2017-07-21

ගූ දේශපාලනයට ගූ නොවන විසඳුම කුමක් ද?

මෙය ගූ බෙටි හැඩැති චොකලට් එකකි. ලංකාවේ දේශපාලනය චොකලට් හැඩය ගත් බලු බෙට්ටකි.
ගූ යනු ගූථ යන පාලි පදයෙන් තත්සම වන සිංහල වදනක් නිසා එය අසභ්‍ය යයි නො සිතන්න. ගූථපාන ජාතකය මෙතනින් බලන්න. 

මාතලන්ගේ පහත සඳහන් සටහන දැක මෙය ලියන්නට සිත් විය.

//මේ ආන්ඩුව ගූ ගොඩක්ය
එහෙත් විකල්පය ගූ කන්දක් වන රාජපක්ෂලා නම් නොවේ....
අනේ මොකෙක් හරි මේ රට ආක්කරමනය කරහන්කෝ...//

මා ඔහුට දුන් පිළිතුර මෙසේ ය:

//රාජපක්ෂලාට ද විකල්ප වෙන්නට හදන අය ඊට වඩා ගූ ගොඩවල් ය. ලංකාවේ පවතින දේශපාලනය දැවැන්ත ගූ ගොඩකි. ඒ නිසා විකල්ප සෙවිය යුත්තේ වෙනස් දේශපාලනයකිනි. පාරේ ගූ ගොඩක් දුටු විට අප කරන්නේ කුමක් ද? එය මගහැර අපේ ගමන යාමයි. ලංකාවේ පවත්නා දේශපාලනයට විකල්ප දේශපාලනය ද එයයි.//

මේ හදන්නේ ඒ කෙටි පිළිතුර දිගු කර ලියන්නට ය.  

ඇත්තට ම ලංකාවේ දේශපාලනයට විකල්පය මේ ගූ කතාවෙහි ම තිබේ.

ලංකාවේ ගූ දේශපාලනයට ගූවලින් ම විකල්ප සොයන එක තේරුමක් නැත. සරලව කිව්වොත්, වර්තමානයේ සිටින කිසිදු දේශපාලකයකු හෝ කිසිදු දේශපාලන පක්ෂයක් හෝ හරහා පවත්නා ගැටලුවට විසඳුම් සෙවිය නො හැකි ය. හේතුව ඒවා මේ ගැටලුවේ ම එක එක පැතිකඩ වීම මිස විසඳුම් නොවීමයි.

මුලින් ම ගැටලුව හඳුනාගත යුතු ය. ලංකාවේ ගැටලුව පිළිබඳ පිළිගත් විග්‍ර‍හය වාමාංශික එකකි. එසේ වන්නේ වාමාංශිකයන් එතරම් බලවත් නිසා නොව, ලංකාවේ පවතින මධ්‍යම පංතික ආධිපත්‍යයෙන් යුක්ත රාජ්‍ය ධනවාදයේ දෘෂ්ටිවාදය වන්නේ මාක්ස්වාදයේ ලෝකල් වර්ෂන් එක නිසා ය.

වාමාංශිකයන් කියන පරිදි ලංකාවේ ගැටලුව ධනවාදයේ ගැටලුවකි. එහි ඇත්තක් ද තිබේ. ලංකාවේ ගැටලුව ධනවාදී රජයේ ආධිපත්‍යය නිෂ්පාදනයට ඍජු ලෙස දායක නො වන, රජයෙන් යැපීම මූලික කාර්යය කර ගත් මධ්‍යම පංතියකට හිමි වීමයි.

මෙය කෙටි කාලයක් තුළ සිදු වූවක් නො වේ. ලංකාව නිදහස ලබන්නේ ම සුබසාධනවාදී රාජ්‍ය රාමුවක් සමගයි. රාජ්‍ය සේවක මධ්‍යම පංතියේ ආධිපත්‍යය තහවුරු වීම ආරම්භ වන්නේ 1956න් පසු ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ රජයන් විසින් කරගෙන යන ලද පෞද්ගලික දේපල රජයට පවරා ගැනීම්, පෞද්ගලික අංශය අධික බදු ආදිය හරහා යටපත් කිරීම, සමුපකාර ව්‍යාපාරය රාජ්‍ය ආධිපත්‍යයට යටත් කර ගැනීම හා දැවැන්ත රාජ්‍ය ව්‍යවසාය ආරම්භ කිරීම වැනි සමාජවාදී පියවර සමගයි. 1977 වන විට ලංකාවට ආර්ථිකය විවෘත නො කර ඉදිරියට යා නො හැකි සිරවීමකට ලක් විය.

එහෙත්, ධනේශ්වර චින්තකයකු වන ජේ.ආර්. ජයවර්ධන පවා මූලික ක්‍ර‍මය වෙනස් නො කළ අතර ඔහු ලංකාව ශ්‍රී ලංකා ප්‍ර‍ජාතන්ත්‍ර‍වාදී සමාජවාදී ජනරජය ලෙස යළි නාමකරණ කිරීමක් ද කළේ ය. ඔහු යටතේ ආරම්භ වුණේ සමාන අවස්ථා පිරිනමමින් පෞද්ගලික අංශය දිරි ගන්වන හා රාජ්‍ය අංශයේ පාඩු අවම කර ගන්නා ක්‍ර‍මයකි.

2001 - 2004 සමයේ බලයේ සිටි රනිල් වික්‍ර‍මසිංහ ආණ්ඩුව විසින් පෞද්ගලික අංශය ආර්ථිකයේ එන්ජිම බවට පත් කිරීමටත්, රාජ්‍ය අංශය හකුළුවන්නටත් පියවර ගත් මුත් එයට වැඩි ආයුෂක් තිබුණේ නැත.

2005 - 20014 මහින්ද රාජපක්ෂ දශකයේදී රාජ්‍යය පුපුරන්නට කිට්ටු තරමට ප්‍ර‍සාරණය විය. එසේම, එහි අකාර්යක්ෂමතාව ද වර්ධනය විය.

වර්තමානය වන විට රනිල් වික්‍ර‍මසිංහ ද මධ්‍යම පංතිය විසින් මෙල්ල කර ගන්නා ලද පාලකයෙකි. 

ලංකාවේ වැඩ කරන ජනතාවට හා ව්‍යවසායකයන්ට මුහුණ දීමට තිබෙන ප්‍ර‍ශ්න විසඳීම පිණිස කටයුතු කරනවා වෙනුවට වත්මන් රජයට ද දෛනිකව මුහුණ දෙන්නට සිදු වී තිබෙන්නේ මධ්‍යම පංතික මජර ඉල්ලීමි හා සම්බන්ධ ගැටලුවලට ය. 

එහිදී ඔවුන් ද කටයුතු කරන්නේ මේ ආත්මාර්ථකාමී සමාජ තීරුව සතුටු කරන්නට ය. එයට මූලික හේතුව අන් කිසිවක් නොව ඔවුන් ද අයත් වන්නේ එයට  ම වීමයි. ආණ්ඩුව මහජන මුදල් ගසා කයි. ඉහළ වැටුප්, බදු සහන, නාල නිවාස, යාන වාහන ආදී වරප්‍ර‍සාද රැසක් ඔවුහු මහජන මුදලින් පැහැර ගනිති. රජය මත පදනම් වන මධ්‍යම පංතිය ඉල්ලා පොළවේ හැපෙන්නේ මහජන මුදලින් ඔවුන්ගේ පංගුවයි. 

