2017-10-16

ලංකාවට හරි යන්නෙ මොන විදියෙ ආර්ථිකයක් ද?

ලංකාවේ ධනපති පන්තියේ ඉන්නේ මෙන්න මුන් වැනි එවුන් වීම ද රටට ගසා ඇති හෙණයකි 

අපේ රටේ තියෙන්නේ කුමන ආකාරයක ආර්ථිකයක් ද, සමාජ ක්‍ර‍මයක් ද කියන කාරණය අප සාකච්ඡා කර තිබෙනවා. මේ සම්බන්ධයෙන් මේ රටේ තිබෙන්නේ කලක සිට පතුරුවා හැරීමෙන් ඝනීභූත වූ මිථ්‍යා අදහස් පද්ධතියක්.

උදාහරණයක් විධියට ලංකාවේ පවතින්නේ ධනපති පාලනයක් ය කියන එක අමු ම අමු ප්‍ර‍ලාපයක්. ලංකාවේ බලවත් ම පන්තිය රජයෙන් යැපෙන මධ්‍යම පන්තියයි. දේශපාලකයන්ගේ සිට රජයේ නිලධාරීන් හරහා රජයේ සේවකයන් දක්වා විහිදෙන මෙම මධ්‍යම පන්තියට පහළින් රාජ්‍ය සහනාධාර මත යැපෙන ග්‍රාමීය දිළින්දන් ද විශාල ප්‍ර‍මාණයක් සිටිනවා. ඔවුන් ගොවීන් යයි කීවාට, වෘත්තීය ගොවීන් ලෙස හඳුන්වන්නට පුළුවන් පිරිස ප්‍ර‍තිශතයක් ලෙස අවමයි.

රාජ්‍ය උපකාර මත පවතින පූජක ප්‍ර‍ජාවේ ද මතවාදී බලපෑමට ලක් වන, රජයෙන් යැපෙන, මූලික වශයෙන් ම ග්‍රාමීය හා අර්ධ නාගරික වන මෙම මධ්‍යම පන්තිය තමයි ලංකාවේ සංඛ්‍යාත්මකවත්, ආර්ථිකවත් බලවත්. ලංකාවේ ශක්තිමත් ධනපති පන්තියක් නැහැ. ඉන්න ධනපතීන් අතරින් ද වැඩි පිරිස බයිං ඇන් සෙලිං කරන අය මිසක් කර්මාන්ත කෙරෙහි යොමු වන අය නෙමෙයි. කර්මාන්ත වෙත යොමු වෙන සුළු හා මධ්‍ය පරිමාණ ව්‍යවසායකයන් ගැන්වීමේ කිසිදු සැබෑ උවමනාවක් ලංකාව පාලනය කරන මධ්‍යම පන්තියට නැහැ. ලංකාවෙ ධනපති පන්තියේ වැඩි දෙනෙකුගේ මූලික ගැටලුව ඔවුන් ඔය මොනවා හෝ විකුණා මුදල් උපයා සැප විඳීම ගැන හැර වෙනත් දෙයක් ගැන නො දන්නා පිරිසක් වීම. 

විවෘත ආර්ථිකයක් පිළිබඳ ලංකාවේ ඇත්තේ ද මිථ්‍යා අදහසක්. ලංකාවේ ආර්ථිකය ලෝකයේ සෙසු ආර්ථිකයන් වගේ ම විවෘත වන්නේ සාපේක්ෂවයි. හැබැයි, ලංකාවේ ආර්ථිකය මේ රටේ ම 1956ට කලින් තිබුණු ආර්ථිකයට සාපේක්ෂව තවමත් එතරම් විවෘත නැහැ. පනහ දශකයේ අග භාගයේ සිට ලංකාවේ ආර්ථිකයේ රාජ්‍ය අංශය පුළුල් කිරීම ආරම්භ වුණා. පෞද්ගලික දේපල රජයට පවරා ගනිමින් හා අලුතින් සංස්ථා, මණ්ඩල, අධිකාරි ආදිය ආරම්භ කරමින් රාජ්‍ය ව්‍යවසාය පුළුල් කෙරුණා. සමුපකාර වැනි පොදු හිමිකාරිත්වයන් සහිත ව්‍යවසාය පවා අනියමින් රජයට පවරා ගැනුණා. ඒ ව්‍යවසායවලට වෙළඳපොළ ප්‍ර‍මුඛත්වය දුන්නා විතරක් නෙමෙයි ඇතැම් ඒවා ඒ ක්ෂේත්‍ර‍වල ඒකාධිකාරයන් බවටත් පත් කළා.

සමාජවාදය නමින් ද හැඳින්වුණු මේ රාජ්‍ය ඒකාධිකාරී ආර්ථිකය විවෘත කිරීමේ සංකේතාත්මක අවුරුද්ද ලෙස සමගි පෙරමුණු රජය පරාජය කරමින් එක්සත් ජාතික පක්ෂය බලයට පැමිණි 1977 අවුරුද්ද සැලකෙනවා. ඒත්, මේ විවෘත කිරීමත් ඉතා සාපේක්ෂ එකක්. තවමත් රාජ්‍ය අංශය ඉතා ශක්තිමත්. රජය සිල්ලර වෙළඳාම දක්වා බොහෝ ව්‍යවසායන්හි යෙදී සිටිනවා. රාජ්‍ය ඒකාධිකාරයන් තවමත් පවත්වාගෙන යනවා. ඒ වගේ ම රාජ්‍ය බැංකු වැනි ව්‍යවසායන් ආරක්ෂා කර ගැනීම වෙනුවෙන් රාජ්‍ය මුල්‍ය ප්‍ර‍තිපත්ති පවා සකසනවා.

මෙම බොහෝ රාජ්‍ය ව්‍යවසාය සුදු අලි. ඇතැම් ඒවා ඩයිනෝසර්ලා වගේ ආචීර්ණ කල්පිත ජීවීන්. උදාහරණයක් තමයි දුම්රිය. ලංගම වගේ ඒවා නිසා බස්රිය ධාවන කාලසටහන් ඒකාබද්ධ කරන්නට බැරි වී තිබෙනවා. ශ්‍රීලන්කන් වැනි රාජ්‍ය ව්‍යවසාය ආර්ථික දේහය මත වැඩෙන පිළල වගේයි.

අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍යය වැනි අංශ විශාල වශයෙන් පෞද්ගලීකරණය වී තිබෙන්නේ රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තු සේවා සම්පාදනයෙහිදී දක්වන අකාර්යක්ෂමතාව නිසායි. රජය නඩත්තු කිරීමට බදු ගෙවන ගමන් ම මහජනතාවට සිය සාක්කුවෙන් සැලකිය යුතු අධ්‍යාපන, සෞඛ්‍ය ආදී වියදමක් දරාගන්නට සිදු වී තිබෙනවා. මේ සේවාවන් පවත්වාගෙන යාම වෙනුවෙන් විශාල රජයේ සේවක පිරිසකට වැටුප් හා වරප්‍ර‍සාද පිරිනැමීමට සිදු වී තිබෙන අතර, ඔවුන්ගේ ශ්‍ර‍ම ඵලදායිතාව ඉතා අඩුයි. මේ රාජ්‍ය සේවාවන් ඇත්තට ම සේවය කරන්නේ ඒවායේ රැකියා කරන මධ්‍යම පන්තියටයි. ඒවායින් මහජන සේවා සපයන්නේ ඒවායේ පැවැත්ම සාධාරණීකරණය කර ගන්නට අවශ්‍ය මට්ටමට පමණයි.

