2017-02-27

කුමාර් ගුනරත්නම්ට ලැබුණු සෙසු දේශපාලන සිරකරුවන්ට නො ලැබෙන දෙය

යමෙකු දේශපාලන සිරකරුවකු වන්නේ රටක පවත්නා රජයට එරෙහිව කරනු ලබන කටයුතු හේතුවෙනි. එහෙත්, එම පුද්ගලයාට එරෙහිව වෙනත් නීතිමය චෝදනා එල්ල විය හැකි ය.

නිදසුනක් ලෙස, විමල් වීරවංශ දේශපාලන සිරකරුවෙකු යයි අපි සිතමු. හේතුව, ඔහු සිරගත කර තිබෙන්නේ ඔහු පවත්නා රජයට එරෙහිව කටයුතු කිරීම නිසා ය. එසේ නො වේ නම්, වර්තමාන රජයේ ජාතික ලැයිස්තු මන්ත්‍රීකමක් හොබවන ආශු මාරසිාහ හා නියෝජ්‍ය ඇමති ලසන්ත අලගියවන්න ද විමල් වීරවංශට එල්ල කරන චෝදනාවේ ම විත්තිකරුවකු විය හැකි ය.

එහෙත්, විමල් වීරවංශට එරෙහිව නැගෙන චෝදනා ඉතා පැහැදිලිව ම පදනමක් සහිත දූෂණ චෝදනා වේ. විමල් වීරවංශ හොරෙකු යයි චෝදනා කළ හැකි ය. එහෙත්, තවත් බොහෝ බලවත් හොරුන්ට ක්‍රියාත්මක නො වන නීතිය විමල් වීරවංශට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක වන්නේ ඔහු හොරෙකු පමණක් නොව දේශපාලකයකු ද වන හෙයිනි.

කුමාර් ගුනරත්නම් ද දේශපාලන සිරකරුවෙකු වී සිටියේ ය. එහෙත්, ඔහු ඉතා පැහැදිලිව ම ආගමන විගමන නීති උල්ලංඝනය කළ අයෙකි. ඒ සම්බන්ධයෙන් ඔහුට තවත් චෝදනා එල්ල කළ හැකි මුත්, ආණ්ඩුව දේශපාලන උද්ඝෝෂණවලට සවන් දෙමින්, නීතියට උඩින් කටයුතු කරමින් ඔහුට පුරවැසිභාවය ද ලබා දුන්නේ ය.

කුමාර් ගුනරත්නම් දෙමළ ජාතිකයෙකි. ඔහුගේ මව හා පියා ද දෙමළ ජාතිකයෝ ය. එහෙත්, සිංහල ජාතිවාදී ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ තුළ ඔහු කෙතරම් සිංහල ජාතිවාදයේ ගිලී ගියා ද යත්, කලෙක ඔහු පක්ෂය තුළ භාවිතා කළ නම වන්නේ සිංහල ජාතිවාදී අධිපති කතිකාවේ සංකේතාත්මක චරිතයක් සිහි කරන ගැමුණු යන නමයි.

දෙමළ ජාතිකයකු වන කුමාර්ට රජයේ සානුකම්පාව හිමි වන්නේ ද, නීතියට ඉහළින් වරප්‍රසාද ලත් පුද්ගලයකු වන්නට ඔහුට අවස්ථාව ලැබෙන්නේ ද මේ සිංහලකරණය නිසා ය.

කොටි සංවිධානයේ දෙවන පෙළ නායකයන් වූ කේ.පී., කරුණා අම්මාන් වැනි අයට එරෙහිව නීතිය ක්‍රියාත්මක නො වන්නේ ද ඔවුන් සිංහල ස්වෝත්තමවාදයේ සුරතලුන් වන්නට සමත් වූ නිසා ය.

කොටි සංවිධානය හා එහි නායකත්වය විශ්වාස කර මිනීමැරූ, බෝම්බ පිපිරවූ, හමුදාවලට හා පොලිසියට පහර දුන්, ඔත්තු දුන් සිය ගණනක් සාමාන්‍ය කොටි ක්‍රියාධරයන් දීර්ඝකාලීනව සිරගත වී සිටින්නේ කරුණා, කේපී වැනි ඔවුන්ගේ නායකයන් හා වෙනත් ඇති හැකි අය නීතියෙන් ගැලවී සිටින සංදර්භය තුළ ම ය.

ඔවුන් ඇතැමෙකුට කිසිදු ගැලවීමක් නැත. මෙවැනි දේවල් 1989 කැරැල්ල ආශ්‍රිතව ද සිදු විය. ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩල සභික සෝමවංශ අමරසිංහට එරෙහිව කිසිදා නීතිය ක්‍රියාත්මක නො වූ මුත්, ඔහුට රටින් පැන යන්නට උදව් කළ කපිතාන්වරයකුට සිරබත් කෑමට සිදු විය. සෝමවංශ ලංකාවට එද්දීත්, 1989දී ජවිපෙ අණ මත කරන ලද ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස් ඝාතනය වැනි ක්‍රියා සම්බන්ධයෙන් වැරදිකරුවන් වූ අය සිරගතව සිටිය හ.

නීතිය ඉදිරියේ සියල්ලන් ම සමාන යයි කීවාට සමහරුන් වැඩිපුර සමාන වන බවට තවත් උදාහරණ අවශ්‍ය ද?

පසුගිය දිනෙක පුවත්පතකට කුමාර් ගුනරත්නම් දුන් සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් පළ කර තිබුණේ ‘මට මගේ අයිතිය ලැබුණා, එච්චරයි!' කියා ය.

ඔහුගේ අයිතිය ලැබීමත් සමග ම, ඔහු වෙනුවෙන් පෙළගැසී සිටි වාමාංශිකයෝ දේශපාලන සිරකරුවන් පිළිබඳ උද්ඝෝෂණය අමතක කර දැමූ හ. ලංකාවේ වාමාංශිකයන්ගේ බොරු දෙමළ ප්‍රේමය ගැන මීටත් වඩා තවත් උදාහරණ අවශ්‍ය ද?

