2016-02-07

හොර පොල් ගැහිල්ල හා තුන් මුල්ල පැනීම (ජන ක්‍රීඩා දෙකක්)

එක්සත් ජාතීන්ගේ හිටපු මානව හිමිකම් කොමසාරිස් නවනීදන් පිල්ලේ සමග මේ සාකච්ඡා කරන්නේ කවුරු ද? 
මහින්දගේ හොර නඩය ඊයේ නාඩගම් කීපයක් රඟ දැක්වූ හ. නාට්‍යමය පුවත් නැතිව වේලෙන මාධ්‍යකරුවන්ට ඊයේ දිනය අමන්දානන්දයට හේතු වූ දිනයකි.

විමල් වීරවංශ රඟ පෑ එක්සත් ජාතීන්ට එරෙහි නාඩගම සම්බන්ධයෙන් කියන්නට තිබෙන්නේ සුළු දෙයකි. ඔහු හා ඔහුගේ අනුග්‍රාහකයා වූ මහින්ද රාජපක්ෂ ලංකාවේ ඒකාධිපතිකම් කළ සමයේ ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාව එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ සාමාජිකත්වයෙන් ඉවත් කර ගන්නට තිබිණි. එසේම, ශ්‍රී ලංකාවටට ලෝකය සමග තිබුණු ආනයන අපනයන සම්බන්ධකම් නැති කර ස්වයංපෝෂිත ආර්ථිකයක් හදා ගන්නට තිබිණි.

අපට ඕනෑ රටකට අප යන එක ද, අපට ඕනෑ අයට පමණක් මේ රටට එන්නට ඉඩ දෙන එක ද කරන්නට තිබිණි. එක්සත් ජාතීන්ගේ හිටපු මානව හිමිකම් කොමසාරිස් නවනීදන් පිල්ලේ ශ්‍රී ලංකාවට ආවේ මහින්දගේ කාලේ ය.

එසේම, පිටරටවල් අපට අඩු පොළියට ණය විතරක් දෙන එක ද, එ් ණය අප කැමති ආකාරයට වියදම් කරන එක ද අත්හදා බලන්නට තිබිණි.

පිටරටවල් අපේ රටේ ආයෝජන කරන එක ද, අපේ රටේ කටයුතු ගැන අදහසක්වත් පළ නො කරන එක ද අත්හදා බලන්නට තිබිණි.

පිටරටවල් අපේ බඩු මිළ දී ගන්නා එක ද, ඒ භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කරන සමාජය ගැන කිසිවක් සොයා නො බලන එක ද අත්හදා බලන්නට තිබිණි.

පිටරටවලින් අපට සංචාරකයන් එවන එක ද, රටේ සිදු වන්නේ කුමක් ද යන්න සොයා නො බලා ඉඳීම ද අත්හදා බලන්නට තිබිණි.

අපේ වහල් ශ්‍රමිකයන් ලොව පුරා ඕනෑ ම රටකට වහල් සේවයට යවන එක ද, මේ රටට අප අකැමැති කිසිවෙකුට පය ගැසීමටවත් ඉඩ නො දෙන එක ද අත්හදා බලන්නට තිබිණි.

ආණ්ඩුවට අවශ්‍ය අන්දමින් මිනී මරන්නට හා සොරකම් කරන්නට ද, ඒ මිනී මරුවන් හා සොරුන් රණවිරුවන් ලෙස සලකා ඔවුන්ට මුක්තිය ලබා දීම නීතිගත කරන්නට ද ආණ්ඩුවට හැකියාව තිබිණි.

ආණ්ඩුව තමන් අත තිබුණු අඳුරු දශකය තුළ මහින්දටත්, විමල්ටත්, උදය ගම්මන්පිලටත්, ඔවුන්ගේ සොර නඩයටත් මේ සියල්ල කරන්නට තිබිණි.

ඉතින් ඒ කාලේ නො කළේ ඇයි?

සිනිගම නාඩගම ගැන නම් අමුතුවෙන් ලියන්නට අවශ්‍ය නැත. විහින් රෙද්ද කඩා ගත්තාට සීනිගම දෙයියන්ටවත් කරන්නට දෙයක් නැත.

ගහනවා ය කියූ පොල් ලක්ෂයෙන් දහයෙන් එකක්වත් ගසා ගන්නට බැරි විය. පොල් ගැහිල්ල ගැන ෆේස්බුක්හි පළ වූ සටහනක් මෙසේ ය:

යහපාලනේට විරුද්ධව පොල් ලක්ෂයක් ගසන බවට සතියකට උඩදී එකවරම බයි නායකතුමෙකුට කියවුනේ පෙර පුරුද්දටය. ඒ කාලේ ( අවුරුදු එකහමාරකට කලින් බං....) සීයේ දාහේ කතා තිබුනේ නැත. සේරම ලක්ෂයෙන් උඩ කතාය. මිලියන්ය. බිලියන්ය.
ඇත්තටම ඒ කාලයේ නම් පොල් දස ලක්ෂයක් වුව ගහන්නට දවස් දෙකෙන් ඕගනයිස් කරගත හැකිව තිබුණි. එක ෆැක්ස් එකකින් සියළු ජ.න.ව.ස.ම වතුවල පොල්,කලටි, කුරුවල් සියල්ල පසුදා පහන් වන විට නීත්‍යානුකූලව ලෙලි ගැසී සීනිගමය. පාන්දර 5 වන විට සී.ටී.බී බස් ඒවා ගසන්නට එන ඇම්බැට්ටයින්ගේ ගේ දොරකඩය. උන්ට දෙන බත් පාර්සලය සහ අරක්කු කාල උදේ 8 වන විට රෙඩිය. කලින්දා හවස ඉඳන් කපුටන්ගේ පවා ඇට මිරිකමින් පී.එස්.ඩී ය දේවාලේ ගාඩ් පිටය. පළමු පොලේ ගසන්නට එන අප්පච්චිට වඩාගන්න බබෙක් හමාරක්ද රෙඩිය. සියළු ටී.වී චැනල් පාන්දර හතරේ සිට සීනිගමය. ගාළු පාරේ අඩි 50 න් 50 ට පොලිස් ගාඩ්ය. සියළු ලයිට් කණූවල කටවුට්ය. බැනර්ය.
ලක්ෂයේ කතාව කියවුනේ ඒ පුරුද්දටය. ඒත් අන්තිමට ඉන් 100 න් 1 ක් වත් ගසා නැත. ඒ මදිවට හොරපොල් කැඩුවා කියා නරක නාමයක්ද, නඩේ ගුරාගේ පොකැට් එක දේවාලේදීම විද්ද බවට හද්ද කුජීත නිවුස් එකක්ද ලැබී ඇත. මට නම් පට්ට සතුටුය.
රිසිසේ මහජන දේපළ උලා කෑ කාලයේ තොපි එකෙකුටවත් දෙවියන් බුදුන් හිටියේ නැත. තොපි ඇදහුවේ සාටකයකි. තොපිට දෙවියන් මතක් වෙන්නේ කෙළවෙනකොටය.
ලොකුම දුක තොපිට හොඳම එකෙන් කෙළවන්නට කොන්ද පණ ඇති ආණ්ඩුවක් නැති එකය.

මේ ලිපිය වෙන අයත් එක්කත් බෙදා ගන්න. උපුටා ගන්නවා නම් ‍මෙතැනින් ගත් බව කියන්න

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.
8 Read More »

2016-02-05

ජාතික ගීය දෙමළෙන් ගැයීම හා වෙඩිවර්ධනගේ කිඹුල් කඳුළු

39
ජාතික කොඩිය, ජාතික ගීය පමණක් නො ව ශ්‍රී ලාංකික ජාතිය ද යනු මිනිස් සමාජයට එතරම් වැදගත් සාධක නො වේ යයි කියන්නට පුළුවන. මන්ද, ශ්‍රී ලාංකික ජාතිය යනු අහෝසි වී යා යුතු දෙයකි. ලෝකයේ පැවතිය යුත්තේ ජාතිවාදයන්ගෙන් තොර එක් මිනිස් සමාජයකි. සමාජවාදීන්ගේ ස්ථාවරය විය යුත්තේ එයයි.

එහෙත්, එය තව බොහෝ දුරස්තර ය. මන්ද, මිනිස් සමාජය තුළ බෙදීම සාමාන්‍යකරණය වී තිබේ. මාක්ස්වාදීන්, වාමාංශිකයන් ලෙස තමන් හඳුන්වා ගන්නා අයටවත් ජාතිවාදයෙන් පිටට පැමිණ ලෝකය දෙස බලන්නට හැකියාවක් නැත. ඔවුන්ට තවමත් වැදගත් වන්නේ ශ්රී ලංකාව හා ඊලමයි. අපි ගොවිගම, අපි කරාව යයි කියන්නට ලැජ්ජාව තිබුණත්, අපි දකුණෙ, අපි ආනන්දෙ, අපි පිරිමි, අපි ගෑනු එක්ක විතරක් සංසර්ගයෙ යෙදෙන අය ආදී වශයෙන් තමන් හඳුන්වා ගන්නට නම් සමාජවාදීහු පවා පෙළඹෙති. මේවා සිංහල, දෙමළ වර්ගවාදයන්ටත් වඩා පසුගාමී බව ඔවුන්ට තේරෙන්නේ නැත. මිනිසා තුළ ඇති රළවැසි හැඟීම් නිසා එවැනි ගොනුවීම් සිදු විය හැකි ය. එහෙත්, වාමාංශිකයන් ඒවා ප්‍රවර්ධනය නො කළ යුතු ය.

