2017-02-23

බුදු අම්මෝ රජයෙ ලොකු!

පිංතූරෙ ගැන විස්තර මෙතැනින්
ජන හා සංඛ්‍යාලේඛන දෙපාර්තමේන්තුවේ නවතම දත්ත අනුව ලංකාවේ රාජ්‍ය සේවය 2006 සිට 2016 අතර කාලය තුළ 30%කින් වැඩි වී තිබෙනවා.

එම වාර්තා අනුව හමුදා හා පොලිසිය හැර රජයේ සේවකයන් සංඛ්‍යාව ලක්ෂ 11ක් වෙනවා. ඒ අතරට මධ්‍යම රජයේ, පළාත් සභාවල, රාජ්‍ය සංස්ථා, මණ්ඩල, අධිකාරි ආදියේ සිටින සේවකයන් ද අයත් වෙනවා.

මුදල් අමාත්‍යාංශයේ දත්ත අනුව, හමුදාවේ 272,000ක් සිටින අතර පොලිසියේ 84,000ක් ඉන්නවා.

මේ අනුව හා මහ බැංකුවේ දත්ත ද අනුව, රජයේ සේවකයන් සංඛ්‍යාව ලක්ෂ 15කට ආසන්නයි. රටේ සමස්ත ජනගහණය ලක්ෂ 210කට අඩුයි. ඒ අනුව රටේ ජනගහණයෙන් සෑම සියදෙනෙකුගෙන් අටදෙනෙකු විතර ම රජයේ සේවකයන් බව පැහැදිලියි.

මීට අමතරව, විශ්‍රාම වැටුප් දෙපාර්තමේන්තුවේ දත්ත අනුව, ලක්ෂ පහමාරකට වැඩි රජයේ සේවයෙන් විශ්‍රාම ලැබූ පිරිසකුත් ඉන්නවා. (සෑම අවුරුද්දක ම රජයේ සේවකයන් 30,000ක් පමණ විශ්‍රාම යනවා. විශ්‍රාමිකයන්ගෙන් කොටසක් මිය යනවා. ඒත්, විශ්‍රාමිකයන් සංඛ්‍යාවත් වැඩි වෙමින් තමයි තිබෙන්නේ)

ඒ අනුව, රජය කියන්නේ මිනිසුන් ලක්ෂ 20ක්. රටේ ජනගහණයෙන් සෑම දහදෙනෙකුගෙන් ම එක්කෙනෙකු කෙළින් ම රජයේ. ඔවුන්ගේ ප්‍ර‍ධාන ජීවනෝපාය රජය.

මේ සෑම රජයේ සේවකයෙකුගෙන් ම තවත් දෙදෙනෙකු යැපෙන බව ගණන හැදුවොත්, මේ රටේ ජනගහණයෙන් සෑම දහදෙනෙකුගෙන් ම තුන්දෙනෙකු ජීවත් වන්නේ රජයෙන්.

රජය පෞද්ගලික සමාගම් ලෙස පවා ව්‍යාපාර පවත්වාගෙන යනවා. උදාහරණයක් තමයි ලංකා ට්‍රාන්ස්ෆෝමර්ස් (පෞද්) සමාගම. ඇතැම් සමාගම්වල කොපමණ ප්‍ර‍මාණයක් රජයට අයිති ද කියන එක පවා පැහැදිලි නැහැ. ඒ නිසා සැබෑ රජයේ සේවකයන් සංඛ්‍යාවත් අවිනිශ්චිතයි. ඒ කොයි හැටි වෙතත්, සමස්තයක් ලෙස මෙම දැවැන්ත රාජ්‍ය අංශය නඩත්තු කරන්නට සිදු වී තිබෙන්නේ මේ රටේ මහජනතාවටයි.

හැබැයි ඉතින් මේ රජයෙන් මහජනතාවට ලැබෙන සේවාවන් ගැන සතුටු වෙන්නට පුළුවන් ද?

ගමනක් යන්නට පාරට බැස්සාම ලංගම බස් එකක් එනකල් කොච්චර වෙලා බලා ඉන්න ඕනැ ද? ඒකත් පෞද්ගලික බස් තරම් ම ගාස්තුවක් අය කරනවා. සේවාවත් ඒ තරම් ම නරකයි. දුම්රිය කියන්නේ තනිකර පොල් කරත්ත වගේ ජාතියක්. ඒ වෙනුවෙන් ගෙවන මුදලට වටිනාකමක් ලැබෙන්නේ නැහැ.

පාසල් ගැන කතා කරමු ද? නො කර ඉඳිමු ද? ළමයින්ට නිල ඇඳුම්, පෙළ පොත් ආදිය නොමිළේ ලැබෙන බව ඇත්ත. ඒත්, පාසලෙන් හොඳ අධ්‍යාපනයක් ලැබෙනවා ද?

රෝහලකට ගියාම මේ රටේ රජය නඩත්තු කරන පුරවැසියාට සලකන විදිය කොහොමද?

රජයේ කාර්යාලයකට කිසියම් කටයුත්තක් කර ගන්නට ගිහින් සතුටින් ආපසු එන්නට ලැබෙනවා ද?

දේශපාලනය ගැන නම් කතා කළ යුතු ම නැහැ නේ.

රජයෙන් මහජනතාවට කෙරෙන වැඩ ගැන සතුටු වෙන්නට බැහැ.

රජයෙන් කෙරෙන ලොකුම සේවය තමයි රජයේ සේවකයන්ට වැටුප් හා විශ්‍රාම වැටුප් ගෙවීම. එමගින් රටේ ජනගහණයෙන් සෑම පස්දෙනෙකුගෙන් ම එක් අයෙකු හෝ ජීවත් කරවීම. ඒක තමයි මූලික වැඩේ. ඔය සුබසාධනය, නිදහස් අධ්‍යාපනය, නිදහස් සෞඛ්‍යය අරවා මේවා තියෙන්නේ ඔය රජය කියන එක සාධාරණීකරණය කර ගන්නට විතරයි. ඔය රජය නඩත්තු කරන්නට අප ගෙවන මුදල් අපේ අතේ තියෙනවා නම් ඔය නොමිළේ කියන ඒවා නැති වුණත් අපට එච්චර අමාරුවක් නැහැ.
ඒක තමයි තිත්ත ම තිත්ත ඇත්ත.