ලංකාවේ සත්‍ය දේශපාලන ගැටලුව වන්නේ, තමන්ට අවම සේවාවක් පමණක් සපයන, මේ දැවැන්ත අකාර්යක්ෂම ආණ්ඩුව හා රජය උසුලාගෙන සිටීමට මහජනතාවට දරන්නට සිදු වී තිබෙන බරයි. 

මෙයට විසඳුම ආණ්ඩු මාරු කිරීම නො වේ. එහෙත්, අවුරුදු පහෙන් පහට හෝ ආණ්ඩු මාරු කිරීම නරක දෙයක් නො වේ. ඒ ඔස්සේ මෙකී රාජ්‍ය ක්‍ර‍මය වෙනස් කිරීම සඳහා යම් පියවර ගැනීමට ආණ්ඩු මත පීඩනය හෝ පවත්වාගෙන යා හැකි ය. 

මහජනතාවට සහනයක් ලැබෙන්නේ මූලික වශයෙන් නියාමනය සිදු කරන, ප්‍ර‍මාණයෙන් කුඩා නිසා මහජනතාව පිට පැටවෙන බරින් අඩු, මීට වඩා කාර්යක්ෂම රජයක් බිහි කර ගැනීමෙනි. ඒ වෙනුවෙන් ආණ්ඩුව මත පීඩනය පවත්වාගෙන යා යුතු ය. ඒ හැර ආණ්ඩුව මෙන් ම රජය ද දූෂණයෙන් තොර එකක් වනු ඇතැයි සිතීම මුළාවකි. දූෂණය ඒවායේ ඓන්ද්‍රිය ලක්ෂණයකි. 

ආණ්ඩුව හා රජය සම්බන්ධයෙන් අපට ඇති ගැටලුව එය අසූචි කන්දක් බවට පත් වී තිබීමයි. එය බලු බෙට්ටක් තරමට කුඩා කර ගන්නවා නම් අපට නහය වසාගෙන අයින් වෙලා පයින් යා හැකි ය. 

ආණ්ඩුවටත්, එහි ආධිපත්‍යය හිමි මධ්‍යම පංතියටත් ඒ බලු බෙට්ටට කැමති දෙයක් කර ගන්නැයි කියන්නට අපට පුළුවන්. 

ව්‍යවසායකයන්ටත්, වැඩ කරන ජනතාවටත් ආණ්ඩුවෙන් හෝ රජයෙන් ඇති ලොකු සෙතක් නැත. අප වැඩ කළොත් අප කනවා ය. රජය නිසා වී තිබෙන්නේ අපට හම්බ කරන තුට්ටු දෙක නිකමුන් පිරිසක් නඩත්තු කිරීමට වැය කරන්නට සිදු වී තිබීමයි.  

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-07-19

පූර්ණ කාලීන දේශපාලනයට මුවා වෙන වාමාංශික තඩි පිරිමින් රැකියාවලට යැවිය යුත්තේ ඇයි?

කොළඹ කොලේජ් බේබිලාට ගැහැනුන් පෙනෙන හැටි 
තෘතීයක හා වෘත්තීය අධ්‍යාපන කොමිෂන් සභාව විසින් සංවිධානය කරන ලද නිපුණතා තරගයේ අද සවස ජනාධිපතිවරයාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් පැවැත්වුණ සම්මාන හා තෑගි බෙදා දීමේ අවස්ථාව නරඹන්නට යන්නට සිදු වුණා, රාජකාරි අවශ්‍යතාවක් එක්ක.

සුගතදාස ගෘහස්ථ ක්‍රීඩාංගනය පිරී ඉතිරී ගොස් තිබුණේ එක වගේ ටී කමිස, කැප් තොප්පි දාපු තරුණ පිරිසකගෙන්. ඒ නිපුණතා සංවර්ධන හා වෘත්තීය පුහුණු අමාත්‍යාංශය යටතේ ඇති වෘත්තීය පුහුණු ආයතනවල ඉගෙනුම ලබන සිසුන් වෙන්නට ඇති.

මෙහි සම්මාන හා තෑගි බෙදා දෙද්දි එක්තරා කරුණක් වෙත මගේ අවධානය යොමු වුණා. එය ජනාධිපතිගේ, නිපුණතා සංවර්ධන හා වෘත්තීය පුහුණු ඇමති චන්දිම වීරක්කොඩිගේ සහ නියෝජ්‍ය ඇමති කරුණාරත්න පරණවිතානගේ විශේෂ අවධානයට යොමු වෙනවා නම් හොඳයි.

සම්මාන දෙද්දි, යාන්ත්‍රික ශිල්පි, වැද්දුම්කරු, ජලනල කාර්මික වැනි කාර්මික අංශ විතරක් නෙමෙයි පරිගණක ග්‍රැෆික් නිර්මාන, දෘඪාංග වැනි ශිල්පයන් සම්බන්ධයෙනුත් පළමු, දෙවන, තෙවන ස්ථාන සියල්ල දිනා ගත්තේ පිරිමි සිසුන්.

සිසුවියන්ට සම්මාන ලැබුණේ කොණ්ඩා මෝස්තර, ඇඳුම් මැසීම, හෙද සහායක වැනි ක්ෂේත්‍රවල විතරයි.

බොහෝ දෙනෙකුට මේ ගැටලුවේ තිබෙන දේශපාලනය ග්‍රහණය වන්නේ නැහැ. මේ වර්තමාන ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රම විභජනයේ මූලික ලක්ෂණයක්.

ලංකාවේ කාන්තාවන්ගෙන් සියයට 35ක්වත් ශ්‍රම බලකායෙ නැහැ. ඒ කියන්නෙ රැකියා කරන්නෙ කාන්තාවන්ගෙන් තුන්දෙනෙකුගෙන් එක්කෙනෙකු පමණයි.

රැකියා කරන කාන්තාවනුත් වැඩිපුර යොමු වෙන්නෙ ගුරු වෘත්තිය, ලිපිකාර සේවය, හෙද සේවය, වෛද්‍ය වෘත්තිය, කාර්යාල කටයුතු වැනි රැකියාවලටයි. තොරතුරු තාක්ෂණ ක්ෂේත්‍රයේ පවා කාන්තා සේවා නියුක්තිය අවමයි.

වර්තමානය වන විට විශ්වවිද්‍යාලවල ඉංජිනේරු හා අලුතෙන් පටන් ගත් තාක්ෂණ පීඨ හැර අනෙක් සියල්ලේ ම සිසුන් අති බහුතරය කාන්තාවෝයි. ඒ වගේ ම අධ්‍යාපන විද්‍යා පීඨවල කාන්තාවන් ප්‍රතිශතය සියයට 80කට වැඩියි.

කාන්තාවන් තාක්ෂණික අංශයේ රැකියාවලට යොමු නො වන්නේ ඇයි?

හොරණ අරමනාගොල්ලේ පිහිටි මරුති සේවා මධ්‍යස්ථානයේ පසුගිය කාලයේ එක් තරුණියක් ඉතා හොඳින් මෝටර් කාර්මික රැකියාවක යෙදී සිටියා.

කාන්තාවන් අතර ව්‍යවසායිකාවන් ප්‍රතිශතය සියයට එකටත් වඩා අඩුයි.

කාන්තාවන් බහුතරයක් රැකියා කරන ගුරු, හෙද, ලිපිකරු වැනි රැකියා ක්ෂේත්‍රවල පවා වෘත්තීය සමිති නායකයන් වන්නේ පිරිමි.