මංජුල වෙඩිවර්ධනට ඇති ප්‍රශ්නය වනාහි ශ්‍රී ලාංකික ජාතිය යනු සිංහල මූලික එකක් වීමයි. එය ඇත්තකි. එහෙයින් ශ්‍රී ලංකා මාතා ගීය දෙමළෙන් ගැයීම ඔහුට ජාතික හෘදය සාක්ෂියක් නැති තැනක සිදු වන වැඩක් නැති වැඩකි. 

මේ ‘ජාතික' හෘදය සාක්ෂිය කුමක් ද යන්න ඔහු එම ලිපියේ පැහැදිලි කර නැත. ඔහු බලාපොරොත්තු වන්නේ උතුරු නැගෙනහිර දෙමළ ජනයා දෙමළෙන් තමන්ගේ ජාතික ගීයක් ගයාගෙන වෙනම රාජ්‍යයක් හදාගෙන සිටීම විය හැකි ය. ඔහු අපෙන් බලාපොරොත්තු වන ජාතික හෘදය සාක්ෂිය යනු එයට උපකාර කිරීම යයි මම සිතමි. මෙය මගේ හිතලුවක් නො ව මංජුල වෙඩිවර්ධනගේ ගුරුවරයා වන රෝහිත භාෂණ සමග අතිශය දීර්ඝ දේශපාලන සංවාද ක්‍රියාවලියක් ඔස්සේ අවබෝධ කර ගත් දෙයකි. එම දුෂ්කර වකවානුවේ මංජුල වෙඩිවර්ධන එම සංවාදය තුළ සිටියේ නැත. ඔහු කොහි සිටියේදැයි නො ලියන්නේ වීරයකු වන්නට ඔහුට ඇති බොළඳ ආසාවට ඉඩ දෙනු පිණිස ය. (අප තවමත් ඉදිරියට ගෙන යමින් සිටින්නේ එම දේශපාලන සංවාදය ම බව ද කිව යුතු ය.) 

දෙමළ ජනයා වෙනුවෙන් අපේක්ෂා කරන නිදහස ම මුස්ලිම් ජනයාටත් දෙන්නට මංජුල, භාෂණ හෝ ඔවුන්ගේ දේශපාලන ව්‍යාපෘතිය සූදානම්දැයි මම නො දනිමි. එහෙත්, දෙමළ ජාතිවාදයේ පීතෘවරුන් වන කොටි සංවිධානය නම් එයට කැමති නැත. ඊලාම් රාජ්‍යයක් තුළ මුස්ලිම් ජාතියක් පිළිගන්නට ඊලාම් ජාතිවාදීන් අකැමැති වන්නේ ශ්‍රී ලංකාව තුළ දෙමළ ජාතිය පිළි ගැනීමට සිංහල ජාතිකයන් අකැමැති වන ආකාරයට ම ය.

මාක්ස්වාදීන් බොහෝ දෙනෙකුගේ ජාත්‍යන්තරවාදයේ සීමාව ඉන්දියන් සාගරයෙන් සමාප්ත වේ. ආර්ථික ජාතිවාදය පියමං කර ඉන්දියාව සමග එක් වීමේ අභියෝගයට මුහුණ දිය යුතු බව ද, එය කරන්නට ලෝකය සමාජවාදී වන තුරු බලා නො සිටිය යුතු බව ද අපි කීවෙමු. ඒ ගැන බොහෝ වාමාංශිකයන්ගේ කටේ පිට්ටු ය.

සමාජවාදීන්ගේ දේශපාලනය විය යුත්තේ ජාතිවාදයන් ප්‍රවර්ධනය කරන එක නො වේ. ඊනියා ජාතික සමගිය ප්‍රවර්ධනය කිරීම ද නො වේ. සමාජවාදීන් කටයුතු කළ යුත්තේ පුළුල් දේශපාලන ප්‍රජාවන් ගොඩනගන්නට ය.

ඉංග්‍රීසීන් විසින් ශ්‍රී ලාංකික ජාතිය ගොඩනැගුවේ සිංහල මූලිකව ය. 1948දී නිදහස ලැබුණේ එසේ ගොඩනගන ලද සිංහල මූලික ශ්‍රී ලාංකික ජාතියකට ය. සිංහල ජාතිය ද උඩරට, පහතරට, කරාව ආදී දේශපාලන ප්‍රජාවන් එක්සේසත් කර ගනිමින් ගොඩනැගුණේ ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යයත් සමගයි. ඒ වන විට දෙමළ ජනයා ජාතියක් ලෙස සංවිධානය වී නො සිටිය හ. ඔවුන් යාපනය, මඩකලපුව, මන්නාරම, වන්නි හා ඉන්දියානු දෙමළ ලෙස ද කුල පදනමින් ද දැඩි ලෙස බෙදී සිටිය හ. දෙමළ ජාතිය ගොඩනැගීමෙහිදී තීරණාත්මක වැඩ කොටස කළේ කොටි සංවිධානයයි. ප්‍රාදේශීයවාදයන් අතික්‍රමණය කරමින් එක් දෙමළ ජාතියක් සංවිධානය වූයේ දෙමළ අරගලය තුළයි. එහෙත්, සිංහල දේශපාලන නායකයන් අද දක්වා ම උත්සාහ කරන්නේ එහි සිංහල මූලික ස්වභාවය රැක ගන්නට ය. දෙමළ ජාතිවාදය විසින් පවා මුස්ලිම් ජනයාට පිරිනමනු ලැබුවේ යටත් කර ගැනීමයි. වතුකරයේ ජනයා දෙමළ ජාතිවාදයෙන් ද පිටමං කර දමා ඇත.

සිංහල ජනයාට තවමත් උවමනා ශ්රී ලාංකික රාජ්‍යයේ සිංහල මූලිකත්වය තුළ දෙමළ ජනයා යටත් කර ගන්නට ය. දෙමළ ජාතිවාදී කැරැල්ල එයට එරෙහිව ගසන ලද එකකි. 

මංජුල වෙඩිවර්ධන හා ඔහුගේ ගුරුවරයා වන රෝහිත භාෂණ දෙමළ ජාතිවාදය ආදරෙන් වැළඳ ගන්නේ එය පීඩිත ජාතිවාදයක් ය යන පදනමේ සිට ය. එහෙත්, සමාන පීඩිත ජාතිවාදයක් වන මුස්ලිම් ජාතිවාදය ගැන ඔවුන් නිහඬ ය. හේතුව, ඒ ගැන කතා කළහොත් ඔවුන්ගේ ඊලාම්වාදී අනුග්රාහකයන් අමනාප වන නිසා ය. (ජීවන මාර්ග හා දේශපාලනය පටලවා නො ගත යුතු ය.)

මෙම සියලු සංදර්භයන් තුළ ජාතික ප්‍රශ්නයට ඔවුන් දන්නා විසඳුම දෙමළ ඊලමයි. එහෙත්, දෙමළ ඊලම යනු විසඳුමක් නො ව ප්‍රශ්නය ම විස්තාරණය කිරීමකි.

ජාතික ප්‍රශ්නය සම්බන්ධ භාෂණවාදය හෙවත්, සිංහල වාමාංශිකයන් දෙමළ ජාතිවාදයේ සරණ යාම පිටු දැකිය යුතු තත්වයකි.

වාමාංශිකයන්, මාක්ස්වාදීන් දෙමළ ජාතිවාදය සරණ යාමෙන් කිසිවක් සිදු වන්නේ නැත. සමාජවාදීන් වැඩ කළ යුත්තේ ජාතිවාදයන් මත පදනම්ව නො ව, වඩා පුළුල් දේශපාලන ප්‍රජාවන් ගොඩනැගීම වෙනුවෙනි.

වඩා පුළුල් දේශපාලන ප්‍රජාවන් යනු මොනවා ද යන්න නො අසන්න. මන්ද, ඒවා වනාහි පුද්ගලයන් විසින් කරනු ලබන පරිකල්පනයන් නොව, ජනතාව හා ඉතිහාසය විසින් ගොඩනගනු ලබන ඒවා ය. ඉතිහාසය පුරා එය සිදු වී තිබේ. ඇතැම් විට එය සිදු වී තිබෙන්නේ ප්‍රචණ්ඩව ය. අපට කළ හැකි එක ම දෙය මෙම කාර්යයට මැදිහත් වීම පමණි.

ශ්‍රී ලාංකික ජාතිය ගොඩනැගීම ලෙස හඳුන්වන ව්‍යාපෘතියක් ක්‍රියාත්මකව තිබේ. එහි අරමුණ වන්නේ පවත්නා ශ්‍රී ලංකාවේ සිංහල මූලිකත්වය පිටු දැක දෙමළ, මුස්ලිම් ජනයාට සාධාරණ, සමාන අවස්ථා ලබා දීමයි. ජාතික ගීය දෙමළෙන් ගැයීම නම් අභියෝගාත්මක කාර්යයට ආණ්ඩුව අත ගසන්නේ මෙම ව්‍යාපෘතිය තුළයි.