ඒත්, ප්‍ර‍ශ්නය මේකයි. සෑම මිනිසුන් දහදෙනෙකුගෙන් ම රජයේ සේවකයන් නො වන ඉතිරි හත්දෙනාට සිදු වෙනවා මේ රජයෙන් යැපෙන තුන් දෙනාව නඩත්තු කිරීම සඳහා වැඩ කරන්නට. ඒක සාධාරණ ද?

රයෙන් සැපයෙන අත්‍යවශ්‍ය සේවාවන් තිබෙනවා. ඒ වෙනුවෙන් අත්‍යවශ්‍ය රජයේ නිලධාරීන් සිටිනවා.

සාමාන්‍යයෙන් ගුරුවරුන් ලක්ෂ දෙකක් විතර, වෛද්‍යවරුන් 11,000ක්, හෙදියන් 33,000ක්, පවුල් සෞඛ්‍ය සේවිකාවන් 3,500ක් විතර එහෙම සිටින බව වාර්තා වෙනවා.

හැබැයි ඉතින් ඇතැම් රාජ්‍ය නිලධාරින් කරන දේවල් දන්නේ ඔවුන් සහ දෙවියන් පමණයි. උදාහරණයක් ලෙස, මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාගේ කාලය තුළ උපාධිධාරීන්ට සංවර්ධන නිලධාරි පත්වීම් 88,000ක් දී තිබෙනවා. ඔවුන්ට පසුව යතුරුපැදි එහෙමත් දුන්නා. ඇත්තෙන් ම ඔවුන් මොනවා ද කරන්නේ?

රජයේ සේවකයන්ගෙන් 17.8%ක් ම අ.පො.ස. සාමාන්‍ය පෙළ අසමත්. රජයේ සේවයේ උපාධිධාරීන් ලක්ෂ දෙකකට වඩා (210,000ක් පමණ)ඉන්නවා. ආචාර්ය උපාධි තිබෙන 3,296ක් ඉන්නා බවත්, ඔවුන්ගෙන් 2,657ක් ඉන්නේ අර්ධ රාජ්‍ය අංශයේ බවත් වාර්තා වෙනවා.

ඉතින් ඔන්න ඕකයි තත්වය. අපි සෑම පස්දෙනෙකුගෙන් ම එක් අයෙකු රජයත් එක්ක කෙළින් ම සම්බන්ධයි. රජයේ පාර්ශ්වකරුවන් ලෙස ඔවුන් හඳුනා ගන්නට පුළුවන්. එතකොට මේ රජය කාගෙද?

ඒ වුණාට මේ රටේ මිනිසුන් හැසිරෙන්නේ රජය වෙන කාගෙ ද වගේ. නැතිනම් ගණනින් 1,000කටත් අඩු දේශපාලකයන්ගෙ වගේ.

ඔන්න ඔය නිසායි අපි කියන්නෙ ඔය රජය කියන බඩකඩුත්තුව කඩා වැටෙන්න නො දී රැක ගනිල්ලා ය කියලා. රජයට කරන්නට බැරි මගුල් ඉල්ලමින් පිස්සු නටලා ඕක කඩා බිඳ දැම්මොත් ලංකාවට වැටෙන්නට තිබෙන්නේ පතුලක් නැති අගාධෙකට.

ඒ එක්කම මේකත් කියන්නට ඕනැ. දැන්වත්, ආණ්ඩුවෙන් කන්න බලා නො ඉඳ වැඩ කරන්න හිතා ගත්තෙ නැතිනම් මේ රටට අනාගතයක් නැත.



ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-02-21

සරසවි ළමයින් වධකාගාර පවත්වාගෙන යන්නෙ, ඉස්කෝලෙ ළමයින් මහපාරෙ ගහගන්නෙ ඇයි?

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන පාසල් කීපයක ළමයින් අතර ගුටිකෙළි ගැන පසුගිය සතියේ වාර්තා වුණා.

පේරාදෙනිය විශ්වවිද්‍යාලයේ සිසුන් පිරිසක් කුලියට ගත් නිවසක් වධකාගාරයක් ලෙස භාවිතා කරමින් කණිෂ්ඨ සිසුන්ට නවක වධය දීම සඳහා යොදා ගැනීම පිළිබඳ පුවතක් ඊයේ වාර්තා වුණා. එම සිසුන් 1998 අංක 20 දරන නවක වධ පනතේ අංක 2, 2-II, 3 සහ 6 වගන්ති යටතේ ගැනෙන වැරදි සිදු කර තිබෙන බව වාර්තා වෙනවා.

ඇතැමෙක් මේවා කොලු වැඩ ය කියලා බැහැර කරන්නට හදනවා. හැබැයි, අපේ ළමයින්, තරුණයන් මෙසේ ප්‍රචණ්ඩ වෙන්නේ ඇයි ද කියන එක ගැන අප ඊට වඩා ගැඹුරින් සිතන්නට ඕනැ.

එක පැත්තකින් ළමයින් තුළින් නිරූපණය වන්නේ සමස්තයක් ලෙස සමාජයේ තිබෙන ප්‍රචණ්ඩත්වය ම මිස අනෙකක් නොවෙයි කියලා තර්ක කරන්නටත් පුළුවන්. ඒ වුණාට අපේ අනාගත පරම්පරාව අපටත් වඩා නරක නම් ඒක ඉතින් ඇත්තෙන් ම කණගාටුදායක තත්වයක්. හේතුව, දැන් රටේ යුද්ධයකුත් නැහැ.