මා මෙහිදී මතු කරන්නට උත්සාහ කරන්නේ දේශපාලනික කාරණාවක්. ලංකාවේ විප්ලව කරන්නට බැහැ කාටවත් මේ තත්වය වෙනස් කරන තාක් කල්.

රටේ ජනගහණයෙන් සියයට 52ක් කාන්තාවෝ. ඒ වුණාට පාර්ලිමේන්තුවේ කාන්තා නියෝජනය සියයට හයයි. පළාත් සභාවල සියයට හතරයි. පසුගිය කාලයේ තිබුණු පළාත් පාලන ආයතනවල කාන්තා නියෝජනය සියයට දෙකයි.

ලංකාවේ නියෝජිත දේශපාලනයේ තිබෙන මේ ගැටලුව ඉතාම කටුක විදියට නිරූපණය කරන්නේ වාමාංශික පක්ෂවල වීම තරම් විහිළුවක් තවත් නැහැ. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ, පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය යන මේ පක්ෂ දෙකේම සත්‍ය දේශපාලන මණ්ඩල හා මධ්‍යම කාරක සභාවල එකම එක ගැහැනියක්වත් නැහැ. අනෙක් වාමාංශික පක්ෂ, කල්ලි, කණ්ඩායම්වල තත්වයත් එයමයි.

නායකයන් සමග ඇති ලිංගික හා පවුල් සම්බන්ධතා නිසා පක්ෂවලට එකතු වන ගැහැනු ටික දෙනෙක් ඉන්නවා. ඒ ඇරෙන්නට මේ වාමාංශිකයන් අතර කාන්තාවන්ට තියෙන්නේ බත් තැම්බීම, තේ හැදීම, රතු කමිස මැද දීම, රෙදි මසා හෝ ටීචිං කර හෝ දරු පවුල් නඩත්තු කිරීම වැනි වාමාංශික පිරිමින් විසින් බාල වැඩ ලෙස සලකන කටයුතු පමණයි. න්‍යායික සාකච්ඡා වගේ සිරා වැඩ නම් කාන්තාවන්ට දෙන්නෙම නැහැ. එයාලට පැවරෙන්නෙ ඇවිත් අහන් ඉඳලා යන එක වගේ ඒවා විතරයි.

හැබැයි කොටි සංවිධානය මේ අයට වඩා එක පැත්තකින් ඉදිරියෙන් හිටියා. ඒ ඔවුන් කාන්තා මිලිටරි නායිකාවන් පවා බිහි කළ නිසායි. හැබැයි අවසානයේදී වුණේ කාන්තාවන් මිනිස් බෝම්බ බවට පත් කරන එකයි. 

ඔය ඔක්කොම බොරු ය කියලා අප කියන්නේ ඒ නිසායි.

සමාජය වෙනස් කරන්නට අවශ්‍ය නම්, වැඩ කරන ජනතාව අතර හා විශේෂයෙන් ම කාර්මික වැනි ක්ෂේත්‍ර තුළ කාන්තා සේවා නියුක්තිය ගැනත්, කාන්තා ව්‍යවසායකත්වය ගැනත් විශේෂ අවධානයක් යොමු විය යුතුයි.

දේශපාලන පක්ෂ මුලින් ම ගැහැනුන්ට බිය නො විය යුතුයි. ඔවුන්ට වැඩියෙන් ඉඩ ප්‍රස්ථා ලබා දිය යුතුයි. 

ඔක්කොටම කලින් පූර්ණ කාලීන දේශපාලනයට මුවා වෙමින් වගකීම්වලින් ගැලවෙමින් සිටින වාමාංශික තඩි පිරිමින් රැකියාවලට යැවිය යුතුයි. ඔවුන් පුනරුත්ථාපනය වෙන්නට රැකියාවක් කරන එක ඉතා වැදගත්.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-07-17

නෙවිල් ප්‍රනාන්දු රෝහල රජයට දුන්නේ ඇයි?

නෙවිල් ප්‍රනාන්දු රෝහල
නෙවිල් ප්‍රනාන්දු රෝහල එහි හිමිකරු විසින් රජයට පවරා දී තිබේ. එය අගෝස්තු 1දා සිට රජයේ ශික්ෂණ රෝහලක් ලෙස සෞඛ්‍ය සේවා ආරම්භ කරනු ඇත. ඉදිරි කාලයේදී රාජ්‍ය - පෞද්ගලික ව්‍යවසායක් බවට පත් වීමට නියමිත සයිටම් පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයේ ශික්ෂණ රෝහල ලෙස එය භාවිතාවට ගනු ඇතැයි සිතිය හැකි ය.

දැන් මේ ගනුදෙනුව දෙස ආකාර කීපයකට බැලිය හැකි ය. එක් පිරිසක් මෙයට විරුද්ධ වන්නේ රෝහල නඩත්තු කිරීම රජයට පවරා නෙවිල් ප්‍රනාන්දු එයින් ලාභ ගැනීම තමන් අත තබාගෙන ඇති බව කියමිනි. එය කිරි එළදෙනගේ හිස පැත්ත වෙනෙකෙකුට දී පස්සා පැත්ත ගත් කපටියාගේ කතාව සමග සමපාත කිරීමට ද ඔවුහු උත්සාහ කරති.

නෙවිල් ප්‍රනාන්දු ශූර ව්‍යාපාරිකයෙකු බැවින් ඔහු මේ ගනුදෙනුවෙන් ලාභ ලබන්නට බැරි නම් අඩු ගානේ ජාමෙ බේරා ගැනීමට හෝ උත්සාහ කරනු ඇත. මට නම් එහි වරදක් පෙනෙන්නේ නැත. 


ධනවාදය ධාවනය වන්නේ ලාභය නිසා ය. සමාජ සංවර්ධනයත් සමග ලාභය නියාමනය කර ගැනීමට මිනිස් සමාජයට හැකි වී තිබේ. ලාභය අපරාධයක් නො වේ. අපරාධයක් වන්නේ අසීමිත ලාභයයි.

එහෙත්, මේ වන විට පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල විධිමත් රාජ්‍ය නියාමනයකට යටත් කර ගැනීමේ හැකියාව ඇති වී තිබේ. එයට රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ හා විශ්වවිද්‍යාල සිසුන්ගේ අරගලවල බලපෑම ඉවහල් වන්නට ඇතැයි අපි පිළිගනිමු. 

පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල අර්බුදය ලේ පිපාසිතයන්ගේ පාපතර බල දේශපාලන අරමුණු ඉටු කර ගන්නා මාවතට යොමු වී ඇති බව අවබෝධ වීමත් සමග ම රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන්ගේ සංගමයේ සිට විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් දක්වා පිරිස් මේ වන විට එයින් ඉවත් වෙමින් සිටිති. වෙනෙකක් තබා සිසුන් උසි ගැන්වූ අන්තවාදී බලවේග පවා දැන් මල් වැවීම, මුද්දර එකතු කිරීම, නලින්ගේ කිරිපල්ල අතගෑම වැනි වෙනත් විනෝදාංශවලට යොමු වී තිබෙන බව පෙනේ.