දෘෂ්ටිවාද, දේශපාලන ව්‍යාපාර හා නායකයන් විශ්වාස කර, ඔවුන්ගේ ඇණැවුමෙන් හෝ පෙළඹවීමෙන් නීතිය නො තකා වැරදි කළ ඇතැමෙකුගේ ඉරණම අවසානයේදී සිරගෙදර තීන්දු වන ආකාරය ගැන උදාහරණ හිටපු ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ඉලක්‌ක කර කොටි සංවිධානය නගර සභා පිටියේදී එල්ල කළ මරාගෙන මැරෙන ප්‍රහාරය සම්බන්ධයෙන් වසර 300කට සිරගත වූ රඝුපති ෂර්මා පූජකවරයාගේ සිට මිරිසුවිල් සමූහ ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් මරණ දඩුවම නියම වූ හමුදා සාජන් මේජර් සුනිල් රත්නායක දක්වා ඕනෑ තරම් තිබේ.

රඝුපති ෂර්මා හා සුනිල් රත්නායක ද දේශපාලන සිරකරුවෝ ය. ඔවුන්ගේ ප්‍රශ්නයට සෝමවංශලාට, කේපීලාට, කරුණාලාට, කුමාර්ලාට ලැබුණු අන්දමේ සරළ විසඳුම් තිබේ ද?

පැහැදිලිව ම නැත. වෙනස ඇත්තේ කොතැන ද? සමාවක්, දයාවක් නො ලැබෙන්නේ පීඩිතයාටයි.

පීඩිතයන්ගේ දේශපාලනය ගැන අපට කීමට තිබෙන තිත්ත ඇත්ත වන්නේ ඔබේ ජීවිතය ඉල්ලා සිටින දේශපාලකයන් කිසිවෙකු විශ්වාස නො කරන්න ය කියායි.

තරුණයිනි, බිලි බෝයිලා නො වන්න. ඔබේ ජීවිතය ගැන ඔබ වගකීම් සහගත වන්න.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-02-26

පාසල් ස්පෝට්මීට් අධ්‍යක්ෂ වලිය

ජාත්‍යන්තර පාසලක ක්‍රීඩාවල ග්‍රාමීය තත්වය 
අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ නව ක්‍රීඩා අධ්‍යක්‍ෂවරයා ලෙස යුද හමුදා කර්නල්වරයකු පත්කිරීමට එරෙහිව ලබන මාර්තු 1දා අසනීප නිවාඩු දමා සේවයට වාර්තා නොකිරීමට අධ්‍යාපන පරිපාලන සේවා වෘත්තිකයන්ගේ සංගමය තීරණය කර ඇත.

අධ්‍යාපන පරිපාලන නිලධාරීන් සේවයට නො පැමිණ සිටියා ය කියා ලොකු දෙයක් වේ යයි සිතිය නො හැකි ය. මන්ද, ඔවුන් සේවය කළා ය කියා ද එතරම් දෙයක් වන්නේ නැත.

ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම වන්නේ අධ්‍යාපන පරිපාලන සේවයේ පළමු ශ්‍රේණියේ තනතුරක් වන පාසල් ක්‍රීඩා අධ්‍යක්ෂ ධුරයට අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා විසින් පත් කරන ලද කර්නල් මංජුල කාරියවසම් ඉවත් කිරීමයි.

මෙම පත්කිරීමට එරෙහිව නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමට හා කලාප, පළාත් සහ සමස්‌ත ලංකා යන සියලු පාසල් ක්‍රීඩා තරග සංවිධාන කටයුතුවලින් ඉවත් වීමට ද අධ්‍යාපන පරිපාලන සංගමය තීරණය කර තිබේ.

මෙය පාසල් ක්‍රීඩා පිළිබඳ කතා කිරීමට කදිම නිමිත්තකි. ඇත්තෙන් ම ලංකාවේ පාසල් ක්‍රීඩා හරියට කෙරෙනවා ද?

පාසල් මට්ටමින් ක්‍රීඩා හරි හැටි සිදු වන්නේ ප්‍රධාන පාසල්වල හා ක්‍රීඩා පාසල්වල පමණි. අනෙක් පාසල් මට්ටමින් සිදු වන්නේ වාර්ෂිකව ක්‍රීඩා උත්සවයක් පැවැත්වීමයි. මූලික අවධානය යොමු කරන්නේ උත්සවයේ සංදර්ශනාත්මකබව කෙරෙහි මිස ක්‍රීඩාව කෙරෙහි නො වේ. බොහෝ පාසල් ක්‍රීඩා තරගවලට සිසුන්ගේ සහභාගිත්වය අවම ය. ක්‍රීඩා උත්සවය පැවැත්වෙන දිනයේ පැවැත්වෙන සංකේතාත්මක තරගවලට පවා ඇතැම් විට සියලු නිවාසවලින් ක්‍රීඩකයෝ සහභාගි නො වෙති. සරඹ කණ්ඩායම්, බෑන්ඩ් කණ්ඩායම් ආදියේ ඇඳුම් ගැන දක්වන සැලකිල්ල ක්‍රීඩකයන්ගේ ඇඳුම් කෙරෙහි හෝ දක්වනු දක්නට නො ලැබේ. බොහෝ විට කණ්ඩායම් ධාවන තරග ආදියෙහි යෂ්ටි මාරු කිරීම් ආදිය ඇත්තේ ඉතා දුර්වල තත්වයක ය. ඇත්ත තත්වය එයයි.

සරළව කීවොත් ස්පෝට්මීට්වල නැති ප්‍රධාන දෙය ක්‍රීඩාවයි.

කොට්ඨාස, කලාප ක්‍රීඩා මීටත් අන්ත ය. දැන් කොට්ඨාස ක්‍රීඩා තරග නො පවත්වා කෙළින් ම කලාප තරග පැවැත්වීට තීරණයක් ගෙන ඇති බව වාර්තා වේ. මේවා කෙසේ කෙරෙනු ඇද්ද?