දැන් රජයට නැවත වරක් ආර්ථිකය තව ටිකක් විවෘත කරන්නට සිදු වී තිබෙන්නේ මේවායේ තිබෙන අකාර්යක්ෂමතාව හා තව දුරටත් ඒවා පවත්වාගෙන යන්නට බැරි වී තිබෙන නිසායි. එහෙත්, සුපුරුදු පරිදි ම රජයෙන් යැපෙන මධ්‍යම පන්තිය මෙය දකින්නේ ඔවුන්ගේ පැවැත්මට කරන ලද තර්ජනයක් ලෙසයි. ඔවුන් ඉතා ප්‍ර‍චණ්ඩ ලෙස වීදි බැස සටන් කරන්නේ ඒ නිසායි. එහෙත්, ඇත්ත එය නොවෙයි. පාලක මධ්‍යම පන්තිය වුණත් මේ ලිහිල්කරණය සිදු කරන්නේ ඔවුන්ට සිය වරප්‍ර‍සාදිත තත්වය රැක ගත හැකි පරිදි වත්මන් ක්‍ර‍මය රැක ගත හැකි පමණටයි.

එවැනි තත්වයක් තුළ මේ රටේ සැබෑ වෙනසක් අවශ්‍ය කරන සමාජ ස්ථර වන ව්‍යවසායකයන්ට හා සැබැවින් ම වැඩ කරන ජනතාවට පැහැදිලි ස්ථාවරයක සිට වැඩ කරන්නට සිදු වෙනවා. ඒ ලංකාවට අවශ්‍ය කුමන ආකාරයේ ආර්ථිකයක් ද යන්න සම්බන්ධයෙනුයි. 

මෙහිදී මගේ යෝජනාව වන්නේ ලංකාවට ගැලපෙන්නේ මනා රාජ්‍ය නියාමනයක් සහිත, පෞද්ගලික අංශයේ මූලිකත්වයෙන් යුත්, නිදහස් වෙළඳපොළ ආර්ථිකයක්. රජය ව්‍යසායකත්වයන්ට අත නො ගැසිය යුතුයි. රජයට එය බැරි බව නැවත නැවත ඔප්පු කරන්නට අවශ්‍ය නැහැ. 

ලංකාවේ තිබෙන දැවැන්ත රජයට කුමක්ද කරන්නෙ? එහිදී කළ හැකි හොඳම දෙය තමයි, වක්‍ර බදු අඩු කරමින් ආදායම් බදු වැනි ඍජු බදු ආදායම් වැඩි කර ගත හැකි පරිදි රජයේ බදු යාන්ත්‍රණය විධිමත් කිරීම, වෙළඳපොළ කාර්යක්ෂම ලෙස නියාමනය කිරීම හා දිළිඳු සමාජ කණ්ඩායම්වල අවශ්‍යතා දිළිඳුකම පිටුදැකීමේ අරමුණකින් යුක්තව ආමන්ත්‍රණය කිරීම. අපට අවශ්‍ය කාර්යක්ෂම රජයක් මිසක් තවත් විශාල රජයක් නෙමෙයි. 

අපි එදිනෙදා ප්‍රශ්න ගැන දේශපාලන ස්ථාවරයන් තේරිය යුතුව තිබෙන්නේ මෙවැනි දේශපාලන පදනමක ඉඳලායි. එහෙම නැතුව, රතු පාට ලෙලෙව්වාට කරන්නට පුළුවන් වෙන දෙයක් නැහැ. මොකද, සමාජවාදය යයි කියන රාජ්‍ය මූලික ධනවාදය දැන් අපේ රටේ කුරුවල් වෙලා ඉවරයි.

ඔබේ අදහස කුමක් ද?

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-10-14

ලංකාවෙ තියෙන්නෙ විවෘත ආර්ථිකයක් ද?

ශ්‍රී ලංකාවේ විවෘත ආර්ථිකය හරියට වැඩ කළා ද යන්න පිළිබඳ සාකච්ඡා සභාවකට පසුගියදා මා සහභාගි වුණා. 

මේ මාතෘකාව ගැන හිතනකොට මට මතක් වෙන්නෙ මේ දවස්වල පෞද්ගලික අධ්‍යාපනය ගැන තිබෙන සංවාදය. ආර්ථිකය විවෘත කළ බව කියැවෙන්නෙ 1977දී. අවුරුදු 40කට පසුවත් පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල අවශ්‍ය ද කියන සංවාදය තියෙන රටක ආර්ථිකය ඇත්තට ම විවෘත වෙලා ද?

අපි දශක අටක් අතීතයට ගිහින් කන්නන්ගර මහතා නිදහස් අධ්‍යාපන පනත ගෙන ආ 1940 දශකය සලකා බැලුවොත්, අපේ රට එදා තරම් විවෘත ද? කන්නන්ගර මහතා පාසල් රජයට පවරා ගත්තෙ නැහැ. ඔහු කළේ ඒ වන විට පැවතුණ පාසල් පද්ධතිය තුළට සැමට අධ්‍යාපනය ලැබීමට තිබෙන හිමිකම පිළිබඳ ප්‍ර‍තිපත්ති ඇතුළත් කිරීම් ගෙන එමින් සමාන්තරව ගුණාත්මක රාජ්‍ය අධ්‍යාපන පද්ධතියක් ගොඩනැගීම ආරම්භ කළ එකයි. ඔහු පිහිටවපු මධ්‍ය මහා විද්‍යාල හා ඒවාට දක්ෂ දරුවන්ට ලබා දුන් ශිෂ්‍යත්ව මෙහිදී ඉතා වැදගත්.

අධ්‍යාපනය හා ආර්ථිකය විවෘත කිරීම එකිනෙකට නො ගැලපෙන කරුණු දෙකක් ය කියා ඔබ හිතන්නට පුළුවන්. එහෙත්, අධ්‍යාපනය පිළිබඳ මා ඉදිරිපත් කළ මේ නිදසුනෙන් ආර්ථිකය පිළිබඳ ප්‍ර‍කාශ වෙනවා.

අපට ඇත්තෙන් ම විවෘත ආර්ථිකයක් තිබුණේ 1950 දශකයට පෙර කාලේයි. හැටේ දශකයේ විතර පටන් අපේ රට වේගයෙන් සංවෘත ආර්ථිකයක් බවට පත් වුණා. මාක්ස්වාදී හා කේන්සියානු ආර්ථික සංකල්පවල බලපෑම නිසා ලංකාවේ 1970 දශකය තුළදී ඉතා සංවෘත, ජාතිකවාදී, ස්වයංපෝෂී ආර්ථිකයක් ඇති කරන්නට උත්සාහ කෙරුණා. එහෙත් එයත් සාපේක්ෂයි. මේ ආර්ථික ක්‍ර‍මය යැපුණේත් තේ, රබර්, පොල් අපනයනය මතයි.

වසර 1977න් පසු උදා වුණා ය කියන විවෘත ආර්ථිකයේ විවෘතභාවයත් ඉතා සාපේක්ෂ තත්වයක්. එය කලින් තිබුණු ප්‍ර‍තිපත්තිවලට වඩා විවෘත වන්නට පුළුවන්. ඒත්, ඒකත් එහෙම ලොකුවට විවෘත ආර්ථිකයක් නෙමෙයි.