ශ්‍රී ලාංකික ජාතිය ගොඩනැගීම කෙසේ වෙතත්, ලාංකික ජාතිය නැවත හැඩගැසීම යනු වාමාංශිකයන්ට ප්‍රතික්ෂේප කළ හැකි තත්වයක් නො වේ. එහෙත්, එම කාර්යය ඉහත කී ව්‍යාපෘතියත් සමග යම් ආකාරවලින් මිශ්‍ර වී තිබේ. කුමන සංදර්භය තුළ වුව ශ්‍රී ලාංකික ජාතිය නැවත හැඩගැසීමට ඉවහල් වන කතිකාවන් ඉතා වැදගත් ය. මේ මොහොතේ සිදු වෙමින් පවතිනා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා කතිකාව වැදගත් සංසිද්ධියක් වන්නේ එහෙයිනි.

රෝහිත භාෂණලා සිංහල ජාතිවාදීන් විසින් ඝාතනය කරන ලද දෙමළ ජාතිවාදය වෙනුවෙන් කුලියට ඇඬීම අතහැර අධ්‍යතන දේශපාලන ක්‍රියාවලියට සම්බන්ධ විය යුතු ය. අවසන් ජාතිවාදී දෙමළ ඊලාම් යුද්ධය යනු සිංහල මෙන් ම දෙමළ ජාතිවාදීන් ද හවුලේ තෝරා ගන්නා ලද ක්‍රියාමාර්ගයක් බව අපි මීට පෙර බොහෝ වර පැහැදිලි කළෙමු. එහි ජයගත් පාර්ශ්වය උදාන ගී ගැයීම හා පරාජිත මංජුල වෙඩිවර්ධනලා ඉච්ඡා භංගත්වය කවියට නැගීම යනු එක ම කාසියේ දෙපැත්ත ය. රතිඤ්ඤා පත්තු කිරීම මෙන් ම කිඹුල් කඳුළු බීමත් එක හා සමාන ප්‍රචණ්ඩ දේශපාලනයන් දෙකක පැතිකඩ බව අප තේරුම් ගත යුතු ය. 

ආනන්ද සමරකෝන් විසින් ලියා, නක්ෂත්‍රකාරයන් විසින් සංශෝධනය කරන ලද නමෝ නමෝ මාතා නම් සාමාන්‍ය අහිංසක සිංදුව දෙමළෙන් ගැයීම පරාජිත ඊලාම් යුද්ධයේ ඉච්ඡා භංගත්වය ගැන කවි ලියනවාට වඩා දේශපාලනික වශයෙන් ඉදිරිගාමී වන්නේ මෙම සංදර්භය තුළ ය. මන්ද, එමගින් එම ගීය සිංහල ජාතිවාදී පදනමින් අර්ථකථනය කළවුන්ට අභියෝග කරන හෙයිනි.



මේ ලිපිය වෙන අයත් එක්කත් බෙදා ගන්න. උපුටා ගන්නවා නම් ‍මෙතැනින් ගත් බව කියන්න

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.
Read More »

2016-02-03

රජයේ සාක්ෂිකරුවන් මගින් පළිගැනීම වෙනුවට සත්‍ය කොමිෂමක් පත් කරමු ද?

19
දෙමළ සිවිල් වැසියන් මැරුවේ මොහු විතර ද? ඔබ නැද්ද?
රාජපක්ෂලාට ගේම දෙන්නට ය කියා එමිල් කාන්තන් ගෙන එන්නට සූදානම් වන බව වාර්තා වේ. 

රාජපක්ෂලා කොටින්ට සල්ලි දුන්නේ එමිල් කාන්තන් හරහා බව කියැවේ. මෙම සිද්ධියට ටිරාන් අලස්ගේ නම ද ගෑවී තිබේ. 

2005 ජනාධිපතිවරණයේදී මහින්ද ජයග්‍ර‍හණය කළේ උතුරේ කොටි සංවිධානය විසින් දියත් කරන ලද මැතිවරණ වර්ජනය නිසා ය. මේ මුදල් දී ඇත්තේ ඒ වෙනුවෙන් අල්ලසක් ලෙස නම් එය වනාහි බරපතල තත්වයකි. 

සිද්ධිය එසේ නම්, එය ලක් ඉතිහාසයේ දැවැන්ත ම මැතිවරණ දූෂණය විය යුතු ය. 

දස වසරකට පසු මෙම සිද්ධිය ඔප්පු වුවහොත් එය මැතිවරණ හා ප්‍ර‍ජාතන්ත්‍ර‍වාදී පදනම මුළුමනින් ම සොලවා දමනු ඇත. 

මේ සෙල්ලම් කර තිබෙන්නේ අන් කිසිවක් සමග නොව ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍යය සමගයි. 

වැරදිවලට හවුල් වූ අයට සිය වැරදි පිළිගෙන නිවැරදි වීමට පැහැදිලි හිමිකමක් තිබේ. එහෙත්, එසේ විය යුත්තේ ලිහිල් හෝ දඬුවමක් සමගයි. 

වරද පිළි ගෙන රජයේ සාක්ෂිකරුවන් වීම දැන් මෝස්තරයක් වීගෙන යයි. 

එක්නැලිගොඩ සිද්ධියේ ද සාජන් මේජර්වරයකු හා කෝප්‍ර‍ල්වරයකු ඇත්ත හෙළිදරව් කිරීමට යන බව මේ සතියේ ඩේලි නිව්ස් පුවත්පත වාර්තා කළේ ය. එක පැත්තකින් මෙය හරි ය. ඉහළ නිලධාරීන් නීති විරෝධී ඝාතන සිදු කරන්නට අණ දී, වෙනත් අය පාවා දී ඇඟ බේරා ගැනීම ගැන නිදසුන් එමට ය. 

මිරිසුවිල් ඝාතන නඩුවේදී  මාණ්ඩලික සාජන් සුනිල් රත්නායකට මරණ දඬුවම නියම වී අනෙක් සැකකරුවන් නිදහස් වීම නිදසුනකට ගත හැකි ය.

සජින් වාස් ද එසේ රජයේ සාක්ෂිකරුවකු වන්නට යන බව කියැවිණි. 

වැරදි කිරීමට සම්බන්ධ වූ අයට සත්‍යය පවසා සමාවක් ලබා ගැනීමට අවස්ථාව ලබා දීම සාධාරණ ය. 2009ට පෙර සමය යනු එක්තරා භීම සමයකි. එය වනාහි නීතිය අවනීතිය වූ සමයකි. රට සිවිල් යුද්ධයක ගිලී සිටි සමයකි. 2009 සිට 2015 දක්වා වකවානුව ඒ අඳුරු යුගයෙන් ගොඩ එන්නට තිබුණු කාලයකි. එහෙත්, එය භාවිතා කෙරුනේ නැත. 

කෙසේ වෙතත්, අඩු තරමේ 2009ට පෙර යුගය සම්බන්ධයෙන් හෝ සමාජය මීට වඩා සබුද්ධිකව හා සාධාරණව කල්පනා කළ යුතු ය. මෙම යුගයේ සිදු වූ වැරදිවලට වගකිව යුත්තන් සොයා යන විට රටේ ජනතාවගෙන් බහුතරය ද අහිංසක නැත.රාජපක්ෂලා සමග එක් වී මුළු රට ම දඩයමේ ද හොරකමේ ද ගිය හ. කොටි සංවිධානය සමග එක් වී දෙමළ සමාජය ද එය ම කළ හ.

මෙම අර්බුදයෙන් ගොඩ ඒමට මාර්ගය ඇත්තේ සත්‍ය කොමිෂමක් හරහා ය. එහි අරමුණ විය යුත්තේ සංහිඳියාව ඇති කිරීමයි. මේ ගැන සමාජය මීට වඩා කතා කළ යුතු ය. මන්ද, එය අතිශය සංකීර්ණ තත්වයක් වන නිසා ය. එහෙත්, රාජපක්ෂලා, කේපීලා, කුමාර් ගුනරත්නම්ලා පසුපස පවා පන්නා යාම තේරුමක් නැත. එයින් සිදු වන්නේ අපට අදට අවශ්‍ය සමාජ සංහිඳියාව ඇති වීම නො වේ.

සත්‍ය කොමිෂමක් හරහා වරද පිළිගන්නා අයට පොදු සමාවක් දීම ගැන අප කල්පනා කළ යුතු ය. 

මේ ලිපිය වෙන අයත් එක්කත් බෙදා ගන්න. උපුටා ගන්නවා නම් ‍මෙතැනින් ගත් බව කියන්න

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.
Read More »

2016-02-02

ප්‍රභාකරන්ගෙන් පසු ලංකාව තුළ මහින්ද රාජපක්ෂ අහෝසි වී යාම

62
- සිංහල ජාතිවාදීන්ගේ ගැටලුව බාලචන්ද්‍රන් ළමයකු යයි සිතන්නට බැරිකමයි - 
යුද ජයග්‍රහණය නැවත නැවත විකුණමින් සිය පවුලේ සොරකම් සඟවා ගැනීමට උත්සාහ දරන රාජපක්ෂ පවුලට හා ඔවුන්ගේ ඇම්බැට්ටයන්ට කිව යුතු දෙයක් තිබේ. 