මං ඉතින් විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනයක් ලබපු නැති සාමාන්‍ය මෝඩයෙකු නිසා මට ඔය රැග් ගැන අත්දැකීම් තියෙන්නෙ වධකාගාරවලයි. හමුදාවේ තියෙන රැගිං මං දැකලා තියෙනවා. කවුරුහරි උසස්වීමක් ගත්තාම එහෙම දෙනවා නියම අමානුෂික රැගක්. ඒ නවක වධයයි, අත්අඩංගුවේ සිටින සිරකරුවන්ට දෙන වධයයි අතර වෙනස තියෙන්නේ හමුදාවේ නවකයා නො මැරෙන ගානට වධ දෙන එක විතරයි. ඒ වගේ රැගිං හමුදාවෙන් විශ්වවිද්‍යාලයට ඇවිත්, ආපහු විශ්වවිද්‍යාලවලින් හමුදාවට ගිහින් ආදී වශයෙන් එකිනෙකාගෙන් පෝෂණය වෙමින් දිගට ම සිදු වෙනවා වෙන්නට පුළුවන්.

ඒ වගේ නවක වධයක් විශ්වවිද්‍යාලවල විතරක් නෙමෙයි ඇතැම් ගුරු විද්‍යා පීඨවලත් තිබෙන බව මගේ අධ්‍යයනවලින් දැන ගන්නට ලැබුණා. දැන් ඔය පේරාදෙනිය කෘෂි විද්‍යා පීඨයෙන් මතු වී තිබෙන්නේ එවැනි නවක වධයක් පිළිබඳ තොරතරුයි. අප අමතක නො කළ යුතු කාරණයක් තමයි, 1975දී නවක වධය නිසා ස්ථිර ආබාධිතභාවයට පත් වී, අධ්‍යාපනය ද කඩාකප්පල් වී පසුව සිය දිවි නසා ගත් රූපා රත්නසීලිත් පේරාදෙනියේ කෘෂි විද්‍යා පීඨයේ සිසුවියක් බව.

නවක වධකයන් විසින් එයට එරෙහි වූ ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ සමන්ත විතානගේ ශිෂ්‍යයාට පහර දීම නිසා ඔහු රෝහලේදී මිය ගියා.

නවක වධය සම්බන්ධ භයානක ම කාරණය වන්නේ එයට භාජනය වන නවක සිසුන් වැඩි දෙනෙක් විශ්වවිද්‍යාල උප සංස්කෘතිය විසින් දෙනු ලබන මිථ්‍යා මත විශාල ප්‍ර‍මාණයක් ජීවිතය පුරාම කරපින්නාගෙන යමින්, විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය ජීවිතයේ යම් යම් සාධනීය ලක්ෂණවලට නවක වධය දායක වූවා යයි සිතමින් එය ආරක්ෂා කිරීම හෝ එයට විරෝධය පළ නො කර සිටීමයි.

මෙම විශ්වවිද්‍යාල උප සංස්කෘතියේ තිබෙන සින්නා, ජුන්නා, අයියා, මල්ලි වැනි ගොන් පාට් සංකල්ප ඇතැම් ප්‍ර‍ගතිශීලීන් පවා දිගට ගෙන යන ආකාරය මා දැක තිබෙනවා. විශ්වවිද්‍යාලයේ එකට සිටියදී ගොඩනැගුණු මිත්‍ර‍ත්වයන්ට හේතුව එම උප සංස්කෘතිය යයි සිතන අය නො සිතන කරුණක් වන්නේ ඔය වැනි මිත්‍ර‍ත්වයන් එකට හිරේ හිටිය අය අතරත් තිබෙන බවයි. අධ්‍යයනය කර බලන්න 71 සංසදය.

විශ්වවිද්‍යාල උප සංස්කෘතිය රැක ගන්නට ඉවහල් කර ගන්නා තවත් එක් තත්වයක් තමයි නිදහස් අධ්‍යාපනය ආරක්ෂා වී තිබෙන්නේ මේ උපසංස්කෘතිය නිසා ය යන මිථ්‍යා මතය. එය විශේෂයෙන් ම ප්‍ර‍වර්ධනය කරන්නේ විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය දේශපාලනයෙන් පැවැත්ම තහවුරු කර ගන්නා වාමාංශික පක්ෂ විසිනුයි. ඇත්තම කියනවා නම්, අපේ රටේ රජය විසින් තෝරා ගත් සිසුන් පිරිසකට නොමිළේ දෙන විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනය අවසන් කරන්නට කිසිදු යෝජනාවක්, කවුරුවත් මේ දක්වා කර නැහැ. පැමිණි යෝජනාවලින් මුදල් ගෙවා අධ්‍යාපනය ලැබීමට ඇති අවස්ථා වැඩි කරන්නටත්, බරපතල අධ්‍යාපන ප්‍ර‍තිසංස්කරණ කරන්නටත් යෝජනා වුණා. එහෙත්, දිළිඳු දරුවන්ට රජයේ පාසල්වල, විශ්වවිද්‍යාලවල ඉගෙන ගැනීමට තිබෙන අවස්ථාව අහිමි කරන්නට කිසිවෙක් යෝජනා කරලා නැහැ. ගෙනා යෝජනා පදනම් කරගෙන මෙවැනි අදහස් ප්‍ර‍බන්ධ වුණා. තමන්ගේ රජය යනු තමන් නොව වෙනත් අද්භූත සතුන් පිරිසක් ය කියා පිළි ගැනීමට සූදානමින් සිටින ලංකාවේ ඊනියා රැඩිකල් තරුණයන් හා සාමාන්‍ය ජනතාව හැමදාමත් මේ බෝල ගිල්ලා.

පේරාදෙනිය නවක වධයේදී සිසුන් පිරිස වධකාගාරය වෙත පැහැරගෙන යන්නේ යතුරුපැදිවලින්. මහපොළ දිළිඳු සහනාධාරය ගන්නා සිසුන් අතරත් යතුරු පැදි, නවීන ජංගම දුරකථන විතරක් නෙමෙයි, කාර් පවා තිබෙනවා. ඔවුන් ඇතැමෙක් පෞද්ගලික විභාග විතරක් නෙමෙයි, පෞද්ගලික ව්‍යාපාරත් කරනවා. විශ්වවිද්‍යාලවල ඉන්නේ දිළිඳු සිසුන් ය කියන එකත් අර උපසංස්කෘතියේ මිථ්‍යාවලින් එකක්. මේ පිළිබඳ පසුගිය දිනෙක උමේෂ් මොරමුදලි මෙවැනි සටහනක් තබා තිබුණා:

