්නේ නැත.

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ, පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය වැනි පක්ෂවලට පැවරෙන්නේ මේ අලස මධ්‍යම පංතියට අවශ්‍ය න්‍යාය සම්පාදනය කර දීමයි. ඒ අනුව, බදුත් නො ගෙවා, සියල්ල නිකනුත් දෙන ගාඩියන් ඒන්ජල් හෙවත් භාරකාර සුරංගනාවක් පිළිබඳ සිහිනය සම්පාදනය කරමින් මධ්‍යම පංතිය චූන් කිරීම ඔවුන් දිගට ම කරනු ඇත.

ලංකාවේ කම්කරු පංතියට කිසිදු පංති විඥානයක් නැත. ඔවුන් සිතන්නේ තමන්ගේ විමුක්තිය තිබෙන්නේ රජයෙන් යැපෙන මධ්‍යම පංතිකයකු වීම තුළ ය කියා ය. ලංකාවේ වම්මු කම්කරු පංතියට ලබා දී තිබෙන අධ්‍යාපනය එයයි. ලංකාවේ කම්කරු පංති විප්ලවයක් සිදු වීමේ හැකියාව මේ මොහොතට අදාළව අවම බව අප කියන්නේ ඒ නිසා ය.

කම්කරු පංතික විප්ලව සිදු නො වුණත්, ලාංකීය සමාජයට සංවර්ධනය වන්නට බැරිකමක් නැත. ඒ සඳහා ප්‍රවේශ දෙකක් තිබේ. එක පැත්තකින් ව්‍යවසායකත්වය ප්‍රවර්ධනය කළ යුතු ය. අනෙක් පැත්තෙන් දැනුම, කුසලතා, ආකල්ප පැත්තෙන් දියුණු වන වැඩ කරන ජනතාවක් ගොඩනැගිය යුතු ය.

මධ්‍යම පංතිය සම්බන්ධයෙන් කීමට ඇත්තේ මෙයයි. එය පදනම් කරගෙන දේශපාලනය කරන අයට මේ රටට කිසිදු සාධනීය මෙහෙයක් තවදුරටත් ඉටු කළ නො හැකි බැවින් මාක්ස්වාදය පීඩිතයන්ට අරගල කරන්නට නම් ෂෝක් මෙව්වා එකකි වැනි අලුත් ආතල් එකකට පිවිසීම සුවදායක ය.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-07-15

නීතිය හා වෙනස හෙමින් නමුත් ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබේ

ලූලා ද සිල්වා 
බ්‍රසීලයේ ජනප්‍රිය ජනාධිපතිවරයකු ලෙස දෙවරක් ධුරය ඉසිලූ ලූලා ද සිල්වාට අවුරුදු නවයහමාරක සිර දඬුවමක් නියම වී තිබේ. ඒ දූෂණ චෝදනා සම්බන්ධයෙනි. 

ලංකාවේ ඉන්නේ ලූලා නැති වලට පණ්ඩිතයන් වූ කනයින් හෙවත් නායකයන් නැති නිසා නායකයන් වූ අයයි. ගිය ආණ්ඩුවේත්, මේ ආණ්ඩුවේත් නායකයින් සෑම කෙනෙකුම පාහේ දූෂණවලට සම්බන්ධ ය. 

එපමණක් නොව, රජයේ නිලධාරීන් සෑහෙන පිරිසක් ද මේ දූෂණවල හවුල්කාරයෝ ය. 

ලංකාව මුල සිට අග දක්වා ම කුණු වුණ දූෂණයකි. එහෙත්, දූෂණය සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුවට විතරක් බනින්නට කවුරුත් කැමති ය. ඒ අදහස පවා පරම දූෂිත එකකි. 

විශේෂයෙන් ම ආණ්ඩුවට දූෂණය පටවා සුද්ද වෙන්නට උත්සාහ දරන දේශපාලන පක්ෂ, රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන, වෘත්තීය සමිති, මාධ්‍ය ආදිය රජයටත් වඩා දූෂිත ය. 

ආණ්ඩුව දූෂණයෙන් ගලවා ගැනීම සෑම මැතිවරණයක ම මූලික පොරොන්දුවක් වූ මුත් කිසිදු දේශපාලකයකුට අාණ්ඩුව නොව, අඩු තරමේ තමන්වත් දූෂණයෙන් ගැලවී සිටීමට බැරි විය. වර්තමාන ආණ්ඩුව පැටලුණු මහ බැංකු බැඳුම්කර වංචාව වැනි සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් දැන් විමර්ශන සිදු වෙමින් තිබේ.