වසර 1978දී හඳුන්වා දෙන ලද අලුත් ආණ්ඩුක්‍ර‍ම ව්‍යවස්ථාවෙන් ලංකාවේ නම ශ්‍රී ලංකා ප්‍ර‍ජාතන්ත්‍ර‍වාදී, සමාජවාදී ජනරජය ලෙස වෙනස් කළා. ඊට පසු කලෙක නුගේගොඩදී පැවැත්වුණු මහජන රැළියකදී ජනාධිපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මේ නම පැහැදිලි කළා. ඒ වන විට ලංකාවේ දැවැන්ත රාජ්‍ය ආර්ථිකයක් ගොඩනැගිලායි තිබුණේ. මේ දැවැන්ත රාජ්‍ය අංශය විසින් ඉතා බලවත් මධ්‍යම පන්තියකුත් නිර්මානය කරලායි තිබුණේ. ලංකාවේ කිසිදු කලෙක දේශපාලනික වශයෙන් ශක්තිමත් ධනපති පන්තියක් ඉඳලා නැහැ. මේ මධ්‍යම පන්තියේ බලයට නවලිබරල්වාදීන් ලෙස ඉතිහාසගත වී තිබෙන ජේ.ආර්. ජයවර්ධන හා ඔහුගේ බෑණා වන රනිල් වික්‍ර‍මසිංහ පවා යටත් වුණා. ඒ නිසා මේ රාජ්‍ය අංශය ආරක්ෂා කරමින් තමයි සියල්ල සිදු වුණේ. අඩු තරමේ රාජ්‍ය අංශයෙන් මධ්‍යම පන්තියට ඇති වාසිදායක තත්වය හෝ ආරක්ෂා කර දීමට ඔවුන් යොමු වුණා.

ලංකාවේ ආර්ථිකය විවෘත කිරීම සිදු වුණේ රජයෙන් යැපුණු මධ්‍යම පන්තිය ඇතුළු වෙනත් සමාජ ස්ථරයන්ගේ උවමනාවන් ආරක්ෂා කර ගත හැකි සීමාවට විතරයි. උදාහරණයක් ලෙස අපේ රටේ සහල් වෙළඳපොළ විවෘත කරන්නට කිසිදු රජයක් කටයුතු කළේ නැහැ. ඒ වෙනුවට රජයෙන් සහනාධාර දෙමින් ගැමි දිළින්දන්ගේ යැපුම් කෘෂිකර්මාන්තය නඩත්තු කිරීම අද දක්වා ම සිදු වෙනවා.

වසර 1977දී සිදු වුණේ ඇත්තෙන් ම ආර්ථිකය විවෘත කිරීමක් නම් අඩු තරමේ ආයෝජකයන්ට හෝ ලංකාවට පැමිණ ව්‍යවසායන් ආරම්භ කිරීම පහසු විය යුතුයි. එහෙත් එය තවමත් සිදු වී නැහැ. එදා 1977දී සිදු වුණේ තව දුරටත් ඉදිරියට යන්නට බැරිකම නිසා ආර්ථිකයේ සීමා තරමක් ලිහිල් කිරීමයි. එහෙම කරලාත් අර ලාභදායී නැති දැවැන්ත රාජ්‍ය අංශය දිගින් දිගට ම පවත්වාගෙන යාම තමයි සිදු වුණේ. උදාහරණයක් විදියට බැංකු ක්ෂේත්‍රයේ ලිබරල් ප්‍ර‍තිපත්ති ක්‍රියාත්මක වන්නේ නැහැ, රාජ්‍ය බැංකු ආරක්ෂා කර ගත යුතු නිසා. බලශක්ති ක්ෂේත්‍ර‍ය ලිබරල්කරණය වන්නේ නැහැ විදුලිබල මණ්ඩලය රැක ගත යුතු නිසා. දුම්රිය සේවය ලිබරල්කරණය වීමක් හෝ කිසිදු කැපී පෙනෙන සංවර්ධනයක් සිදු වෙන්නේ නැහැ දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුව රැක ගන්නට ඕනැ නිසා. කාලසටහන් ඒකාබද්ධ කර බස් සේවා විධිමත් කරන්නට බැහැ ලංගම රැක ගන්නට ඕනැ නිසා.

දැන් වෙලා තියෙන්නේ අපි ආයෙත් ඉදිරියට යන්නට බැරි දැවැන්ත හිර වීමක අහු වෙලා. දැන් ආයෙමත් අපට සිදු වෙලා තිබෙනවා ආර්ථිකය තව ටිකක් ලිබරල්කරණය කරලා බලන්න.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-10-12

රජයේ මාධ්‍යවලට හා රජයේ ප්‍රවෘත්ති අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්ට කළ හැකි දේ

අප මිත්‍ර සුදර්ශන ගුණවර්ධන රජයේ ප්‍රවෘත්ති අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් ධුරයට පත් වීම පිළිබඳ කුමන ගැටලු මධ්‍යයේ හෝ වත්මන් පාලනය ප්‍රතිගාමිත්වයෙන් ආරක්ෂා කරමින් මෙතැනින් ඉදිරියට යාම පිළිබඳ සිතන පුරවැසියකු වන මට ඉතා වැදගත්. හේතුව, ඔහු ඉතා කෙටි කාලයක් තුළ රජයේ ගුවන් විදුලි සංස්ථාව තුළ කළ මැදිහත්වීමේ ඵලදායිත්වයයි. දෙයක් වේ නම් සුදුස්සාට ම අයිති විය යුතු කියන එක ලංකාවේ සිදු වන්නේ කලාතුරකින්. සුදර්ශන ගුණවර්ධන ඒ අතින් වාසනා ගුණයක් ඇති කෙනෙක්. සුබපැතුම්!

රජයේ ප්‍රවෘත්ති අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් ධුරය යනු වැඩකට නැති රාජ්‍ය ආයතනයක වැඩක් කළ නො හැකි තනතුරක් ය යන්න ඇතැමෙකුගේ අදහසක්. එහෙත්, එය එසේ විය යුතු ද?

මීට කලින් මේ තනතුර දැරූ අප මිත්‍ර රංග කලන්සූරියගේ කාලයේ ඔහු මාධ්‍ය සම්බන්ධ රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති වෙනස් කිරීමටත්, මහජන ආකල්ප වෙනස් කිරීමටත් සුවිශේෂ වැඩකොටසක් කළා. එහිදී තොරතුරු දැනගැනීමේ හිමිකම් පනත සම්බන්ධයෙන් ඔහු කළ වැඩකොටස ඉතා වැදගත්. තොරතුරු දැනගැනීමේ පනත සම්මත කිරීමෙන් පසු එය ජනතාව අතරට ගෙන යාම සඳහා ඔහු තවත් සංවිධාන සමග එකතු වී කරපු කාර්යභාරය විශිෂ්ටයි.

එහෙත්, ප්‍රවෘත්ති මාධ්‍ය නියාමන පනත් කෙටුම්පත නම් මතභේදයට තුඩු දුන්නා. මා මේ සම්බන්ධයෙන් විවෘතව ම පවසන්නේ මාධ්‍ය දිනෙන් දින ගෝලීය අවකාශයක් තුළ ස්ථානගත වෙමින් තිබියදී ජාතික මට්ටමෙන් නියාමනය කිරීම කළ නො හැක්කක් බවයි. උදාහරණයක් ලෙස දැන් වුණත් ලංකා ඊ නිව්ස් සම්බන්ධයෙන් ලංකාවේ අධිකරණයට හෝ කිසිවක් කරන්නට පුළුවන් තත්වයක් නැති බව පෙනී ගොස් තිබෙනවා. අනාගතේදී රූපවාහිනිය පවා ගෝලීය මාධ්‍ය අවකාශයන් තුළ ස්ථාපිත වෙනවා. සිංහලෙන් කරන මාධ්‍යකරණයන් පවා තව දුරටත් ලංකාවේ දේශසීමාවට සීමා වෙන්නෙ නැහැ. ජාතික නියාමනයන් අසාර්ථක වන්නෙ එතැනදීයි.