වෛද්‍ය විද්‍යාල වලට ඇතුල්වන සිසුන්ගෙන් 47% නාගරික සිසුන්ද 41% අර්ධ නාගරික සිසුන්ද 11% පමණක් ග්‍රාමීය සිසුන්ද වේ.
ශාස්ත්‍ර පීඨ වලට ඇතුල්වන සිසුන්ගෙන් 15% පමණක් නාගරික සිසුන් වන අතර 51% ග්‍රාමීය සිසුන් වේ.
මූලාශ්‍රය - උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය

අන්තරේ කයිය ගහන ආකාරයට සමාජයේ පහල ආදායම් ලබන ග්‍රාමීය සිසුන් මහ ගොඩක් වෛද්‍ය විද්‍යාලයට එන්නේ නැත. ටියුෂන් පිහිටෙන් වෛද්‍ය විද්‍යාලයට එන්නේ ඉහළ මධ්‍යම හා මධ්‍යම පාන්තික සිසුන්ය. පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල වලට එරෙහිව කරන්නේ එකී වෛද්‍ය සිහිනය ආරක්ෂා කිරීමේ සටන විනා නිදහස් අධ්‍යාපනයේ සටනක් නොවේ.

විශ්වවිද්‍යාල උප සංස්කෘතියට එරෙහිව අරගල නො කර, නවක වධය නැති කරන්නට බැහැ. නවක වධය ගැන මට ඉතා විසුළු සහගත අත්දැකීමක් තිබෙනවා. ඒ මහරගම ගුරු විද්‍යාලයේදී. අවුරුදු 28න් ගුරු වෘත්තියට බැඳුණු මා පුහුණුව සඳහා ගුරු විද්‍යාලයට බැඳුණේ වයස අවුරුදු 32දීයි. අපගේ කණ්ඩායමේ සිටි ගුරු සිසුන් අතර මට වඩා වියපත් අය රැසක් සිටියා. ගුරු විද්‍යාල (විද්‍යා පීඨ නෙමෙයි) බඳවා ගැනීමේ පටිපාටිය අනුව, යමෙකු ගුරු විද්‍යාලයට ඇතුළත් වන්නේ අවම අවුරුදු තුනකවත් සේවයකින් පසුවයි. ගුරු විද්‍යාලයේ සිටි බහුතරය අවුරුදු 25ට වැඩි අය. රජයේ සේවයේ වසර ගණනාවක් සේවය කර තිබුණ අය. ඒත්, විශ්වවිද්‍යාල යන්නට අවස්ථාව නො ලද, උසස් පෙළ සමත් හෝ අසමත් වී කාර්මික විද්‍යාල, ඩෙලික් වැනි පාඨමාලා කර ගුරු වෘත්තියට බැඳුණු මෙම පිරිස අතර විශ්වවිද්‍යාල සිහිනය දැකීමේ බොළඳ ආශාවක් මා ගුරු විද්‍යාල නවක වධය තුළ දැක්කා. හිනා කා මැරෙන කාරණයක් වුණේ අවුරුදු 25, 30 වූ ජ්‍යේෂ්ඨ ගුරු සිසුන් අවුරුදු 40, 45 වුණ කණිෂ්ඨ සිසුන්ට මල්ලි යයි කතා කිරීමයි. 

ඒ වන විටත් මා වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරිකයකු වූ නිසා ‘ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය' ගැන කතා කරමින් අපට රැග් කළ ජ්‍යේෂ්ඨ කණ්ඩායමේ මෝරච්ච ගුරු සිසුන් අඩු තරමේ වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරිකයන්වත් වන්නට ඇතැයි මා සිතුවා. එහෙත්, පසුව බැලූ කල මට වැටහුණේ ඔවුන් ගුරු වෘත්තීය සමිතියකට බැඳුණොත් තමන් කැපිලි කෙටිලිවලට ලක් වනු ඇතැයි සිතා සිටි සාමාන්‍ය බියගුලු ගුරුවරුන් වූ බවයි. රජයෙන් පූර්ණ වැටුප් ලබමින්, අධ්‍යයන නිවාඩු මත ඉගෙනුම ලැබූ ගුරු සිසුන් මෙම ගුරු විද්‍යාල නායකයන් විසින් ඉතාම නීති විරෝධී, බොළඳ අරගලයකට යොමු කළා. ඒ, පුහුණුවෙන් පසුව අවුරුදු පහක් රජයේ පාසලක අනිවාර්යයෙන් ම වැඩ කරන බවට අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය සමග එළඹිය යුතු ගිවිසුමට එළඹීම වැළැක්වීමයි. එහෙත්, අවසානයේදී සහතිකය ලබා ගන්නට අනිවාර්යයෙන් ම ඒ ගිවිසුම දිය යුතු වුණා. මේ අය නවක වධය දිහා බැලුවේ විශ්වවිද්‍යාවල උපසංස්කෘතිය නිර්මානය කරන්නට ඉවහල් වුණ සාධනීය දෙයක් ලෙසයි. මා මේ කරුණ ඉදිරිපත් කරන්නේ විශ්වවිද්‍යාලවලින් බැහැර සමාජය පවා මෙම විශ්වවිද්‍යාල උප සංස්කෘතිය ඉතා වටිනා දෙයක් බව කල්පනා කරන බව පෙන්වීමටයි.

මේ රැග් කිරීම පාසල්වල ශිෂ්‍ය භටයන්, ශිෂ්‍ය නායකයන්, ක්‍රිකට් කණ්ඩායම් ආදිය අතර විතරක් නෙමෙයි, රජයේ 10 ශ්‍රේණියේදී අලුතෙන් දිග කලිසම් අඳින මල්ලිලාට 11 වසරේ අයියලා රැග් කිරීම දක්වා ම පැතිරිලා තිබෙනවා. පාසල්වලින් බැහැරව රැකියාවලටත් මෙය පැතිරී තිබෙන බව පසුගිය කාලයේ බැංකුවකින් පිට වූ වීඩියෝවකින් පෙනුණා.