දැනට නම් මේ තරග සම්බන්ධයෙන් පරිපාලන නිලධාරීන්ගේ ආකල්පය නම් මොනවා හරි කර ඉවර කර දැමීමයි. ඇතැම් තරග පැවැත්වෙන ආකාරය ඉතා විසුළු සහගත ය. උදාහරණයක් ලෙස, කණ්ඩායමක ක්‍රීඩකයන් 11ක් ක්‍රීඩා කරන සැහැල්ලු පන්දු ක්‍රිකට් තරග ඇතැම් විට පවත්වන්නේ පන්දු හතරේ පන්දු වාර පහක් ලෙසයි. කලාප මට්ටමේ ක්‍රීඩා තරගවලට ද දැන් ස්පෝට්මීට් මානසිකත්වය ගසා තිබේ. පාසල් ස්පෝට්මීට් විදුහල්පතිලාගේ කලර්ස් පෙන්නන වැඩසටහන් වන්නේ යම් සේ ද, කලාප ක්‍රීඩා පරිපාලන නිලධාරීන්ගේ කලර්ස් පෙන්නන අවස්ථා වේ.

ප්‍රාදේශීය මට්ටමෙන් දක්ෂ ක්‍රීඩකයන් නිසි පරිදි හඳුනා ගැනීමේ හෝ ඔවුන්ට ඉදිරියට යාමට අත දීමේ කිසිදු විධිමත් ක්‍රමවේදයක් නැත.

අවුරුද්ද පුරා පාසල්වල ක්‍රීඩා පුහුණුවීම් නිසි පරිදි වෙන්නේ නැති තරම් ය. ක්‍රීඩාවලට සහභාගි වන්නේ සිසුන්ගෙන් ඉතා සුළු පිරිසකි. ඒ ද ස්පෝට්මීට් ඉලක්ක කරගෙන පමණි.

පාසල් මලල ක්‍රීඩාවලට වඩා කණ්ඩායම් ක්‍රීඩාවල තත්වය මඳක් ඉහළින් තිබේ. ඒ පාසල් ක්‍රීඩා සංගම් නිසා ය. එහෙත්, ඒවායේ ද ගැටලු රැසක් තිබේ.

සමස්තයක් ලෙස පාසල් ක්‍රීඩා පසුගිය දශකයක පමණ කාලය තුළ දැවැන්ත පිරිහීමකට ලක් වී තිබේ. එය රටේ ක්‍රීඩාව සමස්තයක් ලෙස පිරිහීමට හේතු වී තිබේ. ක්‍රීඩාවේ පිරිහීම සෞඛ්‍යයේ පරිහාණියට ඉවහල් වේ. අධ්‍යාපන පරිපාලන සංගමයේ නිලධාරීන්ගෙන් හෝ වෙන කාගෙන් හෝ මෙය වෙනස් කළ යුුතු ය.

අධ්‍යාපන පරිපාලන සංගමය අධ්‍යාපන අංශයේ මිලිටරිකරණයට එරෙහි වීම හොඳ දෙයකි. පසුගිය දිනවල අධ්‍යාපන පරිපාලන සේවයේ විදුහල්පතිවරුන් විසින් පැළඳ ගන්නා ලද ඊනියා හමුදා තරු ද ගලවනවා නම් හොඳ ය.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-02-24

කවුරුවත් ඉවත් නො කරන කසල හා දේශපාලනය

පහත නිල් පැහැ අකුරින් දැක්වෙන සටහන පළ වුණේ මීපුර වෙබ් අඩවියේයි.

තලාහේන මුහුදු වෙරල තිරය තව ටිකදිනකින් කුණු කදු වලින් පිරෙනු ඇත. එවිට අපිට මුහුදු වෙරළේ සුන්දරත්වය වෙනුවට දැකිය හැකි වන්නේ කුණුගොඩවල් ය.
වෙරල තිරයේ ජීවත්වන මිනිසුන්ට නම් මේ ගැන කිසිම අවබෝධයක් හෝ උවමනාවක් ඇති බව නොපෙනේ. දිනපතා තමන්ගේ ගෙවල් වල එකතුවන කුණු මුහුදු වෙරළට විසිකරන්නේ එනිසාය.

එහෙත් මුහුදු වෙරල , එහි පිරිසිදුකම සහ සංරක්ෂණය ගැන වගකිවයුතු රාජ්‍ය ආයතනනම් ගණනාවක්ම ඇත. සේවය කරන නිලධාරිඳ බොහෝ ඇත. මෙම ආයතනවල නිලධාරින් කිසිම දවසක මුහුදු වෙරල පැත්ත පලාතකවත් එනබවක් නම් පෙනෙන්නට නැත.

මේ සදහා ක්‍රමවත් වැඩපිළිවෙලක අවශ්‍ය තාවය අපිදකිමු. මෙය ආරම්භ විය යුත්තේ ජනතාව දැනුවත් කිරීමෙන්ය. එසේ දනුවත් කිරීමෙන් පසුවත් ජනතාව තවදුරටත් එම වරදම කරන්නේ නම් ඔවුන්ට දඩුවම් කිරීමේ ක්‍රියාදාමයකට යා යුතුය.

මෙම දර්ශනය කොළඹ සිට දුම්රිය මාර්ගයේ මාතර දෙසට යන විට ඉතා පැහැදිලිව දක්නට ලැබේ. යම් පවිත්‍රත්වයක් දක්නට ලැබෙන්නේ සංචාරක හෝටල් අසල පමණි. එහෙත්, මේ වන විට මුහුදු ජලය පවා පොලිතින්, ප්ලාස්ටික් වැනි නො දිරන අපද්‍රව්‍ය නිසා ඉතා අපිරිසිදු තත්වයකට පත් වී තිබේ. මීට දශක කීපයකට ඉහතදී මෙම වෙරළ තීරයේදී අප දුටු විදේශ සංචාරකයන්ගේ ජල ක්‍රීඩා දැන් අවම වී ඇත්තේ ඇයි ද යන්න ඉතා පැහැදිලි ය. මෙවන් අපවිත්‍ර මුහුදක බසින්නට කිසිවෙකු ලංකාවට එනු ඇද්ද? ලංකාව ලොව වැඩිපුර ම සමුද්‍ර දූෂණයක යෙදෙන රටක් බව ලෝක ප්‍රකට ය. 

පොලිතින් කෑම නිසා අලියකුට සිදු වී ඇති උවදුර පිළිබඳ පුළුල් මාධ්‍ය ආවරණයක් පසුගියදා සිදු විය. මුහුදේ සිදු වන දේ පිළිබඳ අප දන්නේ ඉතා අඩුවෙනි. එහෙත්, හම්බන්තොට වෙරළේ කැස්බෑ මරණ ආදිය පසුපස මේ සමුද්‍ර දූෂණය තිබේ. 