යුද්ධය යනු ජාතික ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් තිබුණු එකම විසඳම නො වේ. ඒ වනාහි ජාතිවාදීන් සතු වූ විසඳුමයි. එ් වනාහි රජයට මෙන් ම කොටි සංවිධානයටත් තිබුණු විසඳුමයි. ඔවුන් යුද්ධය තෝරා ගත්තේ මහත් කැමැත්තෙනි. 

ඒ වනාහි සෙසු විසඳුම් අත්හදා නො බලන ලද සංදර්භයකි. ජාතික ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් බලය බෙදා ගැනීම ඔස්සේ විසඳුම් සෙවීමේ අවංක ප්‍රයත්නයක් සිංහල, දෙමළ දෙපාර්ශ්වයේ ම ජාතිවාදී නො වන කොටස් අතර තිබිණි. 

එහෙත්, එයට බාධාකාරී වූ ප්‍රධාන බලවේග දෙක වූයේ ආණ්ඩුව හා කොටි සංවිධානයයි. 2002දී බලයට පත් වූ රනිල් වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව බටහිර රාජ්‍ය හා ජාත්‍යන්තර සංවිධාන සමග එක්ව ජාතික ප්‍රශ්නයට සාකච්ඡාමය විසඳුම් මගකට එළඹියේ ය. 

සටන් විරාම ගිවිසුම අවුල් කිරීම ඇත්තෙන් ම මුල පිරුවේ කොටි සංවිධානය බව එම ක්‍රියාවලි සමීපව නිරීක්ෂණය කළ මගේ අදහසයි. කොටි සංවිධානය සටන් විරාමය භාවිතා කරන්නට උත්සාහ කළේ මිලිටරි හා දේශපාලනික වශයෙන් තව දුරටත් ශක්තිමත් වීමටයි. 

ආණ්ඩුවේ පාර්ශ්වයෙන් උත්සාහ කළේ කොටි සංවිධානය සාකච්ඡා ක්‍රියාවලිය තුළ සීමා කර තබමින් දුර්වල කිරීමට බව තර්කයක් සිවරාම් ඇතුළු දෙමළ ජාතිවාදී මාධ්‍යකරුවන් විසින් නිර්මානය කරන ලදී. ඒ පදනමේ සිට කොටි සංවිධානය සටන් විරාමය උල්ලංඝනය කරන්නට පටන් ගත්තේ ය. එය කෙතරම් දුර දිග ගියා ද යත්, හිටපු විදේශ ඇමති ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර් මරා දමන ලද අතර ඩග්ලස් දේවානන්දාට බෝම්බ ගසන ලදී. කොටි සංවිධානය සටන් විරාමය සම්බන්ධයෙන් අනුගමනය කළේ ඉතා වගකීම් විරහිත ස්ථාවරයකි. 

රනිල් වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව පමණක් නොව, මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව පවා නැවත යුද්ධයට තල්ලු වුණේ මහත් මැලිකමකිනි. ඔවුන් එතැනට තල්ලු කළ ප්‍රධාන බලවේගය වුණේ බලය ගොඩනගා ගැනීමට සිංහල ජාතිවාදය වැළඳගෙන සිටි ජනතා විමුක්ති පෙරමුණයි. දැන් මහා ප්‍රගතිශීලීන් වන්නට උත්සාහ කරන කුමාර් ගුනරත්නම්ලා, පුබුදු ජයගොඩලා ඇතුළු පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය ද එහි වගකීම ගත යුතු ය. 

මහින්ද රාජපක්ෂ නම් භාජනයට දමන වතුර වැනි නිශ්චිත හැඩයක් නැති බල දේශපාලන සාධකයට මිලිටරි හැඩය නිර්මානය කර දුන්නේ ජවිපෙ ය. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ නම් මිලිටරි අන්තවාදියකු හා බැසිල් රාජපක්ෂ වැනි අන්ත දූෂිතයකු මහින්ද රාජපක්ෂ සමග එක බඩවැල කඩාගෙන ඉපදීම එක්තරා කර්ම පලදීමක් විය. 

යුද්ධය අතිශය කුරිරු එකක් විය. එහි දෙපාර්ශ්වය ම යුද නීති අනුගමනය කළ අය නො වේ. එය තනිකර ම ත්‍රස්තවාදී සංවිධාන දෙකක් අතර යුද්ධයක් විය. දෙමළ මෙන් ම සිංහල සාමාන්‍ය ජනතාව කෙළවරක් නැතිව මරා දමන ලදී. යුද විරෝධී බලවේගවලට දේශපාලන අවකාශයක් ඉතිරි කළේ ම නැත. 

අවසාන ප්‍රතිඵලය විශාල ජීවිත සංඛ්‍යාවක් අහිමි වීමයි. යුද්ධයෙන් කවුරු දිනුවත් ප්‍රතිඵලය මීට වඩා වෙනස් වෙන්නේ නැත. යටත් වූවන්, භාර වූවන් පවා මරා දමන ලදී. යුද්ධය යනු දැවැන්ත යුද අපරාධ මාලාවකි. ඇත්ත එයයි. එය දකින්නට බැරි මේ මිය ගිය දෙමළ මිනිසුන් ද අපේ ම මිනිසුන් යයි සිතන්නට බැරි තරමට ජාතිවාදයෙන් අන්ධ වූවන්ට පමණි. 

යුද අපරාධ සම්බන්ධයෙන් මහින්ද රාජපක්ෂ පමණක් වගකිව යුතු නැති ය යන ස්ථාවරයේ අපි මුල සිට ම සිටියෙමු. ඔවුන් පමණක් වැරදිකරුවන් බවට පත් කිරීමේ අරමුණින් යුද අපරාධ පරීක්ෂණ පවත්වනවාට අප විරුද්ධ වූයේ එහෙයිනි. මෑතකදී එක් වාමාංශිකයෙක් නිර්නාමික ලෙස සිටිමින් මෙය ප්‍රශ්න කළේ ය. අපට කීමට තිබෙන්නේ අපගේ ස්ථාවරය තවමත් වෙනස් වී නැති බවයි. යුද අපරාධ සම්බන්ධයෙන් ජවිපෙ ඇතුළු ජාතිවාදී බලවේග හා ජාතිවාදී මාධ්‍ය ද වරදකරුවන් කළ යුතු ය. 

මහින්ද රාජපක්ෂ යනු ජාතීන්ගේ ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් සුසමාදර්ශීය වෙනසක් නිර්මානය කළ නායකයෙකි. එය දැඩි ප්රචණ්ඩත්වයක් තුළ සිදු වූවකි. එහෙත්, එම සුසමාදර්ශීය වෙනස ලංකාවේ සිංහල, දෙමළ සමාජයන් පමණක් නොව මුළු ලෝකය ම විඳින තත්වයකි. 

සිංහල, දෙමළ ජාතිවාදයන් තුළ සිර වී තිබුණු ලංකාවේ ජාතික ප්‍රශ්නය තුළ කවුරුන් විසින් හෝ මෙම සුසමාදර්ශීය වෙනස කළ යුතුව තිබිණි. එය ඉතාම හොඳින් දැන සිටි පුද්ගලයා අන් කවරෙක් හෝ නොව ප්‍රභාකරන් ය. මුල්ලිවයික්කාල්හිදී සිය අවසන් සටන කරමින් අරගලය වෙනුවෙන් ජීවිතය දෙමින් ඔහු වේදිකාවෙන් බැස ගියේ එම යථාර්ථය තුළ ඔහුගේ වගකීම එඩිතර ලෙස භාර ගනිමිනි. 

මහින්ද රාජපක්ෂ දේශපාලන මුල්ලිවයික්කාල් දකිමින් සිටින්නේ අන් කිසිදු හේතුවක් නිසා නො ව, ප්‍රභාකරන්ගෙන් පසු ලංකාව තේරුම් ගන්නට අසමත් වීම නිසා ය. 

කොටි සංවිධානයෙන් පසු ජාතික ප්‍රශ්නය දැන් තිබෙන්නේ අලුත් තලයක ය. එය අලුතින් විග්‍රහ කර ගත යුතු ය. මහින්ද රාජපක්ෂ විසින් අත්පත් කර ගන්නා ලද සිංහල ජාතිවාදයට මෙන් ම රෝහිත භාෂණ අබේවර්ධන සහෝදරයා සිංහලෙන් නැවත ලියන දෙමළ ජාතිවාදයට ද අලුත් තත්වයන් ග්‍රහණය කර ගන්නට බැරි ය. 