සමස්තයක් ලෙස, පුද්ගල අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ සමාජය මීට වඩා අවදි විය යුතුව තිබෙනවා. බලය, පරපීඩන කාමුකත්වය, ආදරය ගැන සංවේදී නො වීම, සහකම්පනය නැතිකම වැනි කාරණා රැසක් නවක වධය සමග සම්බන්ධයි. නවක වධය අනෙක් පැත්තෙන් සමාජයේ තව බොහෝ දේ සමගත් සම්බන්ධයි. මෙය සරළ ප්‍ර‍ශ්නයක් නෙමෙයි. 

නවක වධය ගැන වැදගත් ලිපි දෙකක්‍:

වධක මානසිකත්වයට දැන් වත් තිත තබමු ද?

නවක වධය හා කාන්තාවන්ට එරෙහි හිංසනය

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-02-19

වෙළඳපොළ විරෝධී හාල්පාරුවන් එක්ක හාල් ගන්න කඩේ යමු

ලංකාවේ වාමාංශිකයන් සිතාගෙන ඉන්නේ රජය හාල් සිල්ලර බඩු විකිණීම පවා කළ යුතු බවයි. එහෙත්, දෙවන ලෝක යුද්ධ සමය වන විට පවා ලංකාවේ රජය වෙළඳාම්වල නිරත වුණේ නැත. වෙළඳාම කළේ වෙළෙන්දෝයි.

ඒ වන විට ආනයන අපනයන වෙළඳාම අල්ලාගෙන සිටියේ ඉන්දියන් ජාතිකයෝ ය. 1942 අප්‍රේල් 5 ජපන් හමුදා කොළඹට බෝම්බ දැමීම සමග මෙම ඉන්දියන් ජාතිකයෝ ව්‍යාපාර අතහැර සිය රට බලා ගිය හ. ඒ වන විට සිංගප්පූරුවේ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා ජපානයට යටත් වී තිබුණු අතර බ්‍රිතාන්‍යයන්ගේ ඊළඟ බලකොටුව වන ලංකාවට දැවැන්ත ජපන් ප්‍රහාරයක් එල්ල වීම සම්බන්ධයෙන් ලාංකිකයන්ගේ බිය සාධාරණ විය.

ඉන්දියන් ජාතික වෙළඳුන්ගේ පළා යාමත් සමග ආහාර ද්‍රව්‍ය ආනයනය හා තොග වෙළඳ කටයුතු අඩාල වීම නිසා රට පුරා ආහාර හිඟයක් ඇති විය. එවකට මහජන ආරක්ෂක කොමසාරිස් ධුරය දැරූ ඔලිවර් ගුණතිලක විසින් තත්වය පාලනය කිරීමට දැඩි වෙහෙසක් දරන ලදී.

ලංකාවේ සමුපකාර ව්‍යාපාරය ආරම්භ වූයේ මෙම අර්බුදය තුළ ය. එහෙත්, ඒ සමුපකාර සමිති යනු වර්තමාන ව්‍යාජ විවිධ සේවා සමුපකාර සමිති මෙන් රජයේ ව්‍යාපාරයක් නො වූ අතර සැබැවින් ම මහජන ව්‍යවසායන් විය. විවිධ අරමුණු වෙනුවෙන් මහජනතාව විසින් පිහිටුවන ලද සමුපකාර සමිති ක්‍රමානුකූලව රජයේ ව්‍යාපාර බවට පත් කර සමුපකාර සංකල්පය ම විනාශ කර දැමුවේ වාමාංශිකයන් හවුල් වී සිටි ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ රජයන් යටතේ ය.

නොමිළේ සහල් සලාකය ලබා දීම ආරම්භ කරන ලද්දේ ද දෙවන ලෝක යුද්ධය නිසා ඇති වූ ආහාර අර්බුදය තුළ ය.

මෙම ඉතිහාසය මතක් කර දෙන්නට සිදු වූයේ වර්තමානයේ පවතින සහල් අර්බුදය නිසා ය.

ලංකාව වනාහි ඇත්තෙන් ම ජේ.ආර්. ජයවර්ධන නම් කළ ආකාරයේ ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී, සමාජවාදී ජනරජයකි. මේ නම දැමූ 1978 වන විට ලංකාවේ සමාජවාදය හෙවත් රාජ්‍ය ධනවාදී සමාජවාදය ද බලවත් තත්වයක තිබිණි. දැවැන්ත රජයක් හා රාජ්‍ය ව්‍යවසාය සමුදායක් තිබුණු අතර රජය ගම්වල පොඩි පොඩි කඩවලින් හාල් සිල්ලර විකිණීම දක්වා ම ව්‍යාපාරවල යෙදී සිටියේ ය. ලංකාව කියුබාව වැනි සමාජවාදී රටකින් වෙනස් වුණානම් වෙනස් වුණේ බහු පක්ෂ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ඉතිරි වී තිබුණු නිසා ය.

ලංකාවේ ආර්ථිකය ගොඩනැගුණේ බ්‍රිතාන්‍ය අර්ථ ශාස්ත්‍රඥ ජෝන් මේනාඩ් කේන්ස්ගේ රාජ්‍ය බාධක සහිත වෙළඳපොළ න්‍යායයේත්, ස්ටාලින්වාදී රාජ්‍ය ඒකාධිකාරී සමාජවාදී ධනවාදයේත් අච්චාරුවක් ලෙසයි.

වාමාංශික වෙළඳපොළ විරෝධී කොටළුවන්ටත්, වෙළඳපොළට ප්‍රේම කරන කේන්ස්වාදී ධනේශ්වර පොන්නයන්ටත් දාව ඉපදී ඇති ලංකාවේ සමාජ ආර්ථික ක්‍රමය වනාහි මොහොකටවත් නැති අද්භූත සත්වයෙකි.

එහි තිබෙන්නේ ව්‍යවසායකයන් මරාගෙන කා හෝ අකාර්යක්ෂම රාජ්‍ය අංශය නඩත්තු කළ යුතු ය යන මෝඩ සමාජවාදයයි. ආණ්ඩුව රස්සා, විශ්‍රාම වැටුප්, නොමිළේ අධ්‍යාපනය, නොමිළේ සෞඛ්‍ය පහසුකම්, පාසල් යුනිෆෝම්, පෙළ පොත්, පොහොර, වතුර, පිංපඩි ආදී සියල්ල නිකම් දිය යුතු යයි ද ඒ වෙනුවෙන් තමන් වැඩ නො කළ යුතු යයි ද යන ආකල්පය ලංකාවේ මහජන මතයයි.