ලංකාව සුන්දර පරිසරයක් ඇති රටක් ය යන්න දැන් අතීතයට අයත් කතාවකි. මේ වන විට ලංකාවේ අස්සක්, මුල්ලක් නෑර, සියලු මං මාවත්, ජලමාර්ග කැලි කසලවලින් පිරී ගොසිනි. 

ලංකාවේ ජනතාව යනු ඇත්තෙන් ම ලොව අපිරිසිදු ම හා කැලි කසල භාවිතය පිළිබඳ අඩු ම අවබෝධයක් ඇති පිරිසක් බව පැහැදිලි ය. 

අනාගත පරම්පරාවන්ට මේ පිළිබඳ ඉගැන්වීමට තිබෙන පාසල්වල තත්වය කුමක් ද? පාසල් ඉදිරිපිට ප්‍රදර්ශනය කරන ප්ලාස්ටික් ඩිජිටල් බැනර්, ගුරුවරුන්ගේ ප්ලාස්ටික් කටවුට් ආදිය කෙළින් ම පරිසරයට බැහැර වේ. ඒවා සවි කරන්නන් මිස ගලවා විධිමත් අන්දමින් ඉවත් කරන්නන් නැත. පරිසරය පිළිබඳ අධ්‍යාපනයේ කරන කතා බහ හෝ පාසල් පරිසරය තුළ භාවිතා වන්නේ නැත. 

කසල පාරට විසි කිරීම ලංකාවේ ඉතා සුලබ දෙයකි. පසුගිය බ්‍රහස්පතින්දා මා පැමිණි බසයේ මා අසල වාඩි වී ආ කාන්තාවක් පොලිතින් බෑගයකට වමනය කරන එය පානදුර හරියේදී බසයෙන් පිටතට විසි කර දැම්මේ කිසිදු හැඟීමකින් තොරව ය. 

මා ජීවත් වන්නේ ගමක ය. පරිසරය සෝදා හරින මහා වැසි දැන් අවුරුද්දකටත් වැඩි කාලයකින් අපට ලැබුණේ නැත. මේ වන විට සියලු ලොකු කුඩා වීදි අවට ප්ලාස්ටික්, පොලිතින් ගොඩගැසී හමාර ය. 

ප්‍රධාන නගර සීමාවෙන් පිටත කසල එක් රැස් කිරීමේ ක්‍රමවේදයක් නැත. විධිමත් කසල බැහැර කිරීම් පද්ධති මගින් ලංකාවේ භූමියෙන්  ආවරණය කරන ප්‍රමාණය 10%ක්වත් වේ ද යන්න සැක සහිත ය. ඉතිරි 90%හි පරිසරයට විසි කර දමන කසල කිසිවෙකු එක් රැස් කර විධිමත් අන්දමින් බැහැර කිරීමක් කරන්නේ නැත. පාරවල්වල දමන කොඩි, සැරසිලි, බැනර්, කටවුට් ආදිය ඔහේ ගැලවී වැටෙනවා මිස කිසිවකු ඒවා ගලවන්නේ නැත. සුළඟ, වැස්ස විසින් ඒවා පස යටට හෝ ගංගා, මුහුදු වෙත තල්ලු කර දැමුවොත් මිස වෙනත් කසල කළමනාකරණයක් ඇත්තේ ම නැත. 

කසල යනු ඇත්තෙන් ම දේශපාලනික ප්‍රශ්නයකි. රටේ ජනතාව සනීපාරක්ෂාව ගැන මෙතරම් අවම දැනුමක් සහිත පිරිසක් වෙද්දී ඔවුන් සමග ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, සමාජවාදය, මානව හිමිකම්, නීතියේ ස්වාධිපත්‍යය, තොරතුරු දැනගැනීමේ අයිතිය ආදී ගැඹුරු දේශපාලනික සංකල්ප පිළිබඳ කතා කිරීම කෙතරම් ප්‍රායෝගික ද? 

සමාජ විප්ලව මොහොතකට පැත්තකින් තියමු. පාරට කුණු විසි කිරීම නීතිමය පමණක් නොව සමාජමය වරදක් ද වන බව නො දන්නා සමාජයක් වෙනස් කරන්නේ කෙසේ ද යන්න ගැන අප මුලින් ම සාකච්ඡා කළ යුතු ය. 

මා සිතන පරිදි මේ වනාහි රට විනාශ වී හෝ තම දේශපාලන අරමුණ ඉටු වෙනවා දකින්නට කැමති කුහකයන් හැර වාමාංශික, දක්ෂිණාංශික, ජාතිවාදී, ජාත්‍යන්තරවාදී, ආගම්වාදී ආදී සෑම ආකාරයක ම දේශපාලකයන්ට එකඟ විය හැකි ස්ථාවරයකි. 

අපේ රට, අපේ නගරය, අප අවට පරිසරය පිරිසිදුව තියා ගන්නට එක් වන වැඩසටහනක් යෝජනා කිරීම ගැන ගැඹුරින් සිතමු.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ දේශපාලකයකු හෝ රාජ්‍ය නිලධාරියකු ලෙස අගය කිරීමට බැරි බොහෝ දුර්ගුණ ඔහු තුළ තිබිණි. එහෙත්, ඔහුගේ භීෂණකාරී බලපෑම තුළ මෙම කාරණා පිළිබඳ සංවේදීභාවයක් ගොඩනැගෙමින් තිබිණි. 

ලංකාවේ මිනිසුන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය භාවිතා කරන්නේ කෙසේ ද යන්න ගැන කදිම පාඩමක් මේ දිනවල අපි ඉගෙන ගනිමින් සිටිමු. 

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-02-23

බුදු අම්මෝ රජයෙ ලොකු!

පිංතූරෙ ගැන විස්තර මෙතැනින්
ජන හා සංඛ්‍යාලේඛන දෙපාර්තමේන්තුවේ නවතම දත්ත අනුව ලංකාවේ රාජ්‍ය සේවය 2006 සිට 2016 අතර කාලය තුළ 30%කින් වැඩි වී තිබෙනවා.