සාමාන්‍යයෙන් ලංකාවේ දේශපාලන ආධිපත්‍යය දරන මධ්‍යම පංතියේ දෘෂ්ටිවාදීමය පදනම සපයන මාක්ස්වාදය විසින් සමාජයට හුරු කර තිබෙන්නේ ව්‍යවසායකයා යනු විනාශ කළ යුතු ධනපතියෙකි ය කියා සිතන්නට ය. ඔවුන්ට අනුව, සංවර්ධනය විය යුත්තේ ඔවුන් ම ධනපති යයි කියා හඳුන්වන රජය පමණි. ඔවුන්ට අවශ්‍ය රජය හැම දෙයට ම මැදිහත් වීම ය. සිල්ලර වෙළඳාමේ සිට, බස් කෝච්චි දිවීම, බැංකු, ගුවන් සේවා, පුක පිහින කඩදාසි හැදීම, අත පිහින රෙදි විවීම වැනි හැම දෙයක් ම රජය කළ යුතු යයි ඔවුහු සිතති. එසේම, අනිවාර්ය අධ්‍යාපනයේ සිට, උසස් අධ්‍යාපනය, චිත්‍රපටි නාට්ටිකාරයන්ට අත දීම, ගොවියන්ට ඔක්කොම දී අස්වැන්නත් මිළ දී ගැනීම, කට්ටඩියන්ට හා හොර වෙදුන්ට සම්මාන දීම, වැද්දන් අහිගුණ්ටිකයන්ගේ සමාජ පසුගාමිත්වය රැක ගැනීම දක්වා සියලු දේ රජය කළ යුතු යයි ද ඔවුහු සිතති.

මධ්‍යම පංතිය එහෙම හිතන්නේ නිකම් නො වේ. රජය මේ බැරි මගුල් ඔක්කොම භාරගෙන කරන්නට යන විට ඔවුන්ට නිකම් සිට හෝ අඩුවෙන් වැඩ කර හෝ බදු මුදලින් පඩි ගත හැකි රජයේ රස්සා ලබා ගත හැකි ය.

අනුපානෙට කරන ඊනියා මහජන සුබසාධනයට මුවා වෙමින්, ප්‍රධාන කාර්යය ලෙස මධ්‍යම පංතිය නඩත්තු කිරීම කරන රජය පවත්වාගෙන යා හැක්කේ මේ රටේ වැඩ කරන ජනයා බදු ගෙවනවා නම් පමණක් බවවත් තේරුම් ගැනීමේ හැකියාවක් මේ අඳබාල ඊනියා මාක්ස්වාදීන්ට නැත. කම්කරුවන් පවතින්නට නම් ව්‍යවසායකයන් සිටිය යුතු ය.

ලංකාවේ මාක්ස්වාදීන්ට ව්‍යවසායකයන් වහකදුරු වැනි ය. ඔවුන් ව්‍යවසායකයන් දෙස බලන්නේ ම ධනපති භංග වේවා කියාගෙන ය. එහෙත්, ව්‍යවසායකයා ද කම්කරුවා හා මධ්‍යම පංතිකයා සේ ම හොඳ හෝ නරක දෙක ම විය හැකි තවත් මිනිසෙකි. සමාජය කළ යුතුව තිබෙන්නේ මිනිසකුට හොඳ මිනිසකු වන්නට උදව් කිරීම හෝ අඩු තරමේ නරක මිනිසකු වීම වැළැක්වීමයි.

ලංකාවේ වාමාංශිකයන් විසින් ප්‍රතිගාමී ධනපතියන් ලෙස හඳුන්වන ලද කොතලාවල වැනි අය විසින් රජයට දෙන ලද දේපල අදත් පොදු යහපත සඳහා භාවිතා වේ. වාමාංශික ධනවතුන් විසින් වමේ පක්ෂවලට දුන් දේපලවලට සිදු වී ඇත්තේ කුමක් ද යන්න ඇස් ඇර බලන්න. ඒවා මේ වන විට එක එක කපටින් විසින් පවුල් දේපල බවට පත් කරගෙන තිබෙනවා පමණක් නොව, කාලකන්නි, දොම්නස් ස්ථාන බවට ද පත් කර ඇත. 

නෙවිල් ප්‍රනාන්දු දෙස අප නම් බලන්නේ මේ අතීත අත්දැකීම් මත පදනම්ව මිස වම විසින් ප්‍රවර්ධනය කරන ව්‍යාජ පංති වෛරයෙන් හෝ රාජිත සේනාරත්න කියන තරම් මහා ගෞරවයකින් ද නො වේ.  

ලංකාවේ කම්කරු පංතික විප්ලවයක් සිදු වීමේ කිසිදු හැකියාවක් නැත. එයට මූලික හේතුව ලංකාවේ පවතින්නේ මධ්‍යම පංතියේ ආධිපත්‍යයෙන් යුත් විකෘති සමාජවාදී රාජ්‍ය ධනවාදයක් නිසා ය. මෙය හරියට ම හඳුනාගෙන විග්‍රහ කළ දේශපාලනඥයා ජේ.ආර්. ජයවර්ධනයි. ඔහු ලංකාව ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජවාදී ජනරජය ලෙස නම් කළේ ඒ වන විට පැවති දැවැන්ත රාජ්‍ය ධනවාදය පිළිබඳ මනා අවබෝධයකිනි. ආර්ථිකය විවෘත කරමින් පෞද්ගලික අංශයට ප්‍රමුඛතාව දුන් මුත් ඔහු මේ රාජ්‍ය ධනවාදී සමාජවාදී ආර්ථිකය ද අතහැරියේ නැත.

සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායකගේ අගමැතිත්වයෙන් යුක්ත වූ ශ්‍රීලනිප - සමසමාජ - කොමියුනිස්ට් සමගි පෙරමුණු සමාජවාදී රජයෙන් පසු රාජ්‍ය ධනවාදය උපරිම තලයකට ගෙන ආවේ මහින්ද රාජපක්ෂයි. ඔහු රාජ්‍ය අංශය ප්‍රසාරණය කළේ දැවැන්ත මධ්‍යම පංතියක් ගොඩනගමිනි. උඩ එවුන්ට තීරු බදු රහිත කාර් ද යට එවුන්ට නිකං වගේ මෝටර් සයිකල් ද දුන්නත්, නිකං කෑම පත්තියන් වී සිටින මේ මධ්‍යම පංතිය සතුටු කළ නො හැකි ය. වත්මන් ආණ්ඩුව රුපියල් දහදාහක පඩි වැඩි වීමක් දුන්නත්, තවමත් මේ මධ්‍යම පංතිය වැඩ කරන්නේ නැත.

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ, පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය වැනි පක්ෂවලට පැවරෙන්නේ මේ අලස මධ්‍යම පංතියට අවශ්‍ය න්‍යාය සම්පාදනය කර දීමයි. ඒ අනුව, බදුත් නො ගෙවා, සියල්ල නිකනුත් දෙන ගාඩියන් ඒන්ජල් හෙවත් භාරකාර සුරංගනාවක් පිළිබඳ සිහිනය සම්පාදනය කරමින් මධ්‍යම පංතිය චූන් කිරීම ඔවුන් දිගට ම කරනු ඇත.

ලංකාවේ කම්කරු පංතියට කිසිදු පංති විඥානයක් නැත. ඔවුන් සිතන්නේ තමන්ගේ විමුක්තිය තිබෙන්නේ රජයෙන් යැපෙන මධ්‍යම පංතිකයකු වීම තුළ ය කියා ය. ලංකාවේ වම්මු කම්කරු පංතියට ලබා දී තිබෙන අධ්‍යාපනය එයයි. ලංකාවේ කම්කරු පංති විප්ලවයක් සිදු වීමේ හැකියාව මේ මොහොතට අදාළව අවම බව අප කියන්නේ ඒ නිසා ය.