නියාමනය සම්බන්ධයෙන් මා ඉදිරිපත් කළ තවත් අදහසක් තමයි රාජ්‍ය මාධ්‍ය හරියට කරලා පෙන්වීම. ඒ කියන්නෙ, ලාභ වෙනුවෙන් බාල වැඩ නො කර, මාධ්‍යකරණය නම් මේ යයි පෙන්විය හැකි මාධ්‍ය භාවිතාවක් රාජ්‍ය මාධ්‍ය ඔස්සේ කිරීම. එහෙම කරනකොට රාජ්‍ය මාධ්‍යවලට ප්‍රමිති නිර්මානය කරන්නට පුළුවන්. පෞද්ගලික මාධ්‍ය මනින්නට ඒ ප්‍රමිති භාවිතා කරන්නට පුළුවන්. ගුවන් විදුලි සංස්ථාවේ සිදු වූ විපර්යාසය පෞද්ගලික රේඩියෝවලටත් බලපෑමක් කර ඇති බව සියුම්ව නිරීක්ෂණය කර බැලුවොත් වටහා ගත හැකියි.

රාජ්‍ය මාධ්‍යවල ප්‍රමිති ඉහළ නැංවීම ලේසි වැඩක් නෙමෙයි. ඒකට මූලික හේතුව, පසුගිය කාලයක් පුරා ඒවායේ සේවකයන් ලෙස පිරවූ දේශපාලන පත්වීම්ලාභීන්ගේ දැනුමේ, කුසලතාවල වගේ ම ආකල්පවලත් තිබෙන ගැටලුව.

හැබැයි, සුදර්ශන ගුණවර්ධන ගුවන් විදුලි සංස්ථාව වගේ වඩා දුෂ්කර තැනක මේ අභියෝගයට සාර්ථකව මුහුණ දුන්නා කියලායි මා සිතන්නේ. තනතුරක් ලැබුණාම බොහෝ අය කරන්නේ තමන් සිටි සමාජයත් සමග පරතරයක් නිර්මානය කර ගන්න එක. මේක පෞරුෂ ගැටලුවක්. වර්තමාන ආණ්ඩුවෙන් තනතුරු ගත් බොහෝ දෙනෙකුටත් මේ දේ සිදු වුණා. හැබැයි, සුදර්ශන එහෙම නො කර, සමාජ සම්බන්ධතා ශක්තිමත් කර ගත්තා විතරක් නෙමෙයි, ගුවන් විදුලියේ දොරටු විවෘතත් කළා.

ඊයේ පැවැත්වුණු ආර්ථික නිදහස පිළිබඳ සමුළුවේදීත් මා පෙන්වා දුන් කරුණක් වන්නේ ඉන්න හාල්කෑලි අතරින් නායකයන් පත් කර ගන්නවා වෙනුවට නායකයන් ගොඩනගා ගැනීම වෙනුවෙන් අප වැඩ කළ යුතු බවයි. ඒක සමාජ වගකීමක්.

රජයේ ප්‍රවෘත්ති අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් ධුරය කියන්නේ රටේ සියලු රාජ්‍ය හා පෞද්ගලික මාධ්‍යවලට නායකත්වය දිය හැකි වගකිවයුතු තනතුරක්. රංග කලන්සූරිය වැඩි අවධානයක් යොමු කළේ ප්‍රතිපත්ති තලයටයි. එහෙත්, ප්‍රායෝගිකව ප්‍රවෘත්ති පැත්තෙන් විශාල වැඩකොටසක් කිරීමේ හැකියාව මේ තනතුරටත් රජයේ ප්‍රවෘත්ති දෙපාර්තමේන්තුවටත් තිබෙනවා. රජයේ ප්‍රතිරූපය ශක්තිමත් කරන්නටත්, විවෘත වෙළඳපොළ තුළ රජයේ වැදගත් මැදිහත්වීම් ඉස්මතු කර දක්වන්නටත්, රජයේ සේවයේ මහජන වගවීම අවධාරණය කරන්නටත්, රජය සම්බන්ධයෙන් මහජන ආකල්ප සුබවාදී අතට හරවන්නටත් සියලු රාජ්‍ය ආයතන අතරින් හරස් අතට විහිදෙමින් සුවිශේෂ වැඩකොටසක් කිරීමේ හැකියාව ප්‍රවෘත්ති දෙපාර්තමේන්තුවට තිබෙනවා.

සමාජය වෙනස් කරන්නට නම් ජාතිවාදී හා මාක්ස්වාදී මනෝ විකාරවලින් ඔද්දල් වූ මනස් සහිත ලාංකීය ජනතාව අතර ගැඹුරට විහිදෙන කතිකාවක් අවශ්‍ය වෙනවා. හැම දේට ම වගේ මේ දේටත් නායකත්වයන් ගොඩනගා ගත යුතුයි.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-10-09

සයිටම් වසා නො දැමිය යුත්තේ ඇයි?

රජයේ වෛද්‍ය විද්‍යාල සිසුන් දැන් අවුරුද්දක පමණ සිට පන්ති වර්ජනයේ බව කියනු ලැබේ. එහෙත්, පසුගියදා මහා ශිෂ්‍ය සංගමය විසින් විද්‍යා පීඨ සිසුන්ට එරෙහිව මුදා හරින ලද ප්‍රචණ්ඩත්වය නිසා කැලනිය විශ්වවිද්‍යාලය වසන බවට උප කුලපතිවරයා විසින් කරන ලද නිවේදනය අනුව, වෛද්‍ය පීඨ සිසුන් හැර සෙසු සියලු අභ්‍යන්තර සිසුන්ට විශ්වවිද්‍යාලය වසන ලදී. පන්ති වර්ජනය කර සිටින සිසුන්ට විශ්වවිද්‍යාල නො වසන්නේ ඇයි?

ඇත්ත පන්ති වර්ජනයක් සිදු නො වීම හොඳ තත්වයකි. මහජන මුදලින් වෛද්‍ය පීඨ නඩත්තු කරන්නේ එයට තේරෙන සිසුන් හරියට ඉගෙන ගනු ඇතැයි බලාපොරොත්තුවෙනි. එය හරියට නො කරන අමනයන් මේ රටේ බදු ගෙවන ජනතාවට කරන්නේ වංචාවකි.

වෛද්‍ය සිසුන්ටත්, ඔවුන් උසිගන්වන රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයටත්, අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලයටත්, සිසුන් ගොනාට අන්දා රටේ සාමය කඩාකප්පල් කිරීමට මාන බලන පසුගාමී දේශපාලන බලවේගවලටත් මූලික සටන් පාඨය වී තිබෙන්නේ සයිටම් විශ්වවිද්‍යාලය වසනු යන්නයි.

සයිටම් වසා නො දමන බව උසස් අධ්‍යාපන ඇමති ලක්ෂ්මන් කිරිඇල්ල පසුගියදා නැවතත් අවධාරණය කළේ ය. ඉතා පැහැදිලිව ම එය නො කළ යුතු දෙයකි. එය බරපතල දේශපාලන ආර්ථික ප්‍රතිවිපාක සහිත ක්‍රියාවකි.