එම වාර්තා අනුව හමුදා හා පොලිසිය හැර රජයේ සේවකයන් සංඛ්‍යාව ලක්ෂ 11ක් වෙනවා. ඒ අතරට මධ්‍යම රජයේ, පළාත් සභාවල, රාජ්‍ය සංස්ථා, මණ්ඩල, අධිකාරි ආදියේ සිටින සේවකයන් ද අයත් වෙනවා.

මුදල් අමාත්‍යාංශයේ දත්ත අනුව, හමුදාවේ 272,000ක් සිටින අතර පොලිසියේ 84,000ක් ඉන්නවා.

මේ අනුව හා මහ බැංකුවේ දත්ත ද අනුව, රජයේ සේවකයන් සංඛ්‍යාව ලක්ෂ 15කට ආසන්නයි. රටේ සමස්ත ජනගහණය ලක්ෂ 210කට අඩුයි. ඒ අනුව රටේ ජනගහණයෙන් සෑම සියදෙනෙකුගෙන් අටදෙනෙකු විතර ම රජයේ සේවකයන් බව පැහැදිලියි.

මීට අමතරව, විශ්‍රාම වැටුප් දෙපාර්තමේන්තුවේ දත්ත අනුව, ලක්ෂ පහමාරකට වැඩි රජයේ සේවයෙන් විශ්‍රාම ලැබූ පිරිසකුත් ඉන්නවා. (සෑම අවුරුද්දක ම රජයේ සේවකයන් 30,000ක් පමණ විශ්‍රාම යනවා. විශ්‍රාමිකයන්ගෙන් කොටසක් මිය යනවා. ඒත්, විශ්‍රාමිකයන් සංඛ්‍යාවත් වැඩි වෙමින් තමයි තිබෙන්නේ)

ඒ අනුව, රජය කියන්නේ මිනිසුන් ලක්ෂ 20ක්. රටේ ජනගහණයෙන් සෑම දහදෙනෙකුගෙන් ම එක්කෙනෙකු කෙළින් ම රජයේ. ඔවුන්ගේ ප්‍ර‍ධාන ජීවනෝපාය රජය.

මේ සෑම රජයේ සේවකයෙකුගෙන් ම තවත් දෙදෙනෙකු යැපෙන බව ගණන හැදුවොත්, මේ රටේ ජනගහණයෙන් සෑම දහදෙනෙකුගෙන් ම තුන්දෙනෙකු ජීවත් වන්නේ රජයෙන්.

රජය පෞද්ගලික සමාගම් ලෙස පවා ව්‍යාපාර පවත්වාගෙන යනවා. උදාහරණයක් තමයි ලංකා ට්‍රාන්ස්ෆෝමර්ස් (පෞද්) සමාගම. ඇතැම් සමාගම්වල කොපමණ ප්‍ර‍මාණයක් රජයට අයිති ද කියන එක පවා පැහැදිලි නැහැ. ඒ නිසා සැබෑ රජයේ සේවකයන් සංඛ්‍යාවත් අවිනිශ්චිතයි. ඒ කොයි හැටි වෙතත්, සමස්තයක් ලෙස මෙම දැවැන්ත රාජ්‍ය අංශය නඩත්තු කරන්නට සිදු වී තිබෙන්නේ මේ රටේ මහජනතාවටයි.

හැබැයි ඉතින් මේ රජයෙන් මහජනතාවට ලැබෙන සේවාවන් ගැන සතුටු වෙන්නට පුළුවන් ද?

ගමනක් යන්නට පාරට බැස්සාම ලංගම බස් එකක් එනකල් කොච්චර වෙලා බලා ඉන්න ඕනැ ද? ඒකත් පෞද්ගලික බස් තරම් ම ගාස්තුවක් අය කරනවා. සේවාවත් ඒ තරම් ම නරකයි. දුම්රිය කියන්නේ තනිකර පොල් කරත්ත වගේ ජාතියක්. ඒ වෙනුවෙන් ගෙවන මුදලට වටිනාකමක් ලැබෙන්නේ නැහැ.

පාසල් ගැන කතා කරමු ද? නො කර ඉඳිමු ද? ළමයින්ට නිල ඇඳුම්, පෙළ පොත් ආදිය නොමිළේ ලැබෙන බව ඇත්ත. ඒත්, පාසලෙන් හොඳ අධ්‍යාපනයක් ලැබෙනවා ද?

රෝහලකට ගියාම මේ රටේ රජය නඩත්තු කරන පුරවැසියාට සලකන විදිය කොහොමද?

රජයේ කාර්යාලයකට කිසියම් කටයුත්තක් කර ගන්නට ගිහින් සතුටින් ආපසු එන්නට ලැබෙනවා ද?

දේශපාලනය ගැන නම් කතා කළ යුතු ම නැහැ නේ.

රජයෙන් මහජනතාවට කෙරෙන වැඩ ගැන සතුටු වෙන්නට බැහැ.

රජයෙන් කෙරෙන ලොකුම සේවය තමයි රජයේ සේවකයන්ට වැටුප් හා විශ්‍රාම වැටුප් ගෙවීම. එමගින් රටේ ජනගහණයෙන් සෑම පස්දෙනෙකුගෙන් ම එක් අයෙකු හෝ ජීවත් කරවීම. ඒක තමයි මූලික වැඩේ. ඔය සුබසාධනය, නිදහස් අධ්‍යාපනය, නිදහස් සෞඛ්‍යය අරවා මේවා තියෙන්නේ ඔය රජය කියන එක සාධාරණීකරණය කර ගන්නට විතරයි. ඔය රජය නඩත්තු කරන්නට අප ගෙවන මුදල් අපේ අතේ තියෙනවා නම් ඔය නොමිළේ කියන ඒවා නැති වුණත් අපට එච්චර අමාරුවක් නැහැ.
ඒක තමයි තිත්ත ම තිත්ත ඇත්ත.

ඒත්, ප්‍ර‍ශ්නය මේකයි. සෑම මිනිසුන් දහදෙනෙකුගෙන් ම රජයේ සේවකයන් නො වන ඉතිරි හත්දෙනාට සිදු වෙනවා මේ රජයෙන් යැපෙන තුන් දෙනාව නඩත්තු කිරීම සඳහා වැඩ කරන්නට. ඒක සාධාරණ ද?