කම්කරු පංතික විප්ලව සිදු නො වුණත්, ලාංකීය සමාජයට සංවර්ධනය වන්නට බැරිකමක් නැත. ඒ සඳහා ප්‍රවේශ දෙකක් තිබේ. එක පැත්තකින් ව්‍යවසායකත්වය ප්‍රවර්ධනය කළ යුතු ය. අනෙක් පැත්තෙන් දැනුම, කුසලතා, ආකල්ප පැත්තෙන් දියුණු වන වැඩ කරන ජනතාවක් ගොඩනැගිය යුතු ය.

මධ්‍යම පංතිය සම්බන්ධයෙන් කීමට ඇත්තේ මෙයයි. එය පදනම් කරගෙන දේශපාලනය කරන අයට මේ රටට කිසිදු සාධනීය මෙහෙයක් තවදුරටත් ඉටු කළ නො හැකි බැවින් මාක්ස්වාදය පීඩිතයන්ට අරගල කරන්නට නම් ෂෝක් මෙව්වා එකකි වැනි අලුත් ආතල් එකකට පිවිසීම සුවදායක ය.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-07-15

නීතිය හා වෙනස හෙමින් නමුත් ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබේ

ලූලා ද සිල්වා 
බ්‍රසීලයේ ජනප්‍රිය ජනාධිපතිවරයකු ලෙස දෙවරක් ධුරය ඉසිලූ ලූලා ද සිල්වාට අවුරුදු නවයහමාරක සිර දඬුවමක් නියම වී තිබේ. ඒ දූෂණ චෝදනා සම්බන්ධයෙනි. 

ලංකාවේ ඉන්නේ ලූලා නැති වලට පණ්ඩිතයන් වූ කනයින් හෙවත් නායකයන් නැති නිසා නායකයන් වූ අයයි. ගිය ආණ්ඩුවේත්, මේ ආණ්ඩුවේත් නායකයින් සෑම කෙනෙකුම පාහේ දූෂණවලට සම්බන්ධ ය. 

එපමණක් නොව, රජයේ නිලධාරීන් සෑහෙන පිරිසක් ද මේ දූෂණවල හවුල්කාරයෝ ය. 

ලංකාව මුල සිට අග දක්වා ම කුණු වුණ දූෂණයකි. එහෙත්, දූෂණය සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුවට විතරක් බනින්නට කවුරුත් කැමති ය. ඒ අදහස පවා පරම දූෂිත එකකි. 

විශේෂයෙන් ම ආණ්ඩුවට දූෂණය පටවා සුද්ද වෙන්නට උත්සාහ දරන දේශපාලන පක්ෂ, රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන, වෘත්තීය සමිති, මාධ්‍ය ආදිය රජයටත් වඩා දූෂිත ය. 

ආණ්ඩුව දූෂණයෙන් ගලවා ගැනීම සෑම මැතිවරණයක ම මූලික පොරොන්දුවක් වූ මුත් කිසිදු දේශපාලකයකුට අාණ්ඩුව නොව, අඩු තරමේ තමන්වත් දූෂණයෙන් ගැලවී සිටීමට බැරි විය. වර්තමාන ආණ්ඩුව පැටලුණු මහ බැංකු බැඳුම්කර වංචාව වැනි සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් දැන් විමර්ශන සිදු වෙමින් තිබේ.

එහෙත්, පසුගිය ආණ්ඩුවේ නායකයන්ගේ දූෂණ සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියාමාර්ග ගැනීම මේ ආණ්ඩුවේ සිටින ඩීල්කාරයන් විසින් වළක්වා ඇති බවක් පෙනේ. 

එහෙත්, මේ රැකවරණය රජයේ නිලධාරීන්ට ලැබෙන්නේ නැත. මහින්ද රාජපක්ෂගේ දේශපාලන බලය පාවිච්චි කර නීතිපති ලවා නඩු ඉවත් කරවා ගන්නට කාදර්ලාට, චන්දන කත්‍රිආරච්චිලාට හැකි වුණත් රජයේ නිලධාරීන්ට එවැනි වරප්‍රසාද ලබා ගැනීම අති දුෂ්කර ය. හිටපු ඇමති මිල්රෝයි ප්‍රනාන්දුගේ බිරියට මරණීය දණ්ඩනය ලැබී තිබියදීත් මහින්දගෙන් ඇය වෙනුවෙන් සමාවක් ලබා ගන්නට හැකි විය. එහෙත්, කිසිදු රජයේ නිලධාරියෙකුට එවැනි අවස්ථාවක් ලැබේදැයි අපි නො දන්නෙමු. 

හිටපු ජනාධිපති ලේකම් ලලිත් වීරතුංගගේ සිට ම රජයේ නිලධාරීන්ට අධිකරණය හමුවේ සිය නිර්දෝෂීභාවය ආරක්ෂා කර ගැනීමේ අභියෝගයට මුහුණ දෙන්නට සිදු වී තිබේ. 

අලුත්ම ඩබල හිටපු නාවික හමුදා මාධ්‍ය ප්‍රකාශක ඩී.කේ.පී. දසනායක හා නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ලලිත් ජයසිංහයි. දසනායකට චෝදනා එල්ල වී තිබෙන්නේ කප්පම් ගැනීම සඳහා තරුණයන් 11දෙනෙකු කොළඹදී පැහැරගෙන ඝාතනය කිරීමට උදව් කිරීම සම්බන්ධයෙනි. ඒ සම්බන්ධයෙන් හිටපු නාවික හමුදාපතිවරයාගේ නම ද ගෑවී ඇත. 

නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ලලිත් ජයසිංහට චෝදනා එල්ල වී තිබෙන්නේ යාපනයේ සමූහ ඝාතනයට ලක් කර මරා දමන ලද විද්‍යා සිසුවිය එම අපරාධයට ලක් වන අයුර වීඩියෝ කළ බව කියන ස්විට්සර්ලන්ත පුරවැසියකු වන ලාංකික සම්භවයක් ඇති දෙමළ ජාතිකයකුට රටින් පැන යන්නට උදව් කිරීම සම්බන්ධයෙනි. 

පේදුරුතුඩුවේදී අණ නො තකා ධාවනය කළ බව කියන වැලි ට්‍රක් රියදුරකු වෙඩි තබා ඝාතනය කළ උප පොලිස් පරීක්ෂකවරයකු හා පොලිස් කොස්තාපල්වරයකු ද රිමාන්ඩ් කරන ලදී. වෙඩි තැබූ උප පොලිස් පරීක්ෂක දෙමළ ජාතිකයකු නො වුණි නම්, කියන්නේ වෙන කතාවකි. කොස්තාපල් මුස්ලිම් ජාතිකයෙකි. 

මෙවැනි ම වෙඩි තැබීමක් නිසා පසුගිය ඔක්තෝබරයේදී යාපනය විශ්වවිද්‍යාලයේ සිසුන් දෙදෙනෙක් ද මිය ගිය හ. එහිදී ද වෙඩි තබා තිබුණේ දෙමළ පොලිස් නිලධාරියෙකි. 

දේශපාලනඥයන්ට මෙන් ම රජයේ නිලධාරීන්ට ද එරෙහිව නීතිය දැඩිව ක්‍රියාත්මක විය යුතු ය. ආණ්ඩුව හා රජය විනයගත කළ හැක්කේ එසේ ය. 