එහෙත්, පසුගිය ආණ්ඩුවේ නායකයන්ගේ දූෂණ සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියාමාර්ග ගැනීම මේ ආණ්ඩුවේ සිටින ඩීල්කාරයන් විසින් වළක්වා ඇති බවක් පෙනේ. 

එහෙත්, මේ රැකවරණය රජයේ නිලධාරීන්ට ලැබෙන්නේ නැත. මහින්ද රාජපක්ෂගේ දේශපාලන බලය පාවිච්චි කර නීතිපති ලවා නඩු ඉවත් කරවා ගන්නට කාදර්ලාට, චන්දන කත්‍රිආරච්චිලාට හැකි වුණත් රජයේ නිලධාරීන්ට එවැනි වරප්‍රසාද ලබා ගැනීම අති දුෂ්කර ය. හිටපු ඇමති මිල්රෝයි ප්‍රනාන්දුගේ බිරියට මරණීය දණ්ඩනය ලැබී තිබියදීත් මහින්දගෙන් ඇය වෙනුවෙන් සමාවක් ලබා ගන්නට හැකි විය. එහෙත්, කිසිදු රජයේ නිලධාරියෙකුට එවැනි අවස්ථාවක් ලැබේදැයි අපි නො දන්නෙමු. 

හිටපු ජනාධිපති ලේකම් ලලිත් වීරතුංගගේ සිට ම රජයේ නිලධාරීන්ට අධිකරණය හමුවේ සිය නිර්දෝෂීභාවය ආරක්ෂා කර ගැනීමේ අභියෝගයට මුහුණ දෙන්නට සිදු වී තිබේ. 

අලුත්ම ඩබල හිටපු නාවික හමුදා මාධ්‍ය ප්‍රකාශක ඩී.කේ.පී. දසනායක හා නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ලලිත් ජයසිංහයි. දසනායකට චෝදනා එල්ල වී තිබෙන්නේ කප්පම් ගැනීම සඳහා තරුණයන් 11දෙනෙකු කොළඹදී පැහැරගෙන ඝාතනය කිරීමට උදව් කිරීම සම්බන්ධයෙනි. ඒ සම්බන්ධයෙන් හිටපු නාවික හමුදාපතිවරයාගේ නම ද ගෑවී ඇත. 

නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ලලිත් ජයසිංහට චෝදනා එල්ල වී තිබෙන්නේ යාපනයේ සමූහ ඝාතනයට ලක් කර මරා දමන ලද විද්‍යා සිසුවිය එම අපරාධයට ලක් වන අයුර වීඩියෝ කළ බව කියන ස්විට්සර්ලන්ත පුරවැසියකු වන ලාංකික සම්භවයක් ඇති දෙමළ ජාතිකයකුට රටින් පැන යන්නට උදව් කිරීම සම්බන්ධයෙනි. 

පේදුරුතුඩුවේදී අණ නො තකා ධාවනය කළ බව කියන වැලි ට්‍රක් රියදුරකු වෙඩි තබා ඝාතනය කළ උප පොලිස් පරීක්ෂකවරයකු හා පොලිස් කොස්තාපල්වරයකු ද රිමාන්ඩ් කරන ලදී. වෙඩි තැබූ උප පොලිස් පරීක්ෂක දෙමළ ජාතිකයකු නො වුණි නම්, කියන්නේ වෙන කතාවකි. කොස්තාපල් මුස්ලිම් ජාතිකයෙකි. 

මෙවැනි ම වෙඩි තැබීමක් නිසා පසුගිය ඔක්තෝබරයේදී යාපනය විශ්වවිද්‍යාලයේ සිසුන් දෙදෙනෙක් ද මිය ගිය හ. එහිදී ද වෙඩි තබා තිබුණේ දෙමළ පොලිස් නිලධාරියෙකි. 

දේශපාලනඥයන්ට මෙන් ම රජයේ නිලධාරීන්ට ද එරෙහිව නීතිය දැඩිව ක්‍රියාත්මක විය යුතු ය. ආණ්ඩුව හා රජය විනයගත කළ හැක්කේ එසේ ය. 

මේ හැම කෙනෙකු ම වැරදිකරුවන් නො වන්නට පුළුවන. ඇතැම් විට වැරදිකරුවන් වුණත්, නීතිය ඉදිරියේ ඔවුන් නිදහස් වන්නට පුළුවන. තමන් කළ කී දේ ගැන තමන්ගේ හෘදය සාක්ෂිය දන්නවා ඇත. 