මේ ලිපිය වෙන අයත් එක්කත් බෙදා ගන්න. උපුටා ගන්නවා නම් ‍මෙතැනින් ගත් බව කියන්න

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.
Read More »

2016-02-01

යුද ජයග්‍රහණය, සොරකම් හා මහින්ද

17
යෝෂිත මාරසිංහ ගැන රෝහිත මාරසිංහගේ ෆේස්බුක් එකෙන් 
මහින්දගේ මද්දුම පුතාට එල්ල වී තිබෙන්නේ සොරකම් චෝදනාවකි. වඩා ශිෂ්ට වචනවලින් කියන්නේ නම් මුදල් විශුද්ධිකරණ චෝදනාවකි. 

සොරකම් චෝදනාව සම්බන්ධයෙන් ඔහු අත්අඩංගුවට ගැනීම වැරදි සහගත බව රාජපක්ෂ පවුලේ  විවිධ පුද්ගලයෝ පවසති. හේතුව ලෙස දක්වන්නේ ඔහු වනාහි ජනාධිපති විසින් රට වෙනුවෙන් හමුදාවට දුන් පුතා බව හා යුද්ධය දිනූ ජනාධිපතිවරයාගේ සිත නො රිදවිය යුතු බවයි. 

යෝෂිත රාජපක්ෂ කළ යුද්ධයක් නැත. ඔහු නාවික හමුදා නිලධාරියකු ලෙස බැඳෙන්නේත්, සුවිශේෂ පුහුණුවීම් ලබන්නේත් ජනාධිපති බලතල අයුතු ලෙස පරිහරණය කරමිනි. ඒ සම්බන්ධයෙන් මහින්ද රාජපක්ෂ වගකිව යුතු ය. 

අනෙක් පැත්තෙන් තාත්තා යුද්ධය දිනුවා ය කියා පුතාට සොරකම් ඇතුළු නීති විරෝධී ක්‍රියාවල යෙදෙන්නට හා ඒවා සම්බන්ධයෙන් නඩු නොමැතිව ඉන්නට දිය යුතු යයි තර්ක කිරීම නම් ඇත්තෙන් ම මාර ම තත්වයකි. 

මහින්ද යුද්ධය අවසන් කළේ ය. එසේ කළේ දෙමළ ජීවිත රැසක් විනාශ කරමිනි. යටත් වූ හා භාර වූ කැරැලිකරුවන්, කොටි සංවිධානය විසින් බලෙන් යුද්ධයට යොමු කළ පිරිස් ඇතුළු විශාල පිරිසක් ඝාතනය කරන ලදී. 

එහෙත්, එය වනාහි කුරිරු යුද්ධයකි. විරුද්ධ පාර්ශ්වය ද සමාන කෘෘරත්වයකින් කටයුතු කළ, අතරමග සමාදානයකට දෙපාර්ශ්වය ම අකැමැති වූ යුද්ධයකි.එහෙයින් එයට රජය මෙන් ම කොටි සංවිධානයත් එක ලෙස වගකිව යුතු ය. 

එසේම, මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව යුද්ධයට ගියේ හිතුවක්කාරකමට නො වේ. යුද්ධ කරන්නැයි සිංහල ජාතිවාදී සංවිධාන මෙන් ම, දැන් පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය ලෙස කැඩී සිටින පිරිස ද ඇතුළුව ජවිපෙ ද දැඩි බලපෑමක් කළේ ය. 

ඒ හා සමාන ම බලපෑමක් කොටි සංවිධානයට ද දේශීය හා විදේශීය දෙමළ මධ්‍යම පංතියෙන් ද, ඇතැම් වාමාංශිකයන්ගෙන් ද තිබිණි. 

යුද්ධයේ ජය පරාජය මේ සියලු දෙනා විසින් බෙදා ගත යුතු ය. 

මහින්ද යුද්ධ කළේ ආරක්ෂක හමුදා සමගයි. යුද්ධයට සෙබලු සැපයුවේ මේ රටේ ජනතාවයි. යුද ජයග්‍රහණය මහින්දට තනිව භුක්ති විඳින්නට අයිතියක් නැත. 

එසේම, යුද අපරාධ සිදු වුණේ ද මේ පිරිස්වල ආශිර්වාදයෙනි. එහෙයින් යුද අපරාධ පිළිබඳ වගකීම ද මහින්දට පමණක් පවරන්නට බැරි ය. 

මහින්ද යුද ජයග්‍රහණයේ වගකීම තනියෙන් භාර ගන්නට හදනවා නම් යුද අපරාධ සම්බන්ධ වගකීම ද තනිව භාර ගත යුතු ය. 

හැබැයි මේ එකක්වත් හොරකම්වලට අදාළ නැත. යුද්ධය ජය ගත්තා ය කියා හිතු මනාපෙට හොරකම් කරන්නට නිදහස් බලපත්‍රයක් මේ රටේ ජනතාව මහින්දට නිකුත් කළේ නැත. 

මේ ලිපිය වෙන අයත් එක්කත් බෙදා ගන්න. උපුටා ගන්නවා නම් ‍මෙතැනින් ගත් බව කියන්න

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.
Read More »

2016-01-31

සොරකම, නීතිය හා කඳුළු

24
යෝෂිත ඇතුළ සීඑස්එන් නඩයට තමන්ගේ ව්‍යාපාරයට ප්‍රාග්ධනය හා වෙනත් මුදල් ලැබුණු හැටි පැහැදිලි කරන්නට බැරි වී තිබේ. 

එසේ නම් ඒ කළු සල්ලි බව පැහැදිලි ය. 

මේ මුදල් උපයා ගත්තේ කෙසේ ද? ඒවා දුන්නේ කවුරු ද? කිසිවෙක් ඒ තරම් මුදල් ඔවුන්ට පිරිනමන්නට හේතුව කුමක් ද? 

මේ මුදල් මේ රටේ මහජනතාවගෙන් සොරකම් කළ ඒවා හෝ මේ රට හා ජනතාව විකුණා කොමිස් ලෙස ලබා ගත් ඒවා ය. 

සරළව කීවොත්, තාත්තාගේ ජනාධිපති බලතල යොදාගෙන සොරකම් කළ සල්ලි ය. 

මේ ක්‍රියාත්මක වන්නේ නීතියයි. පමා වූ නීතියයි. අප සිතන ආකාරයට නීතිය පමා වූයේ නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන යාන්ත්‍රණයන්ගේ අකාර්යක්ෂමතාව නිසා ය. දේශපාලන ඇඟිලි ගැසීම්වලින් ඒවා වේගවත් වූයේ නැත. 

සිදු විය යුත්තේ එයයි. 

මහින්ද පුද්ගලයන් ශක්තිමත් කළේ ය. මේ ආණ්ඩුව සිය එක් වසරක ඉතිහාසය තුළ ආයතන ශක්තිමත් කර තිබේ. කුහක නැතිව වී ඇති වෙනස දකින්න. විවේචනයෙහිදී ධනාත්මක වන්න. 

මේ වනාහි කවුරු කවුරුත් තමන් වැපිරූ බීජවල අස්වනු නෙළන සමයයි. 

මහින්ද, දැන්වත් නවතින්න. 

ඒකාධිපතිවාදය, අවනීතිය වෙනුවෙන් සිහින දැකීම නවත්වන්න. 

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට, නීතියේ ආධිපත්‍යයට ඉඩ දෙන්න. 

මේ ලිපිය වෙන අයත් එක්කත් බෙදා ගන්න. උපුටා ගන්නවා නම් ‍මෙතැනින් ගත් බව කියන්න

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.
Read More »

2016-01-30

රනිල්ට පේන බියුටි කුවීන්ලා අපට පෙනෙන හැටි

28
රනිල්ට පේන බියුටි කුවීන්ලා අපට පෙනෙන හැටි 
අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ කබ්බන් ෆෝම් කරමින් පාර්ලිමේන්තුවේ පවත්වන ලද දිග කතාව සම්පූර්ණයෙන් ම කියවීමි. රාජකාරි අවශ්‍යතාවක් වෙනුවෙන් එය ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තනය කරන්නට සිදු වූ හෙයින් අකුරක් නෑර කියවූයෙමි. 

රජයේ සන්නිවේදන අසාර්ථකභාවයට රනිල්ගේ කතාව ම නිදසුනකි. රනිල් ඒ කතාව පුරා ම දඩයමේ යාමක් ගැන කියයි. එහි තේරුම කුමක් ද යන්න මම නම් නො දනිමි. මාධ්‍යකරුවන් දඩයමේ යනවා ය කියන්නේ කුමක් ද? 

මට සිතෙන හැටියට රනිල් වික්‍රමසිංහට කියන්නට අවශ්‍යව තිබුණේ සාධාරණ කතාවකි. ඒ වනාහි මෙයයි. ලංකාවේ අධිකරණය, පොලිසිය හා මාධ්‍ය යන තුන ම නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමෙහි ලා අතිශය වැදගත් බවත්, තුනෙහි ම භාවිතාවන්ගේ වැරදි ඇති බව හා ඒවා නිවැරදි කරගෙන ඉදිරියට යා යුතු බවත් ය. 

විශේෂයෙන් ම අධිකරණයෙහි හා පොලිසියෙහි අඩුපාඩු ඇති බවත්, ඒවා නිවැරදි කර ගත යුතු බවත්, මාධ්‍ය දේශපාලනික උවමනා වෙනුවෙන් ඒවා උලුප්පා නො දැක්විය යුතු බවත් ඔහු පැවසී ය.  