සයිටම් යනු ගුණාත්මකභාවය පිළිබඳ ගැටලු ඇති තැනක් බවට ඇති තර්කය අපි පිළිගනිමු. එහෙත්, මෙම ගුණාත්මකභාවය පිළිබඳ ගැටලුව බොහෝ රජයේ හා පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල උපාධි පාඨමාලාවලට අදාළ ය. පෞද්ගලික ව්‍යවසායක් වන සයිටම් ආරම්භ කළේ පෞද්ගලික අධ්‍යාපනය දිරිගැන්වීමේ රජයේ උසස් අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තියකට අනුව නම්, එහි ගුණාත්මකභාවය නැංවීම සඳහා උපකාර කිරීමේ වගකීම ද රජය සතු ය. අනෙක් පැත්තෙන් එහි ලාභ නියාමනය කිරීමට ද රජයට හැකියාවක් ඇත. 

පෞද්ගලික ව්‍යවසායන් ය කියා ව්‍යවසායකයන් පිටුදැකිය යුතු නැත. උදාහරණයක් ලෙස, MAS යනු පෞද්ගලික ව්‍යවසායක් වුව ද, එය මේ රටේ කාන්තාවන් ඇතුළු වැඩි ම පිරිසකට රැකියා සපයා තිබෙන පෞද්ගලික ආයතනය නිසා එය මේ රටේ සම්පතකි. එය රැක ගැනීම රජයේ ද වගකීමකි. වත්මන් සංදර්භය තුළ රජය යනු පෞද්ගලික අංශය මත ආධිපත්‍යය පතුරුවන ව්‍යූහයක් නොව, පෞද්ගලික අංශයට නායකත්වය දෙන ආයතනයකි. 

රටක පැවතිය යුත්තේ රාජ්‍ය සේවාවන් පමණක් ය යන්න ඉතා යල් පැන ගිය ආකල්පයකි. එය අධ්‍යාපනයට, සෞඛ්‍යයට ද අදාළ ය. රජයේ ම ගණනය කිරීම් අනුව, සෞඛ්‍යය සඳහා රටේ සිදු වන වියදම්වලින් 44%ක් ම මහජනතාව තම සාක්කුවෙන් කරන වියදම් ය. අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් මහජනයා තම සාක්කුවෙන් කරන වියදම් ප්‍රතිශතය මීටත් අධික විය හැකි ය. බදු ගෙවන ජනතාව අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍යය වෙනුවෙන් දෙවරක් නො ගෙවිය යුතු බවට තර්ක කරන අය මේ කරුණු දන්නවා ද? මහජනතාව ගෙවන බදුවලට සිදු වන්නේ කුමක් ද? එයින් විශාල ප්‍රමාණයක් වැය වන්නේ රාජ්‍ය සේවක වැටුප්වලට ය. සෞඛ්‍යය සම්බන්ධයෙන් ගතහොත්, දොස්තරලා ප්‍රධාන රජයේ සේවකයන් තමන් ගන්නා වැටුපට සාධාරණ සේවයක් මහජනතාවට ලබා දෙනවා ද? මහජනතාව කරන මෙම වියදම් වෙනුවෙන් ඔවුන්ට උසස් සේවාවන් ලැබෙන බවට තහවුරු කිරීමේ වගකීමක් රජයට තිබේ. 

දේශපාලන අරමුණු සහිත ආණ්ඩුවක පාලනයට යටත් රජයට වඩා එවැනි අරමුණුවලින් තොර ස්වාධීන ආයතන තිබීම හොඳ ය. එහෙත්, ලංකාවේ රාජ්‍ය ආර්ථිකය විසින් අධ්‍යාපනය හා සම්බන්ධ ස්වාධීන ආයතන විනාශ කර දමන ලදී. ඊනියා සමාජවාදය විසින් සමුපකාර ව්‍යාපාරය පවා විවිධ සේවා සමුපකාර සමිති නමින් රාජ්‍ය බලපෑමට යටත් කළ රටක ස්වාධීන විශ්වවිද්‍යාල බිහි කිරීම අභියෝගයකි.

මෙවැනි ප්‍රයත්නයක් වෙනුවෙන් මුලපිරීමක් හෝ කිරීමට එඩිතරකමක් තිබුණේ මහාචාර්ය සුචරිත ගම්ලත්ට පමණි. එහෙත්, එම සංකල්පය වෙනත් පිරිස් අත බාහිර උපාධි කඩයක තත්වයට පිරිහිණි. එවැනි දෙයක් කිරීමට එඩිතරකමක් රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයට හෝ නැත. 

පෞද්ගලික ව්‍යවසායකයන් යනු අපරාධකරුවන් පිරිසක් ලෙස සැලකීමේ මානසිකත්වය එක පැත්තකින් වාමාංශිකයන් විසින් ඇති කර තිබෙන එකකි. අනෙක් පැත්තෙන්, ලංකාවේ ධනපති පන්තිය ගොඩනැගෙන ප්‍රධාන ක්‍රමය වන්නේ රජයේ මුදල් සොරකම් කිරීම හා වෙනත් වංචා හා දූෂණයි. එබැවින් ධනපති පන්තිය යනු සොරුන් පිරිසකැයි සිතීමෙහි අසාධාරණයක් ද නැත. ඒ අතර එසේ සිතන පිරිස කවුරු ද? ලංකාවේ මහජනතාව පිරිසිදු පිරිසක් ද? ඔවුන් ද සොරුන් නො වේ යයි කියන්නේ කෙසේ ද? පාරට බැස්ස විට නීතියක් නො තකන, අල්ලස් ගන්නා හා දෙන, දේශපාලක සොරුන්ට වන්දනාමාන කරන, චෞර නිලධාරීන් ආරක්ෂා කරන ලංකාවේ මහජනතාව ද සාන්ත දාන්ත තීන්ත කූඩු නො වේ.

නෙවිල් ප්‍රනාන්දු සොරෙකු ද නැද්ද යන්න සොයන්නට අපට විශේෂ උවමනාවක් නැත. ඔහු මහත්මයකු නම් නො වන බව අමුතුවෙන් කියන්නට උවමනා නැත. ඔහු වනාහි දේශපාලනය කළ, මහමග රණ්ඩු සරුවල් කර ගන්නා සාමාන්‍ය ලාංකිකයෙකි. කෙසේ වෙතත්, ඔහු අභියෝගාත්මක ව්‍යවසායකයෙකි. ඔහු රැක ගැනීම ඔහු වැනි වෙනත් අයගේ විශ්වාසය තහවුරු කිරීමට ඉවහල් වේ.

නෙවිල් ප්‍රනාන්දුට හා සයිටම් ආයතනයට සොර චෝදනාව නගන දොස්තරලා කීදෙනෙකුට තමන් රජයේ රෝහලේ වැඩ කරන සත්‍ය කාලය හා තමන් විසින් ම පුරවන දිනපොතකින් ලබා ගන්නා අතිකාල ආදිය පිළිබඳ විමර්ශනයකට මුහුණ දෙන්නට පුළුවන් ද? එතැන ඇත්තේ මහජන මුදල් මහ දවල් මංකොල්ලකෑමක් නො වේ ද?

මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව ලලිත් කොතලාවල විනාශ කළේ ය. දඬුවම් මුදලාලි මරා දැම්මේ ය. සියලු තැන්පත්කරුවන් එකවර සිය මුදල් ආපසු ලබා ගන්නට ආවොත් කඩා නො වැටෙන කිසිදු බැංකුවක්, මුල්‍ය ආයතනයක් ලංකාවේ නැත. ව්‍යවසායකයන් ක්‍රියාත්මක වන්නේ ණය රෝලක් ඇතුළේ ය. ඔවුන් විනාශ කිරීමෙන් රටේ ආර්ථිකයට ද දැඩි හානියක් සිදු වේ. එය පුද්ගලයකු විනාශ කිරීමෙන් ලබන සන්තුෂ්ටියට වඩා වැඩි දෙයකි.

ටිරාන් අලස් යනු රාජපක්ෂලා විසින් දේශපාලන හේතු මත විනාශ කරන්නට උත්සාහ කළ තවත් ව්‍යවසායකයෙකි. ඔහුගේ පුවත්පත් සමාගම වරක් සම්පූර්ණයෙන් ම බිඳ දමන ලදී. අවසානයේදී එය වසා දමන්නට ද සිදු විය.

ලොකුවිතාන, ධම්මික පෙරේරා වැනි අය ළඟ තිබෙන්නේ රාජපක්ෂලාගේ සල්ලි බව බොහෝ දෙනා කියති. එහෙත්, වර්තමාන ආණ්ඩුව ඔවුන් විනාශ කරනවා වෙනුවට ඔවුන්ගේ මුදල් ආයෝජනය කිරීමට ඉඩ ප්‍රස්ථා සලසා දුන්නේ ය. එය බුද්ධිමත් පියවරකි. 

ව්‍යවසායකයන් විනාශ කිරීම රජයේ වත්මන් ආර්ථික ප්‍රතිපත්තියට කිසි සේත් ම අනුකූල නැත. වෙනත් කිසිවකුට මෙම ප්‍රතිපත්තියට විකල්ප ද නැත. ලංකාවට ඉදිරියට යන්නට හැක්කේ පෞද්ගලික අංශය සමග සම්බන්ධ වෙමින් පමණි. එහි කිසිදු වරදක් නැත.

ලංකාවට හොඳ නායකයන්, හොඳ දේශපාලකයන්, හොඳ නඩුකාරයන්, හොඳ රාජ්‍ය නිලධාරීන්, හොඳ ව්‍යවසායකයන් පමණක් නොව, හොඳ ජනතාවක් ද නැත. ලංකාව ඉදිරියට යා යුත්තේ ඉන්න තැන සිට ය. 

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-10-08

කැලනි හිඟන්නන් බිහි කරන විශ්වවිද්‍යාල සංස්කෘතිය

පඤ්ඤාය පරිසුජ්ජති: "ප්‍රඥාව තුළින් පාරිශුද්ධත්වයට පත්වන්න"
ජවිපෙට පෙසපට අන්තරේට හා කොළඹ කේන්ද්‍රීය ෆේස්බුක් විප්ලවවාදී තවත් කල්ලි සම සම්බන්ධ කැලනි විශ්වවිද්‍යාලයේ මහා ශිෂ්‍ය සංගමය විසින් විද්‍යා පීඨයේ සිසුන්ගේ ප්‍රදර්ශනයක් කඩාකප්පල් කිරීම සම්බන්ධයෙන් පොදු ජනතාවට පැත්තෙන් විවේචන එල්ල වෙද්දී මා ඉහත නම් සඳහන් කළ බලවේග පිට්ටු කෑවා සේ සිටිනු පෙනේ.

මෙම ප්‍රදර්ශනය කඩාකප්පල් කරන්නේ එයට බහුජාතික සමාගම්වල වෙළඳ අරමුණු සම්බන්ධ ය, හමුදාව සම්බන්ධ ය ආදී වශයෙන් චෝදනා එල්ල කරමිනි.

මේ බහුජාතික සමාගම් කතාව ම දැන් යල් පැන ගිය එකකි. වේගයෙන් පුළුල් වෙමින් තිබෙන ගෝලීය වෙළඳපොළ තුළ ජාතික සමාගම්වලට පැවැත්මක් නැත. ගෝලීය තලයේ සම්බන්ධකම්වලින් තොරව මධ්‍ය හෝ සුළු පරිමාණ කර්මාන්තයකටවත් දැන් පැවතිය නො හැකි ය. ආර්ථික ජාතිකවාදය යල් පැන ගොසින් හමාර ය. එය ජීවත් වන්නේ ජාතිවාදය සමග අත්වැල් බැඳගෙන දෘෂ්ටිවාදී තලයක පමණි.

ප්‍රාග්ධනයට නිදහස් සංචලනය සඳහා පුළුල් නිදහසක් හිමිව තිබේ. ජාතිවාදී දෘෂ්ටිවාදයන් මුල් බැසගෙන තිබෙන ලංකාව වැනි රටවල් පවා කොටස් වෙළඳපොළවල් විදේශ ආයෝජනවලට විවෘත කර තිබේ. එසේම, ඍජු විදේශ ආයෝජනවලට වන්දනාමාන කරනු ලැබේ. බහුජාතික සමාගම් හා බහුජාතික නොවන සමාගම් හඳුනා ගැනීම ඉතා දුෂ්කර ය.

කොකා කෝලා ප්‍රතික්ෂේප කළ යුත්තේ අලියා බීම ප්‍රතික්ෂේප කරන පදනමින් ම ය. මේ බීම වර්ග කොයිකත් යැපෙන්නේ ප්‍රචාරණය හා ඒ මත පදනම් වූ ව්‍යාජ විඥානයක් මත ය. කොකා කෝලා බහු ජාතික සමාගමක් වුණා ය කියා අලියා බීම කුඩා සමාගමක් වුණා ය කියා ඒවායේ අරමුණු අතර වෙනසක් නැත.

වඩා යහපත් හා මානුෂික සමාජයක් වෙනුවෙන් සමාගම්වල අධික ලාභ ලැබීමේ වෙළඳ අරමුණුවලට එරෙහිව සටන් කළ යුතුව තිබෙනවා. ඒත්, ඒ තහනම් කිරීම් ඔස්සේ නෙමෙයි. වැළඳ නො ගැනීම ඔස්සේයි. වැළඳ නො ගැනීම බිහි වන්නේ සමාජය හා පුද්ගල ජීවිත වඩා සබුද්ධික හා උසස් වීමත් සමගයි.

විශ්වවිද්‍යාලවල අධිපති දේශපාලනය කියන්නේ සබුද්ධික එකක් නොවෙයි. එය පවත්වාගෙන යන්නේ නවක වදය, තහනම, ආධිපත්‍යය, මැර බලය, මොබ් මානසිකත්වය, ත්‍රස්තවාදය, හිංසාව ආදිය පදනම් කරගෙන තනිකර කෘත්‍රිම වටපිටාවකයි.

එ් නිසා තමයි, විශ්වවිද්‍යාලවලින් පිට වන පිරිස් අතර විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ගෙන ආ අයියා මල්ලී කීම් හා පරණ කාඩ් වැනි බොල් හර පද්ධතීන් ටිකක් හැර හරවත් කිසිවක් ඉතිරි නො වන්නේ.

මෙම ඊනියා විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය උප සංස්කෘතිය විසින් ලංකාවේ අධ්‍යාපනයට, සංස්කෘතියට, දේශපාලනයට පමණක් නොව ආර්ථිකයට පවා කරන හානිය අති විශාලයි. එහෙත්, එය මුල් බැසගෙන ඇති ගැඹුර අනුව එය වෙනස් කිරීමත් පහසු නැහැ. හැබැයි, එය වෙනස් කිරීම ගැන සමාජය ගැඹුරින් සිතිය යුතුයි. 