මෙතන ඇති ප්‍රශ්නය වන්නේ මේ රෙද්ද මේ විදියට පවත්වාගෙන යන්නට බැරිකම ය. මහින්ද ලෝකෙට ම ණය වී එය උපරිමයකට ගෙන ආ අතර, මහින්ද සැලසුම් කළ විදියට දිගට ම හිටියා නම් මේ වන විට ඒ ක්‍රමය අනෙක් පැත්ත හරවා ගෝටාත් සමග රට ලේ විලක් කරන්නට ද තිබිණි. එහෙම නම්, අද පාරවල් දිගේ ජවුසන් නටන නිකං කන්න බලං ඉන්න බබාලා නගුටු දෙපරැන්දේ ගසාගෙන ඇඳන් යට සැඟවී කන්නට හා දත් මදින්නට පමණක් කටවල් අරින හැටි බලා ගන්නට තිබිණි.

දැන් ඔවුන් හදන්නේ ආර්ථිකය කඩා වැටී ලංකාව තවත් වෙනිසියුලාවක්, ග්‍රීසියක් වුණත් කමක් නැත, අපේ මධ්‍යම පංතික වරප්‍රසාද ටික අප රැක ගත යුතු ය යන තැනින් ලංකාව හයිජැක් කරන්නට ය.

අප දිගට ම ලියන්නේත්, අපට හැකි හැම අන්දමකින් ම මැදිහත් වන්නේත් අන් කිසිවක් නිසා නො ව, ලංකාවේ ආර්ථිකය කඩා වැටීම වළක්වා ගත යුතු නිසා ය. මන්ද, අප ඉදිරියේ තිබෙන්නේ පතුලක් නැති අගාධයකි. පිස්සු කෙළින්නට ලැබුණු නිවාඩු කාලය අවසානයට ම අවසන් වෙමින් තිබේ.

හාල්පාරුවන්ට හාල් ගැන කියා දී හෝ මෙය තේරුම් කර දිය යුතු ය.

හාල්පාරුවන්ට බය රනිල්ගේ මෛත්‍රී ආණ්ඩුව හාල් මාකට් එකට පැන්නේ ය. ඒ මිළ පාලනයක් දමමිනි. හාල් ආනයනය පාලනය කිරීම වෙන ම කාරණයකි. එහෙත්, මිළ පාලන දැමීම අර මා කලින් කී කොටළුවන් සමග හැමනෙන පොන්නයන්ගේ වැඩක් බව දැන් ඉතා පැහැදිලි ය.

ලංකාවේ හාල් හිඟයක් නැත. එහෙත් වෙළඳපොළේ හාල් නැත. හේතුව කුමක් ද?

ආණ්ඩුවට හාල් ගෙන්නන්නට හැකියාවක් නැත. පෞද්ගලික අංශයට හාල් මෙට්‍රික් ටොන් මිලියනයක් ගෙන්වන්නට ආණ්ඩුව අවසර දී තිබේ. එසේ ආනයනය කරන ලද පොන්නි සම්බා හා නාඩු දැන් ලංකාවට පැමිණ පිටකොටුවේ තොග වෙළඳපොළේ ඇත.එහෙත්, සිල්ලර කඩවල නැත. හේතුව සිල්ලර වෙළඳුන් ඒ සහල් මිළ දී නො ගැනීමයි. ඔවුන්ට ඒ සහල් ගෙන ගොස් ආණ්ඩුවේ පාලන මිළ වන නාඩු රු. 72 හා සම්බා රු. 80 බැගින් විකුණන්නට ගියොත් සිදු වන්නේ පාඩු ලබන්නට ය. දේශීය සහල් නම් ඔය මිළට ඇත්තේ ම නැත.

හාල්පාරුවන්ට බයේ කළ මේ ගල උඩ පැහැරීමේ වරද දැන් වසා ගන්නට හදන්නේ ඒ උඩින් තවත් කක්කා පාරක් දැමීමෙනි. හාල් මෝල්කාරයන් හා ආනයනකරුවන් සමග ජනාධිපතිවරයා කළ සාකච්ඡාවකදී යෝජනා වී තිබෙන්නේ දේශීය සහල්වලට වැඩි පාලන මිළකුත්, ආනයනික සහල්වලට අඩු පාලන මිළකුත් පණවන්නට ය.

මරේ මරු ය. හාල්වලට ඩයි ගසා විකුණන, කොත්තමල්ලිවල සාරය නැතුව රොඩ්ඩ විකුණන වෙළෙන්දන්ව නියාමනය කර ගන්නට බැරි ආණ්ඩුව ආනයනික හාල් දේශීය හාල් යයි කියා විකුණන වෙළෙන්දන්ව නියමෙට අල්ලනු ඇත.

අප නම් යෝජනා කරන්නේ වල් බූරු හාල් වෙළඳපොළ නිදහසක් නො වේ. රාජ්‍යය වෙළඳපොළ නිදහසට ඉඩ දෙමින් බුද්ධිමත් අන්දමින් එය නියාමනය කිරීමයි. මිළ පාලනයන් යනු තත්වයන් විකෘති කරන අර්ථ විරහිත වැඩකි. වෙළඳපොළ විරෝධීන් යෝජනා කරන්නේ කුමක්දැයි කිව යුතු ය.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-02-18

විජය නම් සුන්දර මිනිසා මරා දැමූ ලයනල් රණසිංහ නම් අවංක විප්ලවවාදියා

මෙහි පහත දැක්වෙන වීඩියෝවේ එක් තැනක විජයට වෙඩි තැබූ ලයනල් රණසිංහට හා යතුරුපැදිය පැද්ද ටාසන් වීරසිංහට ජවිපෙ සමග සම්බන්ධකම් තිබුණ ද ඒවා කෙබඳුදැයි හෙළි වී නැතැයි කියවේ.