මේ කතාව සම්පූර්ණයෙන් ම අවුල් ජාලයකි. කතාවෙහි දක්ෂයෝ හැම විට ම වැඩෙහි දක්ෂයෝ හෝ අවංක මිනිස්සු නො වෙති. කෙසේ වෙතත්, තමන්ට කියන්නට අවශ්‍ය දේ ජනතාවට තේරෙන පැහැදිලි ආකාරයකින් කීමෙහි වගකීමක් පාලකයන්ට තිබේ. 

අධිකරණය, පොලිසිය හා මාධ්‍ය යනු මේ රටේ දූෂිත ම ආයතන යයි කියන්නට පුළුවන. අධිකරණය තුළ ම පගාව ගැනීම් සිදු වේ. සිර කූඩුවට නො දමා ඉන්නට හෝ කලින් දඩයක් ගෙවා වැරදිකරුවකු නිදහස් කිරීමට හෝ අවශ්‍ය ලේඛනයක් අධිකරණයෙන් ලබා දීමට හෝ රජයේ නිලධාරීන් පගා ගන්නේ නඩුකාරයන් ඉදිරිපිට ම ය. ඒ පොඩි පහේ ඒවා ය. විනිසුරුවරයෙක් පගාවක් ගන්නට ගෙදරකට ගොස් සිටියදී අත්අඩංගුවට ගෙන වැඩි කලක් නැත. තත්වය එසේ වුණත්, ඈනුමක් අරින මිනිසුනුත් හිරේ යවන මානසික රෝගියෝත් මේවායේ සිටිති. 

පොලිසිය හුරු වී තිබෙන්නේ සිවිල් ආයතනයක් ලෙස වැඩ කරන්නට නො වේ. ඇඹිලිපිටියේදී පොලිස් නිලධාරීහු තරුණයකු උඩු මහලකින් බිමට තල්ලු කළ බවට චෝදනාවට ලක් වෙති. එම සිද්ධිය ගැන කියවෙන කතා සියල්ල සැක කළත්, එකක් පැහැදිලි ය. පොලිසිය මෙතැනදී කර ඇත්තේ තමන්ගේ ක්‍රියාකාරිත්වය ප්‍රශ්න කළ මිනිසකු දැඩි ප්‍රචණ්ඩත්වයකට ලක් කිරීමයි. 

මාධ්‍ය හුරු වී ඇත්තේ කුමකට ද? සෑම සිද්ධියක් ම තමන්ගේ හා තම ස්වාමීන්ගේ වානිජ හා දේශපාලන අරමුණු වෙනුවෙන් භාවිතා කරන්නටයි.  රනිල් මතු කරන ප්‍රශ්නය සාධාරණ ය. ඇඹිලිපිටිය සිද්ධියේදී රජය, පොලිසිය දැඩිව විවේචනය කරන මාධ්‍ය හෝමාගම අධිකරණයේ ඥානසාර අඩව්ව සම්බන්ධයෙන් අනුගමනය කරන්නේ වෙනත් ප්‍රතිපත්තියකි. 

රනිල් මාධ්‍යකරුවන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ ජාතිවාදය අවුස්සන්නට එපා කියා ය. ඒ වෙනුවෙන් ඔහු භාවිතා කළ වැරදි සන්නිවේදනය නිසා වැඩකට නැති කබ්බන් දෙතුන් දෙනෙක් මාර විදියට ෆෝම් වී සිටිති. ලංකාවේ විද්‍යුත් මාධ්‍යකරුවන් කියන්නේ පත්තරවල අනුන් ලියූ දේ කියවන, යූටියුබ්හි පළ වන වීඩියෝ තමන්ගේ ඒවා මෙන් අන්තර්ජාලය හරිහැටි පරිහරණය කරන්නට නො දන්නා මිනිසුන්ට පෙන්වා පොරවල් වී සිටින  කට්ටියකි. ඔවුන් වෙනුවෙන් මාධ්‍යවේදීන් යන වචනය භාවිතා කළ විට වෘත්තීය පරිණතභාවයකින් කටයුතු කළ ලසන්ත වික්‍රමතුංග, සිවරාම් වැනි අයට භාවිතා කරන්නට වචනයක් නැත. 


සේයා දැරියගේ මිනිය විකුණාගෙන කෑ මාධ්‍ය මෙම ඡායාරූපයේ සිටින දූෂණය කර මරා, ගලක් ගැට ගසා ළිඳක දමා තිබුණු, දර්ශන් කුගදාසන් නමැති සාම්පූර්හි පදිංචි මෙම දෙමළ දරුවා ගැන වාර්තා කළ ආකාරය විමසා බලන්න. මාධ්‍ය විසින් මේ දරුවා ගැන කිසිදු හැඟීමක් ඇති කළේ නැත්තේ ඇයි? හේතු පැහැදිලි ය. මෙම දරුවා පිරිමි ළමයකු නිසා එයින් කුණු රසය ඇවිස්සිය හැක්කේ පාඨකයන්ගෙන් සුළු පිරිසකගේ පමණි. අනෙක් පැත්තෙන් මේ දෙමළ දරුවෙකි. 

කවුරු කුමක් කීවත්, අධිකරණය හා පොලිසිය පැත්තෙන් යම් ප්‍රගතියක් දක්නට ලැබේ. රජයේ නායකයකු ලෙස රනිල් ඔවුන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම ඇත්තට ම සාධාරණ ය. හෝමාගම විනිසුරුවරයාට ඥානසාරවාදී ත්‍රස්තයන්ගේ ආගම්වාදී, ජාතිවාදී බලපෑමට යට නො වී සිටින්නට ශක්තිය තිබිණි. එසේම, 2015 ජනවාරි 8දා සිට මාධ්‍ය විසින් යක්ෂාරෝපණය කරන ලද සැකකරුවන් කිසිවෙක් ආයුධ පෙන්නන්නට ගොස් පළා යද්දී වෙඩි කෑවේ හෝ ගඟේ ගිලුණේ නැති බවත් අප නැවත මතක් කර ගන්නවා නම් හොඳ ය. 

රජය මෙම ආයතනවලට බොහෝ දුරට ස්වාධීනව වැඩ කරන්නට ඉඩ දී තිබේ. ඇඟිලි ගැසීම් සම්පූර්ණයෙන් ම නැති වී ඇතැයි අපි නො සිතමු. මෙම ආයතන මෙන් ම මේ රටේ ජනතාව ද එක හා සමාන අන්දමින් දූෂිත ය. දූෂිත ජනතාවක් සිටින තැනක දූෂිත නැති ආයතන බලාපොරොත්තු විය නො හැකි ය. 

තරුණයකු පැහැරගෙන ගොස් අතට ම අසු වූ හිරුනිකාට සුටුස් ගා ඇප ලැබීම, පාස්පෝට් වංචා කළ විමල් වීරවංශට ඇප ලැබීම, ආගමන විගමන වැරදි සම්බන්ධයෙන් අත්අඩංගුවට ගෙන සිටින කුමාර් ගුනරත්නම්ට ඇප නො ලැබීම, ගෝඨාභය රාජපක්ෂ අත්අඩංගුවට නො ගන්නා ලෙස නියෝග නිකුත් වීම ආදිය පසුපස ඇත්තේ දේශපාලන ඇඟිලිගැසීම් බව සිතන්නට පුළුවන. එහෙත්, කුහක නැතිව බලන ඕනෑම කෙනෙකුට පසුගිය වසරක කාලය තුළ කෙතරම් වෙනසක් සිදු වී තිබේ ද යන්න වටහා ගත හැකි ය. 

විවේචනය අවශ්‍ය ය. එහි කිසිදු ගැටලුවක් නැත. එහෙත්, විවේචකයන් නීතිය වෙනුවට ප්රවර්ධනය කරන්නේ ඥානසාර පන්නයේ අවනීතිය, ජාතිවාදය හා ත්‍රස්තවාදය නම් එතැන බරපතල ගැටලුවකි. රනිල් ප්‍රශ්න කරන්නේ එයයි. 

රනිල් කළේ ඒ ගැන කතා කරන්නට ගොස් අහක ගිය කබ්බන් දෙතුන් දෙනෙක් ෆෝම් කිරීමයි. ආණ්ඩුවේ බොහෝ සන්නිවේදන කාර්යයන් මෙවැනි ය. රනිල් සංකේතවත් කළේ එයයි. ඔහු මෙවර කෙළවා ගන්නේ ඔහුගේ මෝඩ ජන සන්නිවේදන නඩය නිසා ය. ජනමාධ්‍ය හැසිරවීමේ සියුම් කාර්යයෙහිදී ඔවුහු අසාර්ථක ය. 