මේ හැම කෙනෙකු ම වැරදිකරුවන් නො වන්නට පුළුවන. ඇතැම් විට වැරදිකරුවන් වුණත්, නීතිය ඉදිරියේ ඔවුන් නිදහස් වන්නට පුළුවන. තමන් කළ කී දේ ගැන තමන්ගේ හෘදය සාක්ෂිය දන්නවා ඇත. 

බූරු ගැසුවත් එක ය. බූරු පිටියේ බකං නිලාගෙන හිටියත් එක ය. මූලිකව ම තමන්ගේ නම ආරක්ෂා කර ගැනීම රජයේ නිලධාරීන්ගේ වගකීමකි. 

දේශපාලකයන් යනු හදන්නට බැරි පිරිසකි. ඉදිරියේදී හෝ බලාපොරොත්තු තැබිය හැකි කිසිදු දේශපාලකයකු මේ රටේ නැත. ඉන්නවා නම් නිර්භයව නම කියන්නැයි මම මීට පෙර ද අභියෝග කළෙමි. කිසිවෙකු ඒ අභියෝගය භාර ගන්නට ඉදිරිපත් වූයේ නැත. 

සියල්ල අප බලාපොරොත්තු වන තරම් හොඳින් සිදු වන්නේ නැත. එහෙම වෙනවා නම්, අප අතර සිටින වැඩිදෙනෙකු ද හිරේ යා යුතු ය. හැබැයි යමක් සිදු වෙමින් තිබේ. ඒ සිදු වන දෙයෙහි වැදගත්කම අප අවබෝධ කර ගත යුතු ය. ඒ වෙනස ඇති වූයේ පසුගිය සමය තුළ ලංකාවේ රාජ්‍යය තුළ, අධිකරණය තුළ, පොලිසිය තුළ ඇති වූ යම් වෙනස්කම් නිසා ය. කුහක නොවී ඒ වෙනස ඇති කළ මිනිසුන් දිරි ගැන්විය යුතු ය. ඒ වෙනස වර්තමාන ආණ්ඩුවට පවා අභියෝගයක් වන තැනට වර්ධනය කළ යුතු ය.   

ලංකාව දූෂණයෙන් හා අපරාධවලින් මුදා ගැනීම ආණ්ඩුවෙන් පටන් ගන්නට බලා සිටින, ආණ්ඩුව එහෙම කරනවා නම් අපි මෙහෙම කළාම මොකදැයි අසන අඳබාලයන්ගේ හඬ නො අසන්න. දූෂණය දුරලීම පටන් ගත යුත්තේ අපෙන් ම ය.

අපි අපේ වගකීම ඉටු කරනවා ද? අපි අපෙන් ම අසමු.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-07-14

දෙනව උඹට හොම්බයි කටයි බොම්බයි මොටයි වෙන්න

අපේ දිවවලට වැඩියෙන් ම පැණිරහ දැනුණු කාලෙ තිබුණෙ සිරිමා බණ්ඩාරනායකගේ අගමැතිත්වයෙන් යුක්ත වූ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ, සමසමාජ, කොමියුනිස්ට් සමගි පෙරමුණු සමාජවාදී ආණ්ඩුව. කියන්න ඕනැ නැහැනේ. සීනි රාත්තල සත 72ට දුන්නෙත් කූපන් එකට. ඒ කාලෙ අල්ලට සීනි කාලා තමයි වැඩිදෙනෙකු තේ බිව්වෙ. රටඉඳි මදුලක් එක්ක වුණත් තේ බොන එක ඒ දවස්වල ලක්සරි වැඩක්. 

රටඉඳි කිව්වම මතක් වුණේ මේ මෑතක් වෙනකල් ම ඕවා විකිණුවේ හද්දා ජරාවට. මට මතක් වෙනවා මේ 21වන සියවස කිට්ටු වෙනකල් ම පිටකොටුවේ බස් ස්ටෑන්ඩ් ගාව දූවිලි වැදි වැදී, මැස්සන් වහ වහා ඕවා විකුණපු හැටි. 

හැත්තැ ගණන්වල රට ඉඳි ගැන හිතාගන්න පුළුවන් නේ. අපි පෝලිමේ ගිහින් එක්කෙනාට කාල ගානෙ දුන්න පාන් අරන් ඇවිත් ගුල්ලන් ගැන ගැන තමයි ඒවා කෑවෙ. ඒ කාලෙ අපි ඔය ගුල්ල කියන සතා පිටි ආහාරවල ම කොටසක් විදියට තමයි සැලකුවේ. 

ඇල්ටේසන් බල්ලා
බනිස් ගෙඩිය ගිල්ලා
ඒකෙ හිටිය ගුල්ලා
ඒකට කෙළ ගිල්ලා

ඒ කවියත් ඒ කාලෙ හැදුණු එකක්. 

මට කියන්න ඕනැ වුණේ වෙන වාක්කියක්. පොඩි කාලෙ අපි වලිවලදි අනෙක් පැත්තෙ එකාට කියන්නෙ “දෙනව උඹට හොම්බයි කටයි බොම්බයි මොටයි වෙන්න," කියලායි. ඒ කියන්නෙ ඒ වගේ හීනි රැළි වෙලා යන්න තමයි හොම්බට අනින්නෙ.

බොම්බයි මොටයි මාමා කියන්නෙ ඉඳ හිට පටු මාවත් දිගේ පිත්තල සීනුවක් හඬවමින් ගිය රසබර චරිතයක්. තහඩුවලින් හදපු, වටේට වීදුරු අල්ලපු, උඩින් රවුම් මූඩියක් තියෙන, කොක්කකින් අතේ එල්ලගෙන යන පෙට්ටියේ තමයි බොම්බයි මොටයි තිබුණෙ. 

ඒවට සමහරු සීනි පොල් කොහු කියලාත් කිව්වා. සමහර විට බොම්බයි මුටයි කියන වචනෙ හරි ඇති. හැබැයි, ගම්වල අපි දැකපු මොටයි ජාති තිබුණා මේ වගේ. විශේෂයෙන් ම බිත්තර වී දියේ දාලා තියලා, ගොඩට අරගෙන, බර තබා තියලා, වපුරන දවසට කලින් දවසේ හවස උණුහුමට උණුහුමේ කැට කඩනකොට ඒවායෙන් ඇදලා තිබුණ සුදුපාට මොටයියනුත් මේ වගේ නිසා අපට බොම්බයි මොටයි කියන්න හේතුවක් තිබුණා.

බාබර් සාප්පුවේ බිම වැටිලා තියෙන කෙස් ගුලි වගේ සියුම් කෙඳි සහිත බොම්බයි මොටයි රෝස පාටයි. ඒකෙ හරි මිහිරි සුවඳකුත් තිබුණා. සත පහක දහයක බොම්බයි මොටයි දාලා දෙන්නෙ පරණ කොපි පොත්, පෙළ පොත් කඩදාසියකට. ඒ සීනි පොල් කොස්සෙන් කොනක් කඩලා කටට දාගත්ත සැණින් දියවෙලා දිවේ ඉඳලා උණ්ඩුක පුච්ඡය දක්වා ම රස නහර සියල්ල පිනා යනවා මෙයා. 