මට මේ දෙදෙනා ම හමු වී තිබේ. ලයනල් රණසිංහ මට හමු වුණේ 1985දී ජවිපෙ විසින් යට්ටපාත ප්‍රදේශයේ සංවිධානය කළ සත් දින අධ්‍යාපන කඳවුරකට සහභාගි වෙද්දී ය. එම අධ්‍යාපන කඳවුරේ එක් දේශකයකු වූයේ ටිල්වින් සිල්වා හෙවත් එවක සුසිල් අයියා ය.

එම කඳවුරින් පසු මම ජවිපෙ පූර්ණ කාලීන දේශපාලනයට එකතු වී හොරණ ආසනයේ ශිෂ්‍ය අංශය භාරව වැඩ කළෙමි. එකල මට ලයනල් නැවත හමු විය. එවකට ඔහු හොරණ නගරයේ බස් නැවතුම්පළ අසල මත්පැන්හල ඉදිරිපිට රටකජු ලෑල්ලක් තබාගෙන විකුණමින් සිටියේ ය. පක්ෂයේ බොහෝ දෙනෙකු සම්බන්ධීකරණය සඳහා පණිවුඩ තබා ගියේ මේ රටකජු ලෑල්ලේ ය. ජවිපෙ තහනම් කර තිබුණු එම දුෂ්කර සමයේ අප බඩගින්නට රටකජු අහුරක් කෑවේ ද එතැනිනි.

ලයනල් ජීවත් වුණේ හොරණ, මුණගම පැත්තේ උදාගමක කුඩා නිවසකයි. යකෙකු වුණත් ඒ මගේ පුතා යි ලයනල් වෙනුවෙන් අධිකරණයේ නො බියව පැවසූ ඒ නැසී ගිය උදාර මාතාව මෙන් ම ලයනල්ගේ සොයුරු සොයුරියෝ ද ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ අවංක හිතවත්තු හා ක්‍රියාධරයෝ වූ හ. ලයනල්ගේ සොයුරියක් පක්ෂයේ කාන්තා අංශයේ පූර්ණකාලීනව වැඩ කළා ය. ඔවුන්ගේ නිවසේදී පක්ෂ ක්‍රියාකාරිකයන්ට තමන්ට පුළුවන් හැටියට කන්නට, බොන්නට දී සැලකූ ආකාරය තුළ තිබුණේ නියම නිර්ව්‍යාජ සහෝදරත්වයකි. ලයනල් සහ ඔහුගේ මව හැර සෙසු බොහෝ අය තවමත් ජීවතුන් අතර සිටිනවා ඇත.

කුළුපණ පිහිටි ලයනල්ගේ වැඩිමහල් සහෝදරයාගේ නිවස දවසේ ඕනෑම වෙලාවක, ඕනෑම පක්ෂ සාමාජිකයකුට විවෘත තැනක් විය. පක්ෂයේ අය නිතර යාම, ඒම, කෑම, බීම, නවාතැන් ගැනීම, සාකච්ඡා පැවැත්වීම ආදිය නිසා ඇති වන අවදානම තඹයකට නො තකමින් මේ පවුල ජවිපෙට උපකාර කළේ ය. 

අවදානම දැරීමේ සූදානම මා පීඩිත පංතිකයන් තුළ දැක තිබෙන එක් සුවිශේෂ ලක්ෂණයකි. ජවිපෙට දුෂ්කර සමයන්හිදී පක්ෂය මග හැර නො යමින් රැක ගත්තේ මෙවැනි පීඩිතයන් පමණි. ඔලුව උස්සාපු හැටියේ ජවිපෙ කරන්නේ මෙම පීඩිතයන් අමතක කර දමා මධ්‍යම පංතිය සරණ යාමයි. (ඒ ගැන පසුව ලිපියක් ලියන්නට අදහස් කරමි.) 

ජවිපෙ වනාහි පීඩිතයන්ගේ ජීවිත සූරා කා මධ්‍යම පංතියට බලය ගොඩ නගා දෙන තවත් එක් මධ්‍යම පංතික සුළු ධනේශ්වර පක්ෂයක් පමණි. 

ලයනල්ගේ අයියා රැකියාවට කළේ වෙස්මුහුණු කපන එකයි. කදුරු කොටයේ කිසිදු සලකුණක් නො යොදා අත් පොරවෙන් වෙස් මුහුණ කපාගෙන, කපාගෙන යන අයුරු ඒ දිනවල ශිෂ්‍යයකු වූ මම විස්මයෙන් බලා සිට ඇත්තෙමි. 

ජවිපෙට සම්බන්ධ නො වුණා නම් ලයනල් කිසි කලෙක එවැනි ඝාතකයකු වේ යයි මා නම් සිතන්නේ නැත. එහෙනම් ඔහු ද සුළු ව්‍යාපාරයක් කරගෙන, දරුවන් හදා වඩාගෙන තවමත් ඉන්නවා ඇත.

ටාසන් වීරසිංහව මට ලයනල් තරම් හමු වී නැත. ඔහු කලුතර ඩිපෝවේ වැඩ කළ රියදුරෙකි. විවාහකයෙකි. දරුවන් දෙදෙනෙකු සිටි බව මතක ය.

ඔවුන් කලුතර දිස්ත්‍රික්කයේ සන්නද්ධ කණ්ඩායම ආරම්භයේ සිට ම එහි ක්‍රියාකාරිකයන් ව සිට තිබේ. දේශපාලන අංශයේ වැඩ කළ අප පවා ඒ පිළිබඳව දැන ගත්තේ ජවිපෙ සන්නද්ධ ප්‍රහාර ආරම්භ වීමෙන් පසුවයි. ලයනල්ගේ තවත් සගයකු වන කරුණාරත්න බණ්ඩාර ජවිපෙ විසින් පක්ෂ සම්බන්ධකම් හරහා හමුදාවට යවා පුහුණුව ලබා ගත් පසු පැන ආ බව දනිමි. ලයනල් ද ඇතැම් විට ඒ පුහුණුවට යන්නට ඇත. මෙම කණ්ඩායමේ සිටි තවත් දක්ෂ සටන්කරුවකු වූ කරුණාරත්න බණ්ඩාර මිය ගියේ ජවිපෙ විසින් එල්ල කරන ලද ප්‍රහාරයකදී තමන්ගේ ම කණ්ඩායමේ අයකු වැරදීමකින් තබන ලද වෙඩිල්ලකින් බව දැන ගන්නට ලැබිණි.