මේ ජනමාධ්‍ය වැඩිපුර ම යැපෙන්නේ රාජ්‍ය අංශයේ දැන්වීම්වලිනි. එසේ ම, විද්‍යුත් මාධ්‍ය භාවිතා කරන්නේ පොදු හිමිකාරිත්වය යටතේ ඇති සංඛ්‍යාතයි. ඒවා පාලනය කරන රජයට එම සංඛ්‍යාත සම්බන්ධයෙන් අධිකාරියක් තිබේ. මහින්ද රාජපක්ෂ මේ සියල්ල ඉතා සියුම් ලෙස මෙන් ම, දැඩි අධිකාරිත්වකින් ද පාලනය කළේ ය. එය හරි නැති වුණත්, මාධ්‍ය වලිගයට බල්ලා නටවන්නට මහින්ද ඉඩ දුන්නේ නැත. 

රනිල්ගේ ජනසන්නිවේදනකාරයෝ තමන්ගේ වැඩේ නො කරති. රනිල් ඔවුන්ගේ වැඩේ කරන්නට යන විට අපට මතක් වන්නේ බල්ලාගේ වැඩේ කරන්නට ගිය බූරුවාගේ කතාවයි.

මේ ලිපිය වෙන අයත් එක්කත් බෙදා ගන්න. උපුටා ගන්නවා නම් ‍මෙතැනින් ගත් බව කියන්න

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.
Read More »

2016-01-28

අප ඉන්දියාව සමග එක්ව යා යුත්තේ ඇයි?

37
ඉන්දියාව සමග අත්සන් කරන්නට යන බව කියන ආර්ථික, වෙළඳ ගිවිසුම්වලට විරුද්ධ වීම තමයි මේ දවස්වල මෝස්තරය. 

විශේෂයෙන් ම වාමාංශිකයන් වුණා ම එයට අනිවාර්යයෙන් ම විරුද්ධ විය යුතුයි වගේ අදහසක් තිබෙනවා. ඒ අදහස එන්නේ දෙමළ විරෝධයේ සිට ජවිපෙ ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදය පංතිය දක්වා වාමාංශික ව්‍යාපාරය ආසාදනය කර තිබෙන විවිධ ආකාරයේ ජාතිවාදී විෂබීජවල බලපෑමෙන් බව පැහැදිලියි. 

පසුගිය දිනවල නිර්මාල් රංජිත් සහෝදරයා මේ පිළිබඳව ෆේස්බුක්හි දැක්වූ අදහසක් මා ප්‍රශ්න කළ විට ඇති වූ සංවාදය මෙසේයි: 

Ajith Perakum Jayasinghe ආර්ථික ජාතිවාදය ද තවත් ස්වෝත්තමවාදයකි. ජාතිවාදයෙන් ලෝකයට කිසිවක් ලැබෙන්නේ නැත. සීපා තුළ හොඳ, නරක දෙක ම තිබේ. එහෙත්, අප කැමති වුණත්, නැතත්, ලෝකයට ඉදිරියට යන්නට තිබෙන මාර්ගය ඇත්තේ දේශ සීමා මකා දැමීම හරහා ය. එය සමාජවාදය තුළින් සිදු නො වනවා ය කියා ජාතිවාදී වීමට වාමාංශිකයන්ට අයිතියක් නැත.
Nirmal Dewasiri මීට විරුද්ධ වීමට ආර්ථික ජාතිකවාදියකු වීම අවශ්‍යයැයි මම නොසිතමි. දැනට මගේ අවබෝධයට අනුව මේ හරයා ලංකාවට ආර්ථික වශයෙන් වාසි අත්වීමට ඇති ඉඩ අවමය. අජිත්ගේ ප්‍රෙව්ශය මා සිතන්නේ නම් ආර්ථික අරාජකවාදයක් ලෙසිනි. කෙසේ වෙතත් මේ පිළිබදව විස්තරාත්මකව සාකච්ඡා කිරීම අවශ්‍ය වේ.
Ajith Perakum Jayasinghe මාක්ස්වාදියකු වන ඔබ ‘ලංකාවට ආර්ථික වශයෙන් වාසි අත් වීම‘ යන යෙදුම ගැන නැවත සලකා බැලිය යුතු ය. මෙය දිගු කාලීනව කම්කරු පංතියට වාසිදායක ද නැද්ද යන්න සලකා බැලීම වඩා යුක්තියුක්ත ය.
Nirmal Dewasiri මා මාක්ස්වාදියකු වීම යන්නෙන් ඔබ අදහස් කරන්නේ කුමක්ද?
Nirmal Dewasiri උතුරේ ඉන්දියානු ධීවර ප්‍රශ්නය පිළිබද 'මාක්ස්වාදියකු' ලෙස මා කුමන ස්ථාවරයක් ගත යුතුයැයි ඔබ සිතන්නේද?
Prabashwara Liyanghe මාක්ස්වාදියකු like emoticon
Ajith Perakum Jayasinghe ඔබ මාක්ස්වාදියකු නො වේ නම්, කලබල විය යුතු නැත.
Nirmal Dewasiri මා එසේ කියා නැත. මට ඇති ප්‍රශ්නය වන්නේ මාක්ස්වාදියෙක් වීම හෝ නොවීම මෙහිදී අදාළ වන්නේ කෙසේද යන්නයි.
චාමර කරුණාරත්න ඈ පකෝ නර්ස් ලා මෙහෙට ඉන්දියාවෙන් ගෙන්නමුද? එතකොට උඹේ ගෑණිට රස්සාව නැති වෙන එක හරි හාමුදුරුවොත් එක්ක පඩි වැඩි කරගන්න බැරි වෙනකොට උඹ මොකද කියන්නේ.දැන් නම් උඹට ඒත් ගාණක් නැහැ ඒ ඉස්සරනේ උඹ් නර්ස් ලා වෙනුවෙන් විතරක් කෑ ගැහුවෙ.දැන් ඉතින් සිරිකොතෙන් කුට්ටිය ...See More
Ajith Perakum Jayasinghe Nirmal Dewasiri කාරණය ඒක නම්, මාක්ස්වාදීන්ට ලංකාව නම් භෞමික හෝ දේශපාලන ඒකකය ගැන ඔය තරම් තිබෙන කැක්කුම කුමක් ද?
Nirmal Dewasiri එය භෞමික ඒකකය පිළිබද ප්‍රශ්නයක් නොව ඒ තුළ ජීවත්වන ජනයා පිළිබද ප්‍රශ්නයකි.
Ajith Perakum Jayasinghe මාක්ස්වාදියාට වැදගත් විය යුත්තේ ලෝකයේ ජීවත් වන මිනිසුන් හා ඒ අතරින් විශේෂයෙන් ම කම්කරුවන් මිස ලංකාවේ අය නො විය යුතු ය.
Nirmal Dewasiri Ajith මෙය නම් මාක්ස්වාදය ගැන ඉතාම පටු විවේචනයකි.
Ajith Perakum Jayasinghe නිර්මාල්, මේකට මම නම් සහයෝගය දෙන්නේ මේක දේශපාලන ප්‍ර‍ජාවන් පුළුල් අයුරින් ප්‍ර‍තිසංවිධානය වීමේ ක්‍රියාවලිය තුළ සිදු වන දෙයක් නිසායි. එහෙම නෙමෙයි කියලා තර්ක කරන්න පුළුවන්. ඒත්, පුළුල් ඉතිහාසය අරගෙන බැලුවොත්, මම නම් හිතන්නේ දේශපාලන ප්‍ර‍ජාවන් පුළුල් වීම මේ විදියට තමයි වෙලා තිබෙන්නේ. ඒක ප්‍ර‍චණ්ඩ වෙන්න පුළුවන්. ඉතිහාසය එහෙම තමයි.
Prabashwara Liyanghe Ajithge kamkaruwa Nirmal.

නිර්මාල්ගේ මූලික අදහස වුණේ මෙයයි:
අත්සන් කිරීමට සූදානම්වන "සීපා" ගිවිසුම ලංකාවට බෙහෙවින් අහිතකර එකක් වීම නොවැලැක්විය හැකිය. විශේෂයෙන් ඉන්දියානු ශ්‍රම වෙළදපොළ සමග තරග කිරීමට ලංකාවේ ශ්‍රම වෙළදපොළට නොහැකි තත්වයක් තුළ මේ ගිවිසුම ලංකාවේ ආර්ථිකය කෙරේ මරණීය බලපෑමක් කිරීමට ඇති ඉඩකඩ විශාලය. මේ ගිවිසුමට රාජපක්ෂ හිතවාදී කදවුර මාරාන්තික ලෙස විරුද්ධය. ඔවුන්ගේ එක තර්කයක් වන්නේ මේ ආණ්ඩුව මේ ගිවිසුමට අත්සන් කරන්නේ ආණ්ඩුවේ ඇති ඉන්දීය ගැතිබව නිසා බවයි. කෙසේ වෙතත් විමල් වීරවංශලාගේ වෙබ් අඩවියේ පලවන මේ ප්‍රවෘත්තිය මගින් මේ "ඉන්දියානු ගැති" ආණ්ඩු ප්‍රතිපත්ති පිළිබද අර්ථකතනය ප්‍රශ්න කෙරේ. මේ ප්‍රවෘත්තියට අනුව ආණ්ඩුවේ ප්‍රතිපත්ති ඉන්දියානු මෝටර් රථවල ලංකාවේ වෙළද පොළට අහිතකර එකක් වී ඇත.