රයෙන් සැපයෙන අත්‍යවශ්‍ය සේවාවන් තිබෙනවා. ඒ වෙනුවෙන් අත්‍යවශ්‍ය රජයේ නිලධාරීන් සිටිනවා.

සාමාන්‍යයෙන් ගුරුවරුන් ලක්ෂ දෙකක් විතර, වෛද්‍යවරුන් 11,000ක්, හෙදියන් 33,000ක්, පවුල් සෞඛ්‍ය සේවිකාවන් 3,500ක් විතර එහෙම සිටින බව වාර්තා වෙනවා.

හැබැයි ඉතින් ඇතැම් රාජ්‍ය නිලධාරින් කරන දේවල් දන්නේ ඔවුන් සහ දෙවියන් පමණයි. උදාහරණයක් ලෙස, මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාගේ කාලය තුළ උපාධිධාරීන්ට සංවර්ධන නිලධාරි පත්වීම් 88,000ක් දී තිබෙනවා. ඔවුන්ට පසුව යතුරුපැදි එහෙමත් දුන්නා. ඇත්තෙන් ම ඔවුන් මොනවා ද කරන්නේ?

රජයේ සේවකයන්ගෙන් 17.8%ක් ම අ.පො.ස. සාමාන්‍ය පෙළ අසමත්. රජයේ සේවයේ උපාධිධාරීන් ලක්ෂ දෙකකට වඩා (210,000ක් පමණ)ඉන්නවා. ආචාර්ය උපාධි තිබෙන 3,296ක් ඉන්නා බවත්, ඔවුන්ගෙන් 2,657ක් ඉන්නේ අර්ධ රාජ්‍ය අංශයේ බවත් වාර්තා වෙනවා.

ඉතින් ඔන්න ඕකයි තත්වය. අපි සෑම පස්දෙනෙකුගෙන් ම එක් අයෙකු රජයත් එක්ක කෙළින් ම සම්බන්ධයි. රජයේ පාර්ශ්වකරුවන් ලෙස ඔවුන් හඳුනා ගන්නට පුළුවන්. එතකොට මේ රජය කාගෙද?

ඒ වුණාට මේ රටේ මිනිසුන් හැසිරෙන්නේ රජය වෙන කාගෙ ද වගේ. නැතිනම් ගණනින් 1,000කටත් අඩු දේශපාලකයන්ගෙ වගේ.

ඔන්න ඔය නිසායි අපි කියන්නෙ ඔය රජය කියන බඩකඩුත්තුව කඩා වැටෙන්න නො දී රැක ගනිල්ලා ය කියලා. රජයට කරන්නට බැරි මගුල් ඉල්ලමින් පිස්සු නටලා ඕක කඩා බිඳ දැම්මොත් ලංකාවට වැටෙන්නට තිබෙන්නේ පතුලක් නැති අගාධෙකට.

ඒ එක්කම මේකත් කියන්නට ඕනැ. දැන්වත්, ආණ්ඩුවෙන් කන්න බලා නො ඉඳ වැඩ කරන්න හිතා ගත්තෙ නැතිනම් මේ රටට අනාගතයක් නැත.



ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-02-21

සරසවි ළමයින් වධකාගාර පවත්වාගෙන යන්නෙ, ඉස්කෝලෙ ළමයින් මහපාරෙ ගහගන්නෙ ඇයි?

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන පාසල් කීපයක ළමයින් අතර ගුටිකෙළි ගැන පසුගිය සතියේ වාර්තා වුණා.

පේරාදෙනිය විශ්වවිද්‍යාලයේ සිසුන් පිරිසක් කුලියට ගත් නිවසක් වධකාගාරයක් ලෙස භාවිතා කරමින් කණිෂ්ඨ සිසුන්ට නවක වධය දීම සඳහා යොදා ගැනීම පිළිබඳ පුවතක් ඊයේ වාර්තා වුණා. එම සිසුන් 1998 අංක 20 දරන නවක වධ පනතේ අංක 2, 2-II, 3 සහ 6 වගන්ති යටතේ ගැනෙන වැරදි සිදු කර තිබෙන බව වාර්තා වෙනවා.

ඇතැමෙක් මේවා කොලු වැඩ ය කියලා බැහැර කරන්නට හදනවා. හැබැයි, අපේ ළමයින්, තරුණයන් මෙසේ ප්‍රචණ්ඩ වෙන්නේ ඇයි ද කියන එක ගැන අප ඊට වඩා ගැඹුරින් සිතන්නට ඕනැ.

එක පැත්තකින් ළමයින් තුළින් නිරූපණය වන්නේ සමස්තයක් ලෙස සමාජයේ තිබෙන ප්‍රචණ්ඩත්වය ම මිස අනෙකක් නොවෙයි කියලා තර්ක කරන්නටත් පුළුවන්. ඒ වුණාට අපේ අනාගත පරම්පරාව අපටත් වඩා නරක නම් ඒක ඉතින් ඇත්තෙන් ම කණගාටුදායක තත්වයක්. හේතුව, දැන් රටේ යුද්ධයකුත් නැහැ.

මං ඉතින් විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනයක් ලබපු නැති සාමාන්‍ය මෝඩයෙකු නිසා මට ඔය රැග් ගැන අත්දැකීම් තියෙන්නෙ වධකාගාරවලයි. හමුදාවේ තියෙන රැගිං මං දැකලා තියෙනවා. කවුරුහරි උසස්වීමක් ගත්තාම එහෙම දෙනවා නියම අමානුෂික රැගක්. ඒ නවක වධයයි, අත්අඩංගුවේ සිටින සිරකරුවන්ට දෙන වධයයි අතර වෙනස තියෙන්නේ හමුදාවේ නවකයා නො මැරෙන ගානට වධ දෙන එක විතරයි. ඒ වගේ රැගිං හමුදාවෙන් විශ්වවිද්‍යාලයට ඇවිත්, ආපහු විශ්වවිද්‍යාලවලින් හමුදාවට ගිහින් ආදී වශයෙන් එකිනෙකාගෙන් පෝෂණය වෙමින් දිගට ම සිදු වෙනවා වෙන්නට පුළුවන්.