කෙසේ වෙතත්, මෙයත් කිව යුතුයි. ලංකාවේ පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල මේ හිඟන සංස්කෘතිය පරාජය කර හමාරයි. එහි ඇති වානිජමය ලක්ෂණ කෙසේ වෙතත්, මේ හිඟන සංස්කෘතිය පැරදවීම තුළ ඔවුන් සැලකිය යුතු ගුණාත්මකභාවයක් අත්පත් කරගෙනත් හමාරයි.

දැන් මෙහෙමත් කල්පනා කර බලන්න. රජයේ විශ්වවිද්‍යාල සමාජයට එපා වන තත්වයක් නිර්මානය කර දෙන මේ ඊනියා රැඩිකල් බලවේග ඇත්තට ම සේවය කරන්නේ ඔවුන් මාරාන්තික ලෙස විරුද්ධ යයි කියන නවලිබරල්වාදයට නොවේ ද?


ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-10-07

මගේ උපන් දිනය දා ගුවන් විදුලි සංස්ථාවේ සභාපති සුදර්ශන ගුණවර්ධනගෙන් ලැබුණු අපූරු තෑග්ග

සැප්තැම්බර් 27දා මගේ උපන් දිනය. එදා උදේ මම ගුවන් විදුලි සංස්ථාවට ගියේ ඇමති රිෂාද් බදියුදීන් එක්ක වැඩසටහනක් කරන්න. ලංකාවේ මුස්ලිම් ජාතිකයන්ට එරෙහිව සිදු වන ප්‍රහාර, මුස්ලිම් අන්තවාදයක් තිබේ ද, සංහිඳියාව ඇති කර ගන්නෙ කෙසේ ද, යන කරුණු පිළිබඳව සාකච්ඡා කරන්නට තමයි සැලසුම වුණේ. මගේ සාරප්‍රභාගිර වැඩසටහන තිබෙන්නේ සිකුරාදා වුණත්, මේ විශේෂ වැඩසටහන කරන්නට ලැබුණු ආරාධනය මා සතුටින් භාර ගත්තා. අවස්ථා ඉල්ලමින් කිසිවකු පසුපස යාම මගේ ප්‍රතිපත්තිය නෙමෙයි. හැබැයි, කිසියම් දවසක මට යම් කෙනෙකු අවස්ථාවක් දුන්නා නම් මා එයට උපරිම සාධාරණය කර තිබෙනවා. 

ඒත්, ඇමතිවරයා පෙර දින රාත්‍රියේ සිට සම්බන්ධ කර ගන්නට බැරිවයි තිබුණේ. ඒ නිසා හිස් අතින් එක පාරට ම වැඩසටහනක් කරන්නට ය කියලා ගුවන් විදුලි ප්‍රවීණයකු නො වන මට සිදු වුණා. ඒ පසුගිය සැප්තැම්බර් 26දා, ඒ කියන්නෙ ඊට කලින් දවසේ ගල්කිස්සේදී භික්ෂූන් ඇතුළු ජාතිවාදී ප්‍රචණ්ඩකාරීන් පිරිසක් විසින් එක්සත් ජාතීන්ගේ සරණාගත කොමිෂමේ රැකවරණය යටතේ සිටි රෝහින්ග්‍යා සරණාගතයින් පිරිසකට එල්ල කළ ප්‍රහාරය පිළිබඳව වැඩසටහනක් කිරීමයි.

මා ළඟ තිබුණෙ දුරකථන අංක කීපයක් පමණයි. ඒවායින් ඇතැම් ඒවා ඒ මොහොතේ සොයා ගත් ඒවායි. සම්පත් සල්පිටිකෝරාළගේත්, ඒ මොහොතේ සිටි ක්‍රියාකාරී සහායිකාවගේත් සහාය ඇතිව, ගීතයක් වාදනය කරමින් එළියට ඇවිත් දුරකථන ඇමතුම් ගනිමින්, පුද්ගලයන් සම්බන්ධ කර ගනිමින්, කාලය ගනිමින්, තටමමින් කරපු මේ වැඩසටහන දැලිපිහියෙන් කිරි කෑම වගේ දෙයක් වුණත් ඇත්තෙන් ම එය අපූරු අත්දැකීමක් වුණා.

රේඩියෝ කියන්නෙ මගේ මාධ්‍ය අනුරාගයන් අතර තිබී අමතක කර දමන ලද එකක්. එහෙත්, සුදර්ශන ගුණවර්ධන ගුවන් විදුලි සංස්ථාවේ සභාපති තනතුරට පත් වීමත් සමග බලාපොරොත්තු රහිත මොහොතක රේඩියෝ වැඩසටහන් කීපයක් කරන්නට ලැබුණු අවස්ථාව මා වැළඳගත්තෙ මහත් ආසාවෙන්. මගේ රේඩියෝ මාධ්‍ය අත්දැකීම් පිළිබඳවත් රසවත් කතාවක් කියන්නට තිබෙනවා. පුංචි කාලෙ ප්‍රවෘත්ති කියන්නා වගේ පත්තර කියවපු කාලෙ ඉඳන්, රජරට සේවයේ වැඩ කරපු කෙටි කාලය, බීබීසියේ ප්‍රියත් ලියනගේ සමග ඇති වුණ ගැටුම දක්වා ඒ කතාව ඔබ කැමති නම් පසු කලෙක සටහන් කරන්නම්.

රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්වත්, ආගමන විගමන කටයුතු සම්බන්ධ නිලධාරීන්වත් සම්බන්ධ කර ගනිමින් ක්ෂණිකව කරපු ඒ රේඩියෝ වැඩසටහන තමයි පහත දැක්වෙන්නේ. ඒක මහ ලොකු දෙයක් නෙමෙයි. මගේ උපන් දිනය දන්නේත් නැතිව සුදර්ශන ගුණවර්ධන මිතුරා දුන් මේ තෑග්ග මගේ ජීවිතයේ සොඳුරු මතකයක්. හැබැයි වැඩසටහන අඳුරු සිද්ධියක් ගැන. කැමති නම් අහන්න.



ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-10-05

පහේ ශිෂ්‍යත්වය ගැන කුමක් කළ යුතු ද?

පහේ ශිෂ්‍යත්වය ගැන තවත් ලිපියක් මෙතනින් 
පහේ ශිෂ්‍යත්වය කියන්නෙ වර්තමාන තත්වය අනුව ජීවිතේ වැදගත් කඩඉමක්. එය ලංකාවේ ළමයින්ගේ ජීවිත බරපතල විපර්යාසයකට ලක් කරන දැඩි තරගකාරී විභාගයක්. එය නිදහස්, නිර්මානශීලී අනාගත පරපුරක් බිහි කිරීමේ ලා බරපතල බාධාවක් බව ඇත්ත. ඒ පිළිබඳ විවේචන එමටයි.

ඒ වුණාට මේ විභාගය දිහා ජනප්‍රිය නිශේධාත්මක ඇසින් බලන එක හරි ද?

මේ පිළිබඳ සිතන්නට මා පෙළඹුණේ පිලිප් ශාන්තගේ ‘ශිෂ්‍යත්ව විභාගය ජීවිතයකට කිසිම වටිනාකමක් එකතු නොකරයි' කියන අදහසත් එක්ක.