බූරු ගැසුවත් එක ය. බූරු පිටියේ බකං නිලාගෙන හිටියත් එක ය. මූලිකව ම තමන්ගේ නම ආරක්ෂා කර ගැනීම රජයේ නිලධාරීන්ගේ වගකීමකි. 

දේශපාලකයන් යනු හදන්නට බැරි පිරිසකි. ඉදිරියේදී හෝ බලාපොරොත්තු තැබිය හැකි කිසිදු දේශපාලකයකු මේ රටේ නැත. ඉන්නවා නම් නිර්භයව නම කියන්නැයි මම මීට පෙර ද අභියෝග කළෙමි. කිසිවෙකු ඒ අභියෝගය භාර ගන්නට ඉදිරිපත් වූයේ නැත. 

සියල්ල අප බලාපොරොත්තු වන තරම් හොඳින් සිදු වන්නේ නැත. එහෙම වෙනවා නම්, අප අතර සිටින වැඩිදෙනෙකු ද හිරේ යා යුතු ය. හැබැයි යමක් සිදු වෙමින් තිබේ. ඒ සිදු වන දෙයෙහි වැදගත්කම අප අවබෝධ කර ගත යුතු ය. ඒ වෙනස ඇති වූයේ පසුගිය සමය තුළ ලංකාවේ රාජ්‍යය තුළ, අධිකරණය තුළ, පොලිසිය තුළ ඇති වූ යම් වෙනස්කම් නිසා ය. කුහක නොවී ඒ වෙනස ඇති කළ මිනිසුන් දිරි ගැන්විය යුතු ය. ඒ වෙනස වර්තමාන ආණ්ඩුවට පවා අභියෝගයක් වන තැනට වර්ධනය කළ යුතු ය.   

ලංකාව දූෂණයෙන් හා අපරාධවලින් මුදා ගැනීම ආණ්ඩුවෙන් පටන් ගන්නට බලා සිටින, ආණ්ඩුව එහෙම කරනවා නම් අපි මෙහෙම කළාම මොකදැයි අසන අඳබාලයන්ගේ හඬ නො අසන්න. දූෂණය දුරලීම පටන් ගත යුත්තේ අපෙන් ම ය.

අපි අපේ වගකීම ඉටු කරනවා ද? අපි අපෙන් ම අසමු.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-07-14

දෙනව උඹට හොම්බයි කටයි බොම්බයි මොටයි වෙන්න

අපේ දිවවලට වැඩියෙන් ම පැණිරහ දැනුණු කාලෙ තිබුණෙ සිරිමා බණ්ඩාරනායකගේ අගමැතිත්වයෙන් යුක්ත වූ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ, සමසමාජ, කොමියුනිස්ට් සමගි පෙරමුණු සමාජවාදී ආණ්ඩුව. කියන්න ඕනැ නැහැනේ. සීනි රාත්තල සත 72ට දුන්නෙත් කූපන් එකට. ඒ කාලෙ අල්ලට සීනි කාලා තමයි වැඩිදෙනෙකු තේ බිව්වෙ. රටඉඳි මදුලක් එක්ක වුණත් තේ බොන එක ඒ දවස්වල ලක්සරි වැඩක්. 

රටඉඳි කිව්වම මතක් වුණේ මේ මෑතක් වෙනකල් ම ඕවා විකිණුවේ හද්දා ජරාවට. මට මතක් වෙනවා මේ 21වන සියවස කිට්ටු වෙනකල් ම පිටකොටුවේ බස් ස්ටෑන්ඩ් ගාව දූවිලි වැදි වැදී, මැස්සන් වහ වහා ඕවා විකුණපු හැටි. 

හැත්තැ ගණන්වල රට ඉඳි ගැන හිතාගන්න පුළුවන් නේ. අපි පෝලිමේ ගිහින් එක්කෙනාට කාල ගානෙ දුන්න පාන් අරන් ඇවිත් ගුල්ලන් ගැන ගැන තමයි ඒවා කෑවෙ. ඒ කාලෙ අපි ඔය ගුල්ල කියන සතා පිටි ආහාරවල ම කොටසක් විදියට තමයි සැලකුවේ. 

ඇල්ටේසන් බල්ලා
බනිස් ගෙඩිය ගිල්ලා
ඒකෙ හිටිය ගුල්ලා
ඒකට කෙළ ගිල්ලා

ඒ කවියත් ඒ කාලෙ හැදුණු එකක්. 