ඒ වගේ නවක වධයක් විශ්වවිද්‍යාලවල විතරක් නෙමෙයි ඇතැම් ගුරු විද්‍යා පීඨවලත් තිබෙන බව මගේ අධ්‍යයනවලින් දැන ගන්නට ලැබුණා. දැන් ඔය පේරාදෙනිය කෘෂි විද්‍යා පීඨයෙන් මතු වී තිබෙන්නේ එවැනි නවක වධයක් පිළිබඳ තොරතරුයි. අප අමතක නො කළ යුතු කාරණයක් තමයි, 1975දී නවක වධය නිසා ස්ථිර ආබාධිතභාවයට පත් වී, අධ්‍යාපනය ද කඩාකප්පල් වී පසුව සිය දිවි නසා ගත් රූපා රත්නසීලිත් පේරාදෙනියේ කෘෂි විද්‍යා පීඨයේ සිසුවියක් බව.

නවක වධකයන් විසින් එයට එරෙහි වූ ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ සමන්ත විතානගේ ශිෂ්‍යයාට පහර දීම නිසා ඔහු රෝහලේදී මිය ගියා.

නවක වධය සම්බන්ධ භයානක ම කාරණය වන්නේ එයට භාජනය වන නවක සිසුන් වැඩි දෙනෙක් විශ්වවිද්‍යාල උප සංස්කෘතිය විසින් දෙනු ලබන මිථ්‍යා මත විශාල ප්‍ර‍මාණයක් ජීවිතය පුරාම කරපින්නාගෙන යමින්, විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය ජීවිතයේ යම් යම් සාධනීය ලක්ෂණවලට නවක වධය දායක වූවා යයි සිතමින් එය ආරක්ෂා කිරීම හෝ එයට විරෝධය පළ නො කර සිටීමයි.

මෙම විශ්වවිද්‍යාල උප සංස්කෘතියේ තිබෙන සින්නා, ජුන්නා, අයියා, මල්ලි වැනි ගොන් පාට් සංකල්ප ඇතැම් ප්‍ර‍ගතිශීලීන් පවා දිගට ගෙන යන ආකාරය මා දැක තිබෙනවා. විශ්වවිද්‍යාලයේ එකට සිටියදී ගොඩනැගුණු මිත්‍ර‍ත්වයන්ට හේතුව එම උප සංස්කෘතිය යයි සිතන අය නො සිතන කරුණක් වන්නේ ඔය වැනි මිත්‍ර‍ත්වයන් එකට හිරේ හිටිය අය අතරත් තිබෙන බවයි. අධ්‍යයනය කර බලන්න 71 සංසදය.

විශ්වවිද්‍යාල උප සංස්කෘතිය රැක ගන්නට ඉවහල් කර ගන්නා තවත් එක් තත්වයක් තමයි නිදහස් අධ්‍යාපනය ආරක්ෂා වී තිබෙන්නේ මේ උපසංස්කෘතිය නිසා ය යන මිථ්‍යා මතය. එය විශේෂයෙන් ම ප්‍ර‍වර්ධනය කරන්නේ විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය දේශපාලනයෙන් පැවැත්ම තහවුරු කර ගන්නා වාමාංශික පක්ෂ විසිනුයි. ඇත්තම කියනවා නම්, අපේ රටේ රජය විසින් තෝරා ගත් සිසුන් පිරිසකට නොමිළේ දෙන විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනය අවසන් කරන්නට කිසිදු යෝජනාවක්, කවුරුවත් මේ දක්වා කර නැහැ. පැමිණි යෝජනාවලින් මුදල් ගෙවා අධ්‍යාපනය ලැබීමට ඇති අවස්ථා වැඩි කරන්නටත්, බරපතල අධ්‍යාපන ප්‍ර‍තිසංස්කරණ කරන්නටත් යෝජනා වුණා. එහෙත්, දිළිඳු දරුවන්ට රජයේ පාසල්වල, විශ්වවිද්‍යාලවල ඉගෙන ගැනීමට තිබෙන අවස්ථාව අහිමි කරන්නට කිසිවෙක් යෝජනා කරලා නැහැ. ගෙනා යෝජනා පදනම් කරගෙන මෙවැනි අදහස් ප්‍ර‍බන්ධ වුණා. තමන්ගේ රජය යනු තමන් නොව වෙනත් අද්භූත සතුන් පිරිසක් ය කියා පිළි ගැනීමට සූදානමින් සිටින ලංකාවේ ඊනියා රැඩිකල් තරුණයන් හා සාමාන්‍ය ජනතාව හැමදාමත් මේ බෝල ගිල්ලා.

පේරාදෙනිය නවක වධයේදී සිසුන් පිරිස වධකාගාරය වෙත පැහැරගෙන යන්නේ යතුරුපැදිවලින්. මහපොළ දිළිඳු සහනාධාරය ගන්නා සිසුන් අතරත් යතුරු පැදි, නවීන ජංගම දුරකථන විතරක් නෙමෙයි, කාර් පවා තිබෙනවා. ඔවුන් ඇතැමෙක් පෞද්ගලික විභාග විතරක් නෙමෙයි, පෞද්ගලික ව්‍යාපාරත් කරනවා. විශ්වවිද්‍යාලවල ඉන්නේ දිළිඳු සිසුන් ය කියන එකත් අර උපසංස්කෘතියේ මිථ්‍යාවලින් එකක්. මේ පිළිබඳ පසුගිය දිනෙක උමේෂ් මොරමුදලි මෙවැනි සටහනක් තබා තිබුණා:

වෛද්‍ය විද්‍යාල වලට ඇතුල්වන සිසුන්ගෙන් 47% නාගරික සිසුන්ද 41% අර්ධ නාගරික සිසුන්ද 11% පමණක් ග්‍රාමීය සිසුන්ද වේ.
ශාස්ත්‍ර පීඨ වලට ඇතුල්වන සිසුන්ගෙන් 15% පමණක් නාගරික සිසුන් වන අතර 51% ග්‍රාමීය සිසුන් වේ.
මූලාශ්‍රය - උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය

අන්තරේ කයිය ගහන ආකාරයට සමාජයේ පහල ආදායම් ලබන ග්‍රාමීය සිසුන් මහ ගොඩක් වෛද්‍ය විද්‍යාලයට එන්නේ නැත. ටියුෂන් පිහිටෙන් වෛද්‍ය විද්‍යාලයට එන්නේ ඉහළ මධ්‍යම හා මධ්‍යම පාන්තික සිසුන්ය. පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල වලට එරෙහිව කරන්නේ එකී වෛද්‍ය සිහිනය ආරක්ෂා කිරීමේ සටන විනා නිදහස් අධ්‍යාපනයේ සටනක් නොවේ.