සමහර බොම්බයි මොටයි මාමලා නයිස් කියලා රෝස පාට, කහ පාට තුනී, පැතලි, රවුම් කඩදාසි වගේ කෑමකුත් විකිණුවා. ඒක බොම්බයි මොටයි තරම් ම පැණිරහ නැහැ. හැබැයි කටට ගත්තාම අර වගේ ම ක්ෂණයකින් දිය වෙලා යනවා. 

දැන් අපේ ගම්වල බොම්බයි මොටයිකාරයන් නැහැ. අපේ ගම් දැන් ගම් නෙමෙයි. දියුණු නො වෙච්ච නගර. මොනවා වුණත්, අද පවා ලාම්පු තෙල් කරත්ත පවා දැක ගන්නට පුළුවන් කොළඹ හතේදි. 

මේ පිංතූරෙ මං ගත්තෙ කොළඹ තුනේ රැජින පාරෙදි. ටිටිනි - ටිටිනි, ටිටිනි - ටිටිනි කියලා අප්‍රිකානු සංගීත භාණ්ඩයක වගේ ශබ්දයක් ඇහිලා බලනකොට මෙන්න එනවා බොම්බයි මොටයි වෙළෙන්දෙක්. පෙට්ටිය එහෙම පොඩ්ඩක් වෙනස් වෙලා. හැබැයි මූලික ලක්ෂණ එමමයි. පොඩ්ඩක් නවත්තලා ගත්තා පිංතූරයක්. 

“මං මේක ෆේස්බුක් දානවා," මං කිව්වා.

“දෙන් දානවද?" ඔහු ඇහුවා. “අපේ බොස් යේක පලනවා. මං කියන්නං පලන්න කියලා." 

බස්සෙකට නැග්ග ගමන් මං ෆෝන් එකෙන් ම ඒක ෆේස්බුක් දැම්මා. බොස් දැක්කද දන්නෙ නැහැ.

ලොකු වෙළඳාමක් නැතුව ඇති. හැබැයි ජීවිතය රසවත් කරන උරුමයක් ඉදිරියට ගෙන යන මිනිහෙක්. 

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-07-12

ලංකාවේ දුප්පත්කමට හේතු

ධනවත්කමට හේතු වන විවාහයක්. අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන්ගේ දුව හා අර්ජුන් ඇලෝසියස් 
ලංකාවේ දුප්පත්කමට මූලික හේතු මොනවාද යන්න සම්බන්ධයෙන් පසුගිය දිනෙක මා ෆේස්බුක්හි ආරම්භ කරන ලද සංවාදයකට බොහෝ දෙනෙක් දායක වූ හ. ඒ අනුව, මම ලැයිස්තුවක් සකස් කළෙමි.

මේ කරුණු විධිමත් අධ්‍යයනයක් නොව, කිසියම් නිදහස් පොදුජන සංවාදයක් පමණයි. දරිද්‍රතාව පිළිබඳ විධිමත් අධ්‍යයනයන් කරන, පත්‍රිකා ඉදිරිපත් කරන සංවාදයක් වෙන ම  තලයක තිබෙනවා. ඒකයි මේකයි අතරත් වැඩි වෙනසක් තිබේ ය කියා මා සිතන්නේ නැහැ. හේතුව, ඒවායේ යෙදී සිටින අයට දුප්පත්කම කියන්නේ තමන්ගේ වෘත්තියට සම්බන්ධ කොම්පියුටරයක්, පුටුවක් වගේ දෙයක් වීමයි. ඒ අධ්‍යයනවත්, මේ පොදු ජන සංවාදවත් කිසිවක් ප්‍රතිපත්ති සම්පාදකයන්ගේ විශේෂ අවධානයකට ලක් වෙන්නේ නැහැ. උන්ට කෝකත් එකයි. 

මෙන්න මේ ටික තමයි පෙළගස්වා ගත්ත හේතු. ඕනැ නම් විද්‍යාර්ථියෙකුට මේවා අධ්‍යයනය කරන්නට පුළුවන්. එහෙම කළා ය කියලාත් විශේෂ දෙයක් වෙන්නෙ නැහැ. මේවා අපි අපි ම වෙනස් කර ගත්තොත් අපි ගොඩ. නැතිනම් ඉතින් සොරි අපට ම තමයි. 

1. නූගත්කම (අධ්‍යාපන ක්‍රමය ද බුද්ධිය මොට කරයි. නිර්මානශීලිත්වය වළක්වයි)
2. ජ්‍යෝතිෂය, කට්ටඩි හා හොර වෙද්දු
3. බේබදුකම
4. බැංකු, මුල්‍ය ආයතන හා ගිනිපොළීකාරයෝ
5. රජය අය කරන බදු හා රාජ්‍ය ණය
6. කම්මැලිකම
7. බෝ නොවෙන රෝග
8. මහළු වියේදී, අබල දුබල වූ විට සමාජාරක්ෂණයේ පිහිටක් නැති වීම
9. කාන්තාවන් රැකියා නො කිරීම (ශ්‍රම බලකායෙ ඉන්නෙ කාන්තාවන්ගෙන් 35%යි)
10. රැකියා කුසලතා ගොඩනගා නො ගැනීම
11. සූදුව හා ලොතරැයි
12. පවුල් සැලසුම් නො කිරීම
13. රාජ්‍ය අකාර්යක්ෂමතාව
14. දුප්පත්කම මත පදනම්ව ක්‍රියාත්මක වන රජයේ හා රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවල දූෂණ
15. සහනාධාර

මෙයට දේශපාලනය ද එකතු විය යුතු බව ඇතැමෙකු යෝජනා කළත්, මගේ අදහස වන්නේ දේශපාලනය යනු මෙම සියලු මූලික සාධකවල බලපාන මහා පොදු සාධකයක් බවයි. මෙතැනදී උත්සාහ කරන්නේ වඩා සංයුක්ත ලෙස මෙම හේතු හඳුනා ගන්නට ය.

ආගමත් මෙහිදී වැදගත් සාධකයක්. හේතුව එය සෑහෙන දුරට නූගත්කම පෝෂණය කරනවා.

භාණ්ඩ හා සේවා වෙළෙන්දන් අධික ලාභ ලබන අවස්ථා තිබුණත්, බදු හා තරගකාරිත්වය නිසා ඒවා නියාමනය වෙනවා.

කම්කරුවන් සූරා කන්නට සූදානම් ව්‍යවසායකයන් ඕනැ තරම් ඉන්නවා. ඒත්, ලංකාවේ වෙළඳපොළේ තිබෙන ශ්‍රම හිඟය නිසා බුද්ධිමත්, පුහුණු කම්කරුවන්ට තත්වය කළමනාකරණය කර ගන්නට බැරිකමක් නැහැ. ඒ වුණාට, කම්කරුවන් වැඩිදෙනෙකු නූගත්. උගත් අයත් ඉහත කී ඒවාට අහු වෙලායි ඉන්නෙ.