මේ අදහස ඔහු පළ කළේ විමල් වීරවංශගේ ලංකා සී නිව්ස් වෙබ් අඩවියේ පළ වූ මෙන්න මේ පුවත බෙදා හදා ගනිමිනුයි. 

කාර් හීනය දියවේ.. මරුටි ලියාපදිංචියත් 31% කින් බහී..


එය අද දෙරණ වෙබ් අඩවියෙන් කොපි කර ගත් එකකි. 

මෙවැනි කාරණාවලදී වාමාංශිකයන් ජාතිවාදීන් හා ජාතික ධනවාදීන් ආදී සියලු බලවේග කදිමට මුසු වන ආකාරයට මෙම සිද්ධිය කදිම නිදසුනකි.

පෙරටුගාමී සමාජවාදියකු ලෙස පෙනී සිටින ව්‍යාජ ෆේස්බුක් ප්‍රොෆයිල්කාරයකු මගේ අදහසට ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ සාමාන්‍යයෙන් ජාතිවාදීන් භාවිතා කරන ද්වේෂය පිරි, තර්ජනාත්මක වචනවලිනි. 


චාමර කරුණාරත්න ඈ පකෝ නර්ස් ලා මෙහෙට ඉන්දියාවෙන් ගෙන්නමුද? එතකොට උඹේ ගෑණිට රස්සාව නැති වෙන එක හරි හාමුදුරුවොත් එක්ක පඩි වැඩි කරගන්න බැරි වෙනකොට උඹ මොකද කියන්නේ.දැන් නම් උඹට ඒත් ගාණක් නැහැ ඒ ඉස්සරනේ උඹ් නර්ස් ලා වෙනුවෙන් විතරක් කෑ ගැහුවෙ.දැන් ඉතින් සිරිකොතෙන් කුට්ටිය හම්බ වෙනවා නේ.පකෝ දැන් උඹ් මේක තේරුම් කරපන් මේ ධනවාදයේ අර්බුධය.ඉන්දියාව උන්ගේ ශ්‍රම අතිරික්තය මෙහෙට දාන්න හදනවා.එතකොට මෙහෙත් ශ්‍රම අතිරික්තයක් එනවා.දැන් අපි දෙගොල්ලො එකතු වෙලා විප්ලව කරපන් උඹ රනිල් ට පුක දීදි ගාණ කපාගන්න කියලද උඹ කියන්නේ.මතක තියා ගනින් කඩාගෙන වැටෙනකොට ඔක්කොම එකට වැටෙන්නේ.තොගේ දරුවො දෙන්නගේ අනාගතේ ගැනවත් හිතපන් දැන් සිරිකොතෙන් එන කුට්ටියට පෙරේත නොවී කැරියා.

ඔහු මෙතරම් වියරු වට්ටන මගේ අදහස මෙයයි: ආර්ථික ජාතිවාදය ද තවත් ස්වෝත්තමවාදයකි. ජාතිවාදයෙන් ලෝකයට කිසිවක් ලැබෙන්නේ නැත. සීපා තුළ හොඳ, නරක දෙක ම තිබේ. එහෙත්, අප කැමති වුණත්, නැතත්, ලෝකයට ඉදිරියට යන්නට තිබෙන මාර්ගය ඇත්තේ දේශ සීමා මකා දැමීම හරහා ය. එය සමාජවාදය තුළින් සිදු නො වනවා ය කියා ජාතිවාදී වීමට වාමාංශිකයන්ට අයිතියක් නැත.
 

ඉන්දියාව සමග අත්සන් කරන්නට යන ගිවිසුම්වල ඇත්තේ නරක පමණක් නො වේ. එහි හොඳ ද තිබේ. හොඳ දක්වන අය හොඳ පමණක් පෙන්වා දෙති. නරක දකින අය පෙන්වා දෙන්නේ නරක ම පමණි. මේ පිළිබඳ පැහැදිලි අදහසක් පළ කළ හැක්කේ හැඟීම්බර කතාවලින් නො වේ. විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනයකින් පමණි. කිසිවෙක් එවැන්නක් කරන්නේ නැත. ඉන්දියාවේ රස්සාවලට ලැබුණු අයදුම්පත් සංඛ්‍යාව ගැන පුවත් හොය හොයා නැවත පළ කිරීම ඊට වඩා පහසු ය.

මගේ මූලික අදහස මෙයයි. ඉතිහාසය ඉදිරියට යන්නේ රට රටවල්, ජාතීන් හා සමාජයන් අතර ආර්ථික, දේශපාලන, සමාජ සම්බන්ධතා ශක්තිමත් වෙමින් ය. එසේ ශක්තිමත් වන විට මිනිසුන්ගේ දේශපාලන ප්‍රජාවන් ද පුළුල් වේ. නිදසුනක් ලෙස පසුගිය සියවසේ මුල වන විට සිටි සිංහල භාෂාව කතා කරන උඩරට, පහතරට, ගොවිගම, කරාව ආදී දේශපාලන ප්‍රජාවන් දැන් වඩා පුළුල් සිංහල දේශපාලන ප්‍රජාවක සංවිධානගත වී සිටිති. යුරෝපා සංගමය තුළ යුරෝපා ප්‍රජාවක් ගොඩනැගෙමින් ඇත.

කොමියුනිස්ට්වාදීන්ගේ පරමාදර්ශී ලෝක කොමියුනිස්ට් සමාජය බිහි වන්නේ ද මෙසේ දේශපාලන ප්‍රජාවන් පුළුල් වීමෙනි. ඔවුන් මූලධාර්මිකව ජාතිවාදයට විරුද්ධ වන්නේ ඒ නිසා ය. එහෙත්, දේශපාලන ප්‍රජාවන් පුළුල් කර ගන්නට අප සමාජවාදී විප්ලවය සිදු වන තෙක් බලා සිටිය යුතු නැත. මාක්ස්වාදීන් ජාතිවාදයේ වෙළෙමින් එසේ බලා සිටියදී පවා ඉතිහාසය ඉදිරියට යන්නේ ය. 

ඉතිහාසය හැම විට ම සාමකාමී වී නැත. ඇතැම් අවස්ථාවලදී එය ප්‍රචණ්ඩ වී තිබේ. උදාහරණයක් ලෙස අවසන් ඊලාම් යුද්ධය සලකන්න. කොටි සංවිධානය හා රජය සාම සාකච්ඡා වෙනුවට යුද්ධය තෝරා ගත් හ. කෙතරම් නරක දෙයක් වුවත්, ලංකාවේ දෙමළ ප්‍රශ්නය පිළිබඳ මෑත ඉතිහාසයේ වැදගත් ම සුසමාදර්ශීය වෙනස ඇති වුණේ එකී ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියාවලිය නිසා ය. ඉතිහාසයෙන් මෙවැනි නිදසුන් ඕනෑ තරම් සොයා ගත හැකි ය. 

මා කියන්නේ සරළ දෙයකි. අප ලෝකය සමග සම්බන්ධ විය යුතු ය. ඒ සඳහා මුලින් ම ඉන්දියාව සමග සම්බන්ධ විය යුතු ය. (ලංකාවේ ජාතික සංහිඳියාව ද මෙතැනදී අදාළ ය) සාකච්ඡා කළ යුතුව තිබෙන්නේ එම ප්‍රතිව්‍යූහගත වීම ප්‍රචණ්ඩ නො වන ආකාරයෙන් හා අවම හානි සිදු වන ආකාරයෙන් කර ගැනීම පිළිබඳව ය. දෙපැත්තෙහි ම ඇතැම් කොටස් මෙමගින් තාවකාලික පීඩාවන්ට ලක් වෙති. එහෙත්, ලංකාවේ ජනතාව ඉතිහාසයක් පුරා සිය ආර්ථික ප්‍ර‍ත්‍යාස්ථිතිය පෙන්වා තිබේ. ඔවුන් කාලයත් සමග පහසුවෙන් නව තත්වයන්ට හැඩගැසෙති. 

නිදසුනක් ලෙස කණ්ඩලම හෝටලය ඉදි කරන්නට යද්දී එයට එරෙහිව වාමාංශිකයන්ගේ හා සිවිල් සමාජයේ මූලිකත්වයෙන් දැවැන්ත අරගලයක් සිදු විය. එහෙත්, දැන් එදා විරෝධය පළ කළ වාමාංශිකයෝත් දැන් නව තත්වයට හැඩගැසී ඇත. 

ලොකු රටක් නිසා අප ඉන්දියාවට බිය විය යුතු නැත.

ඉන්දියාවේ ජාතිවාදී ප්‍රවණතා මෙල්ල කර ගැනීමේ දේශපාලන ප්‍රගතිශීලිත්වය ගොඩනගා ගත යුත්තේ අප විසිනි. අප බොහෝ කාරණාවලදී ඉන්දියාවට ඉදිරියෙන් සිටින බව අප අමතක නො කළ යුතු ය. 

මේ ලිපිය වෙන අයත් එක්කත් බෙදා ගන්න. උපුටා ගන්නවා නම් ‍මෙතැනින් ගත් බව කියන්න

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.
Read More »

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...