ග්‍රාමීය හෝ නාගරික පරිවාරයන්ගේ දරුවකුට රජයේ වඩාහොඳ පාසලකට ඇතුළත් වන්නට තිබෙන එකම සාධාරණ අවස්ථාව පහේ ශිෂ්‍යත්වයයි. එහෙත්, ඒ සඳහා අසාමාන්‍ය දක්ෂකමක් තිබිය යුතුයි. උදාහරණයක් ලෙස, අනුරාධපුරයේ සිට කිලෝමීටර් 150ක් පමණ ඈතින් පිහිටි වැලිඔය ගජබාපුර සිංහල පාසලේ දරුවෙකුට ලකුණු 160ක් ලබා ගැනීමේ හැකියාව තිබිය යුතුයි. එහෙම කළත්, අනුරාධපුර මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයට ඇතුළත් වීමට තරම් ඒ ලකුණු ප්‍රමාණවත් නැහැ.

ගමේ පාසල හොඳම පාසල යන්න ඇත්තක් නො වේ. ගමේ පාසල්වල පහසුකම් අවමයි. උසස් පෙළ සමත්ව රජයේ විශ්වවිද්‍යාලවලට ඇතුළත් වීමේ වරම් ලැබෙන්නේ මෙතනින් තේරී හොඳ පාසල්වලට යන දරුවන්ට ය. මේ සියලු වටිනාකම් ශිෂ්‍යත්වය අසමත් වන පරිවාරයේ පාසල්වල දරුවන්ට අහිමි වේ.

ශිෂ්‍යත්වයෙන් වටිනාකම් එකතු වෙන්නෙ නැහැ ය කියන එක වැරදියි. මේකට විසඳුමක් යෝජනා නො කර පහේ ශිෂ්‍යත්වයට බනින එක තේරුමක් නැහැ. මගේ දුව පහේ ශිෂ්‍යත්වය ලිව්වා. ඇය දැනට එතරම් අධ්‍යාපනයට නැඹුරු අයෙකු නෙමෙයි. පාසලේ හවස පන්ති තිබුණා. තවත් පන්තියකටත් ඇය ගියා. මගේ බිරිඳ ගෙදරදී උදව් කළා. ඒ වුණාට එයා ඒ එකක්වත් ඇඟට ගත්තේ නැහැ. එයාගේ ගානට විතරයි එයා කළේ. මට හිතෙන විදියට ලොකු පීඩනයක් එයා ගත්තෙ නැහැ. අපට තිබුණා. ස්විමිං හා නැටුම් පන්ති නවත්වන්නට වුණා. ඒක ලොස් එකක්. හැබැයි, එයා එච්චර ක්‍රීඩාවට දක්ෂ ළමයෙකු නෙමෙයි. එයා ලියන රචනාවලට හැමදාම හොඳ ලකුණු ලැබෙනවා. ගණිතයට ටිකක් දුර්වලයි. මං උදේ කතා කරලා ඇහුවා ප්‍රතිඵල බලමුද කියලා. අනෙක් පැත්ත හැරිලා නිදා ගත්තා. ලකුණු 152ක් තියෙනවා. මගේ පෞද්ගලික අත්දැකීම නම්, මේ ශිෂ්‍යත්වය වෙනුවෙන් කරපු වැඩ කිරීම නිසා දරුවාගේ යම් අධ්‍යාපනික අඩුපාඩු නැති වුණා. අධ්‍යාපනයට නැඹුරු නැති ළමයෙකු ඒ පැත්තට නැඹුරු වුණා. විශේෂයෙන් ම ගණිතය පැත්තෙන් ලබපු සංවර්ධනය වැදගත්.

පහේ ශිෂ්‍යත්වය පටන් ගත්තෙ කන්නන්ගර මහත්තයා හතළිස්ගණන්වල. ගමේ සාමාන්‍ය ගැහැනියක වෙන්නට ඉඩ තිබුණ මගේ නැන්දම්මා ඉංග්‍රීසි ගුරුවරියක වුණේ පහේ ශිෂ්‍යත්වය නිසා. මගේ නැන්දම්මාගේ ජීවිතයට එකතු වෙලා තියෙන්නෙ වටිනාකමක් නෙමෙයි ද?

මම 1975දී පහේ ශිෂ්‍යත්වය සමත් වුණා. පිරිමි ළමයින් දෙන්නයි පාස් වුණේ. එකෙක් කොළඹ ආනන්දෙට ගියා. මං මතුගම ආනන්ද ශාස්ත්‍රාලයෙම නතර වුණා. දරුවන් සිව්දෙනෙකු සිටි, ගෙයක් හදා ගන්නට දත කමින් සිටි, රැකියාව විතරක් තිබුණු රජයේ ගුරු යුවලකගේ පුතකු වන මට ශිෂ්‍යත්ව සල්ලි නො ලැබීමත්, මගේ මව්පියන්ට මා වඩා හොඳ පාසලකට යවන්නට වියදම් දරා ගැනීමට නො හැකි වීමත් එයට හේතු වෙන්නට ඇති. මං ගිය ඉස්කෝලෙ විෂය අධ්‍යාපනය පිළිබඳ ගැටලු තිබුණෙ නැහැ. ඒත්, විෂය බාහිර වැඩ සඳහා එක ක්ලබ් එකක්වත් තිබුණෙ නැහැ. බිග් මැච් එකක් නිසා පැවතුණු ක්‍රිකට් හැරෙන්නට වෙන කිසිම ක්‍රීඩාවක් අවම හෝ පිළිවෙලකට කෙරුණෙ නැහැ. ජීවිතයට වටිනාකම් එකතු වෙන්නෙ විෂය අධ්‍යාපනයෙන් ම නෙමෙයි. මේ වගේ ඉස්කෝලවලින් නව යොවුන් වියේ අපේ පොපියන උනන්දුවට බුබුළු නැගෙන්නට අවකාශයක් සපයන්නට බැරි වුණා. ඒ නිසා තමයි, මෙවැනි පාසල්වලට ගිය අපි වගේ ළමයි, විවෘත වුණ ආස්වාදනීය අවකාශය වන කැරැලිකාරී දේශපාලනය වෙත යොමු වුණේ.

මෙය පිලිප් කියන්නා සේ පෞද්ගලික ආවේගයක් නෙමෙයි. සජීවී උදාහරණයක්. පහේ ශිෂ්‍යත්වයෙන් ජීවිතවලට එකතු වෙන හොඳ දේත්, නරක දේත් දෙකම තියෙනවා. පහේ ශිෂ්‍යත්වය කියන්නෙ ක්‍රියාවලියක්. ඒක හුදෙක් විභාගය සහ ප්‍රතිඵලය පමණක් නොවෙයි. අනෙක පහේ ශිෂ්‍යත්වය ඒ වයසේ දරුවන්ට කරන හානිය හා සමාන ම එකක් උසස් පෙළ විසින් ඒ වයස් කාණ්ඩයේ දරුවන්ටත් කරනවා. මේවායේ ගැටලු තිබෙනවා. ලංකාවේ සමස්ත අධ්‍යාපනය ම ගැටලු ගොඩක් තමයි. හැබැයි ඒවාට විසඳුම් හොයන්නට වන්නේ තිබෙන දේවල් වෙනස් කරමින් මිස පරමාදර්ශ උඩින් පාත් කරමින් නෙමෙයි.

පහේ ශිෂ්‍යත්වයට නිකම් බැන්නා ය කියලා වැඩක් නැහැ. මේ ගැන ටිකක් ගැඹුරින් සංවාදයක් ගොඩනගා ගන්නට ඕනැ. ඒ ගැන කරුණු සහිත තවත් ලිපියක් මා ලිව්වා. එයත් කියවන්න.


ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.