මේ පිළිබඳව චානුක වත්තේගම විසින් පළ කරන ලද අදහස ද වැදගත්. “ලංකාව දුප්පත් ඇයිද කියන ප්‍රශ්නය අහන්න කලින් අපි අහමු සිරිදාස කියන ගොවියා දුප්පත් ඇයිද කියලා. බේබදුකම, කම්මැලිකම වගේ පුද්ගල සාධක යම් පමණෙකට හේතු වෙන්න පුළුවන් හැබැයි ප්‍රධාන හේතුව සිරිදාසට ලොකු වැටුපක් ලැබෙන රැකියාවක් කරන්ට නොහැකි වීම. ඇයි ගොවිතැනින් වෙනත් රැකියාවකට යොමු වෙන්න බැරි කියලා ඇහුවොත් ඒකට හේතුව ඒ තරමට රට කාර්මීකරණයව නොතිබීම. (රටේ කර්මාන්තයක් නැතිනම් ඉගෙන ගත්තා කියලත් රැකියා නෑ.) රටේ කර්මාන්ත දියුණු වෙනවා නම් සිරිදාසට වැඩි වැටුපක් ලැබෙන කොට ඔය අනෙක් ප්‍රශ්න විසඳා ගන්න පුළුවන්. කර්මාන්ත (භාණ්ඩ හා සේවා දෙකම) දියුණු නොවන්නේ නම් ඔය වෙන මොන ප්‍රශ්නය විසඳුවත් දුප්පත්කම නැති කරන්න බැහැ."

මිනිසුන්ගේ චින්තනය වැදගත් නැති බව හා වැදගත් වන්නේ පාලකයන්ගේ චින්තනය පමණක් බවත් ඔහු පවසනවා. ඇත්තෙන් ම ලංකාවේ දැන්, දැන් පාලකයන්ට කිසිදු චින්තනයක් තිබේ ද යන්න පැහැදිලි නැහැ.

ආචාර්ය ජග්දීෂ් භගවති වරෙක කිව්වෙ වෙන රටවල් දුප්පත් වෙන්නෙ පණ්ඩිතයින් මදිවෙලා හැබැයි ඉන්දියාව දුප්පත් වෙන්නෙ පණ්ඩිතයින් වැඩි වෙලා කියලා ය කියමින් මෙවැනි මාතෘකා පොදු ජනතාව කතා කිරීම වැදගත් නැති බවත් චානුක පවසනවා. එහෙත්, හේතුව හරියට ම දන්නා බව සිතන චානුක වත්තේගමට මේ රටේ ජනාධිපතිකම තබා ජනාධිපති උපදේශකකමක්වත් ලැබෙයි ද කියන එක සැකයි. ඒ වගේ ම චානුක සමස්තය ග්‍රහණය කරගෙන තිබෙනවා ය කියා සිතන සිතීමත්, ස්වයං අධි තක්සේරුවක් බවයි ඔහු විසින් පළ කරන ලද අදහස්වලින් පෙනෙන්නේ.

මේ සියලු කතාබහ අතරේ සොඳුරු සිත විසින් පළ කරන ලද මෙම අදහස තුළ සැලකිය යුතු ඇත්තක් ගැබ්ව තිබුණා.

මම ඉස්සර දැකපු දුප්පත්කම දැන් දකින්න නැහැ. මම ඉස්සර දැකපු දුප්පත් ගෙවල් බිත්ති කටු මැට්ට, සෙවිලි කරල තිබ්බෙ පොල් අතු වලින් , බිම ගොම මැට්ට. පත්තු කලේ භූමිතෙල් ලාම්පු. ඒකෙත් අර පෝසත් අය ඒ කාලේ පාවිච්චි කරල අයින් කරපු සූත්‍රිකා බල්බ වලින් හදපුවා. ලිප් දර. මිදුල වැලි සහ පුංචි ගල්.පුංචි ළමයි හොටු නාවර පෙරාන පැය 24ම හෙලුකොට්ටෙන්. කොටින්ම මම වයස අවුරුදු හත අට වෙනකම්ම හිටිය ගේත් බාගයක් ඔය වගේ. ඒත් දැන් අපේ අහල ගම් 7ක පොල් අතු සෙවිල්ලපු ගෙයක් හොයා ගන්න නෑ. දැන් ඉන්නේ දුප්පත්තු නෙමේ “මධ්‍යම ප්‍ාන්තික දුප්පත්තු. ඒකත් විහින් දුප්පත් වෙලා."

මේ සංවාදයේ මා දුටු සුවිශේෂ ම කාරණය වන්නේ දුප්පත්කමට ඉවහල් වන කිසියම් සමාගමක නමක් කිසිවෙකු සඳහන් නො කිරීමයි.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

ෆේස්බුක් එකෙන් රට හදන්නට පුළුවන් ද?

තරුණ සංවාදය: යහපත් රටක් හදන්නට සමාජ මාධ්‍ය

සමාජ මාධ්‍යවලට ප්‍ර‍ජා සංවර්ධනයට දායක වෙන්නට පුළුවන් කොහොමද යන තේමාව යටතේ ශ්‍රී ලංකා සංවර්ධන ජනමාධ්‍ය සංසදය හා එක්සත් ජාතීන්ගේ ජනගහණ අරමුදල විසින් අන්තර් ක්‍රියාකාරී සාකච්ඡා සභාවක් සංවිධානය කර තිබේ.
දිනය: ජුලි 18 / වේලාව: පෙ.ව. 10 සිට 12 දක්වා
ස්ථානය: ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර් ආයතනය, හෝර්ටන් පෙදෙස, කොළඹ 7
සිංහල, දෙමළ, ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යවලින් සමාජ මාධ්‍යවල යෙදී සිටින ප්‍ර‍ධාන ක්‍රියාකාරිකයන් තිදෙනෙකු සංවාද සභාව අමතනවා.


නදී වාසලමුදලිආරච්චි (nadiewma), ලේඛිකා, ජනමාධ්‍ය හා සමාජ මාධ්‍ය ක්‍රියාකාරික





පී. ගෝපිහරන් (@gopiharan)- සමාජ මාධ්‍ය ක්‍රියාකාරික 







හිමාල් කොතලාවල (@himalkk) ජනමාධ්‍යවේදී හා සමාජ මාධ්‍ය බලපෑම්කරු







සාකච්ඡාව භාෂා තුනෙන් මෙහෙයවනු ලබන්නේ ශ්‍රී ලංකා සංවර්ධන ජනමාධ්‍ය සංසදයේ එම්.සී. රස්මින් විසිනි.
(සහභාගි වන සියලු දෙනාට ඒ මොහොතේ ම හෙඩ්ෆෝන් මගින් භාෂා තුනෙන් ම පරිවර්තන ලබා ගත හැකි ය.)

මෙම වැඩසටහන සංවිධානය කරනු ලබන්නේ ප්‍ර‍ජාව විසින් ධාවනය කරනු ලබන ඩිජිටල් ජනමාධ්‍ය අන්තර්ගත වේදිකාවක් හා තරුණයන් සඳහා විකල්ප මාධ්‍ය අවකාශයක් වන www.iVoice.lk විසිනි. ජාතික ප්‍ර‍තිපත්ති හා ආර්ථික කටයුතු පිළිබඳ ගරු නියෝජ්‍ය ඇමති හර්ෂ ද සිල්වා මහතා විසින් මෙම වෙබ් අඩවිය නිල වශයෙන් දියත් කරනු ඇත.  
පහත සබඳතා පුරුක ඔස්සේ ලියාපදිංචි වන්න. (සමරු තිළිණ, ශබ්ද උපකරණ, සංග්‍ර‍හ වැනි කරුණු නිසා ඔබගේ පැමිණීම තහවුරු කිරීම ඉතා වැදගත් බව සංවිධායකයන් පවසනවා.) ඔබේ හඬට ඉඩක්! http://bit.ly/2sp7X4J

@ivoice.lk සමග සම්බන්ධ වන්න. මෙම වැඩසටහන සජීවීව විකාශය කරනු ලැබේ.

සම්බන්ධව ඉන්න #iVoice

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.