විශ්වවිද්‍යාල උප සංස්කෘතියට එරෙහිව අරගල නො කර, නවක වධය නැති කරන්නට බැහැ. නවක වධය ගැන මට ඉතා විසුළු සහගත අත්දැකීමක් තිබෙනවා. ඒ මහරගම ගුරු විද්‍යාලයේදී. අවුරුදු 28න් ගුරු වෘත්තියට බැඳුණු මා පුහුණුව සඳහා ගුරු විද්‍යාලයට බැඳුණේ වයස අවුරුදු 32දීයි. අපගේ කණ්ඩායමේ සිටි ගුරු සිසුන් අතර මට වඩා වියපත් අය රැසක් සිටියා. ගුරු විද්‍යාල (විද්‍යා පීඨ නෙමෙයි) බඳවා ගැනීමේ පටිපාටිය අනුව, යමෙකු ගුරු විද්‍යාලයට ඇතුළත් වන්නේ අවම අවුරුදු තුනකවත් සේවයකින් පසුවයි. ගුරු විද්‍යාලයේ සිටි බහුතරය අවුරුදු 25ට වැඩි අය. රජයේ සේවයේ වසර ගණනාවක් සේවය කර තිබුණ අය. ඒත්, විශ්වවිද්‍යාල යන්නට අවස්ථාව නො ලද, උසස් පෙළ සමත් හෝ අසමත් වී කාර්මික විද්‍යාල, ඩෙලික් වැනි පාඨමාලා කර ගුරු වෘත්තියට බැඳුණු මෙම පිරිස අතර විශ්වවිද්‍යාල සිහිනය දැකීමේ බොළඳ ආශාවක් මා ගුරු විද්‍යාල නවක වධය තුළ දැක්කා. හිනා කා මැරෙන කාරණයක් වුණේ අවුරුදු 25, 30 වූ ජ්‍යේෂ්ඨ ගුරු සිසුන් අවුරුදු 40, 45 වුණ කණිෂ්ඨ සිසුන්ට මල්ලි යයි කතා කිරීමයි. 

ඒ වන විටත් මා වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරිකයකු වූ නිසා ‘ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය' ගැන කතා කරමින් අපට රැග් කළ ජ්‍යේෂ්ඨ කණ්ඩායමේ මෝරච්ච ගුරු සිසුන් අඩු තරමේ වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරිකයන්වත් වන්නට ඇතැයි මා සිතුවා. එහෙත්, පසුව බැලූ කල මට වැටහුණේ ඔවුන් ගුරු වෘත්තීය සමිතියකට බැඳුණොත් තමන් කැපිලි කෙටිලිවලට ලක් වනු ඇතැයි සිතා සිටි සාමාන්‍ය බියගුලු ගුරුවරුන් වූ බවයි. රජයෙන් පූර්ණ වැටුප් ලබමින්, අධ්‍යයන නිවාඩු මත ඉගෙනුම ලැබූ ගුරු සිසුන් මෙම ගුරු විද්‍යාල නායකයන් විසින් ඉතාම නීති විරෝධී, බොළඳ අරගලයකට යොමු කළා. ඒ, පුහුණුවෙන් පසුව අවුරුදු පහක් රජයේ පාසලක අනිවාර්යයෙන් ම වැඩ කරන බවට අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය සමග එළඹිය යුතු ගිවිසුමට එළඹීම වැළැක්වීමයි. එහෙත්, අවසානයේදී සහතිකය ලබා ගන්නට අනිවාර්යයෙන් ම ඒ ගිවිසුම දිය යුතු වුණා. මේ අය නවක වධය දිහා බැලුවේ විශ්වවිද්‍යාවල උපසංස්කෘතිය නිර්මානය කරන්නට ඉවහල් වුණ සාධනීය දෙයක් ලෙසයි. මා මේ කරුණ ඉදිරිපත් කරන්නේ විශ්වවිද්‍යාලවලින් බැහැර සමාජය පවා මෙම විශ්වවිද්‍යාල උප සංස්කෘතිය ඉතා වටිනා දෙයක් බව කල්පනා කරන බව පෙන්වීමටයි.

මේ රැග් කිරීම පාසල්වල ශිෂ්‍ය භටයන්, ශිෂ්‍ය නායකයන්, ක්‍රිකට් කණ්ඩායම් ආදිය අතර විතරක් නෙමෙයි, රජයේ 10 ශ්‍රේණියේදී අලුතෙන් දිග කලිසම් අඳින මල්ලිලාට 11 වසරේ අයියලා රැග් කිරීම දක්වා ම පැතිරිලා තිබෙනවා. පාසල්වලින් බැහැරව රැකියාවලටත් මෙය පැතිරී තිබෙන බව පසුගිය කාලයේ බැංකුවකින් පිට වූ වීඩියෝවකින් පෙනුණා.

සමස්තයක් ලෙස, පුද්ගල අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ සමාජය මීට වඩා අවදි විය යුතුව තිබෙනවා. බලය, පරපීඩන කාමුකත්වය, ආදරය ගැන සංවේදී නො වීම, සහකම්පනය නැතිකම වැනි කාරණා රැසක් නවක වධය සමග සම්බන්ධයි. නවක වධය අනෙක් පැත්තෙන් සමාජයේ තව බොහෝ දේ සමගත් සම්බන්ධයි. මෙය සරළ ප්‍ර‍ශ්නයක් නෙමෙයි. 

නවක වධය ගැන වැදගත් ලිපි දෙකක්‍:

වධක මානසිකත්වයට දැන් වත් තිත තබමු ද?

නවක වධය හා කාන්තාවන්ට එරෙහි හිංසනය

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.