මට කියන්න ඕනැ වුණේ වෙන වාක්කියක්. පොඩි කාලෙ අපි වලිවලදි අනෙක් පැත්තෙ එකාට කියන්නෙ “දෙනව උඹට හොම්බයි කටයි බොම්බයි මොටයි වෙන්න," කියලායි. ඒ කියන්නෙ ඒ වගේ හීනි රැළි වෙලා යන්න තමයි හොම්බට අනින්නෙ.

බොම්බයි මොටයි මාමා කියන්නෙ ඉඳ හිට පටු මාවත් දිගේ පිත්තල සීනුවක් හඬවමින් ගිය රසබර චරිතයක්. තහඩුවලින් හදපු, වටේට වීදුරු අල්ලපු, උඩින් රවුම් මූඩියක් තියෙන, කොක්කකින් අතේ එල්ලගෙන යන පෙට්ටියේ තමයි බොම්බයි මොටයි තිබුණෙ. 

ඒවට සමහරු සීනි පොල් කොහු කියලාත් කිව්වා. සමහර විට බොම්බයි මුටයි කියන වචනෙ හරි ඇති. හැබැයි, ගම්වල අපි දැකපු මොටයි ජාති තිබුණා මේ වගේ. විශේෂයෙන් ම බිත්තර වී දියේ දාලා තියලා, ගොඩට අරගෙන, බර තබා තියලා, වපුරන දවසට කලින් දවසේ හවස උණුහුමට උණුහුමේ කැට කඩනකොට ඒවායෙන් ඇදලා තිබුණ සුදුපාට මොටයියනුත් මේ වගේ නිසා අපට බොම්බයි මොටයි කියන්න හේතුවක් තිබුණා.

බාබර් සාප්පුවේ බිම වැටිලා තියෙන කෙස් ගුලි වගේ සියුම් කෙඳි සහිත බොම්බයි මොටයි රෝස පාටයි. ඒකෙ හරි මිහිරි සුවඳකුත් තිබුණා. සත පහක දහයක බොම්බයි මොටයි දාලා දෙන්නෙ පරණ කොපි පොත්, පෙළ පොත් කඩදාසියකට. ඒ සීනි පොල් කොස්සෙන් කොනක් කඩලා කටට දාගත්ත සැණින් දියවෙලා දිවේ ඉඳලා උණ්ඩුක පුච්ඡය දක්වා ම රස නහර සියල්ල පිනා යනවා මෙයා. 

සමහර බොම්බයි මොටයි මාමලා නයිස් කියලා රෝස පාට, කහ පාට තුනී, පැතලි, රවුම් කඩදාසි වගේ කෑමකුත් විකිණුවා. ඒක බොම්බයි මොටයි තරම් ම පැණිරහ නැහැ. හැබැයි කටට ගත්තාම අර වගේ ම ක්ෂණයකින් දිය වෙලා යනවා. 

දැන් අපේ ගම්වල බොම්බයි මොටයිකාරයන් නැහැ. අපේ ගම් දැන් ගම් නෙමෙයි. දියුණු නො වෙච්ච නගර. මොනවා වුණත්, අද පවා ලාම්පු තෙල් කරත්ත පවා දැක ගන්නට පුළුවන් කොළඹ හතේදි. 

මේ පිංතූරෙ මං ගත්තෙ කොළඹ තුනේ රැජින පාරෙදි. ටිටිනි - ටිටිනි, ටිටිනි - ටිටිනි කියලා අප්‍රිකානු සංගීත භාණ්ඩයක වගේ ශබ්දයක් ඇහිලා බලනකොට මෙන්න එනවා බොම්බයි මොටයි වෙළෙන්දෙක්. පෙට්ටිය එහෙම පොඩ්ඩක් වෙනස් වෙලා. හැබැයි මූලික ලක්ෂණ එමමයි. පොඩ්ඩක් නවත්තලා ගත්තා පිංතූරයක්. 

“මං මේක ෆේස්බුක් දානවා," මං කිව්වා.

“දෙන් දානවද?" ඔහු ඇහුවා. “අපේ බොස් යේක පලනවා. මං කියන්නං පලන්න කියලා." 

බස්සෙකට නැග්ග ගමන් මං ෆෝන් එකෙන් ම ඒක ෆේස්බුක් දැම්මා. බොස් දැක්කද දන්නෙ නැහැ.

ලොකු වෙළඳාමක් නැතුව ඇති. හැබැයි ජීවිතය රසවත් කරන උරුමයක් ඉදිරියට ගෙන යන මිනිහෙක්. 

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.