මට කීමට ඇති මූලික කරුණ වන්නේ මේ කිසිවෙකු කුලී ඝාතකයන් නො වන බවයි. ඔවුන් එවැන්නන් වීමට කිසිදු පසුබිමක් නො තිබිණි. චන්ද්‍රිකා දේශපාලන වාසි වෙනුවෙන් විජයගේ මළගම පවා සිය වාසියට භාවිතා කෙරුවේ අතිශය නින්දිත අන්දමටයි. මෙම ඝාතනය එවකට පැවති ආණ්ඩුව පිට පටවන්නට යාම නිසා අවසානයේ සිදු වුණේ ජවිපෙ අවංක ක්‍රියාධරයන් දෙදෙනෙකු කුලී ඝාතකයන් ලෙස නම් කිරීමයි.

මෙම කණ්ඩායමේ අය සිය සන්නද්ධ ක්‍රියාකාරකම්වල නියැලුණේ මනා දේශපාලන අවබෝධයකින් යුුතුව, පක්ෂයේ නියමය නිසා මිස පෞද්ගලික ලේ පිපාසයකින් නො වේ. මෙම සන්නද්ධ කණ්ඩායමේ පිරිස් අතර ඔවුන් හුදු ඝාතකයන් ලෙස පමණක් පාවිච්චි කිරීම පිළිබඳ දැඩි විවේචනයක් තිබිණි. ඔවුන් පැරණි පක්ෂ සාමාජිකයන් වුව ද ඔවුන්ට පක්ෂයේ නිල දේශපාලන ධුරාවලිය තුළ කිසිදු තැනක් හිමි වුණේ නැත. ඒ වෙනුවට දේශපාලන අංශයේ සිටි වෙනත් අය සන්නද්ධ අංශයේ දිස්ත්‍රික් ලේකම් වැනි ඉහළ තනතුරුවලට පත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඔවුන්ට දැඩි විවේචනයක් තිබිණි. කලුතර දිස්ත්‍රික්කයේ අය සිටියදී පිටින් එන අයට ඉහළ තනතුරු දෙනවා යි බොළඳ, ප්‍රාදේශීයවාදී විවේචනයක් ද ඔවුන්ට තිබිණි. 

මෙම ඝාතක කල්ලි තුළ මිලිටරි විනයක් තිබුණේ නැත. ලයනල් රණසිංහ තමන් සිදු කළ ඝාතන පිළිබඳ පොලිසියට දුන් විස්තරාත්මක කටඋත්තර වැනි ම විස්තර ඔවුන් නතර වී සිටි නිවෙස්වල ගැහැනු ළමයි පවා දැන සිටිය හ.   

විජය ඝාතනය සිදු වන කාලයේ ලයනල් රණසිංහ හා ටාසන් වීරසිංහ වැඩ කළේ කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ ය. එසේ වුව ද, ඔවුන් කිසි සේත් ම කුලී ඝාතකයන් බවට පත් නො වන බව මගේ දැඩි විශ්වාසයයි. අනෙක, ජවිපෙ ඒ වකවානුවේ විජය වැනි වාමාංශිකයන්ට එළව එළවා පහර දුන්නේ ය. ජවිපෙන් වැඩියෙන් ම බැට කෑවේ ජවිපෙට ආසන්න සතුරා වූ වාමාංශික ව්‍යාපාරයයි.

විජය ඝාතනය කළේ ජවිපෙ ය. එහෙත්, එය ඒ වකවානුවේ පැවති දේශපාලනය විසින් නිර්මානය කරන ලද තත්වයක් මිස තේරුම් ගත නො හැකි කුමන්ත්‍රණයක් නො වේ. එහෙත්, විජයගේ විවාහක බිරිඳගේ සිට ජවිපෙ දක්වා අවස්ථාවාදී දේශපාලකයන් රැසක් විසින් දැනුවත්ව නිර්මානය කරන ලද ප්‍රබන්ධ හේතුවෙන් විජයට මෙන් ම ඝාතකයාට සිදු වන්නේ අසාධාරණයකි.

ලයනල් රණසිංහට ද ගාන්ධි මැරූ ගොඩ්සේට සේ කියන්නට කතාවක් තිබෙන්නට ඇත. එවකට සිටි පාලකයන් හා ආරක්ෂක ප්‍රධානීන් ලයනල් රණසිංහ මරා දැම්මේ මෝඩකමට, උද්දච්ඡකමට හා මේ කතාව කියවෙන එක වළක්වන්නට ය.

විජය ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් කුමන්ත්‍රණ ප්‍රබන්ධ නිර්මානය කරන කාටවත් ලයනල් රණසිංහ හමු වී නැත. ඔහු හමු වූ එක් අයෙකු ජවිපෙ නායකත්වයේ තවමත් ඇත. ඒ ටිල්වින් සිල්වා ය. 

ලයනල්ගේ අම්මා මෙන් මට ද කීමට ඇත්තේ යකෙකු වුවත් ඔහු අවංක තරුණයකු බවයි. ඔහු කුලී ඝාතකයකු නො වේ. 1989දී ලංකාවේ බලය අල්ලාගෙන සමාජවාදය ගොඩනැගීම වෙනුවෙන් කැරැලි ගැසූ, සියල්ල ඒ වෙනුවෙන් පරදුවට තැබූ අවංක තරුණ පරපුර නියෝජනය කරන, මා දන්නා හොඳම සංකේතය ලයනල් රණසිංහයි. 

ප.ලි: ලයනල් රණසිංහ ජවිපෙ කලුතර සන්නද්ධ අංශයේ වැඩ කරද්දී ඔහු භාවිතා කළ නම මහින්ද ය. 



ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-02-16

මිහිකත සොලවාලා - මග ගල් පෙරළාලා - පාසල වෙතැ යන මේ

“අපේ දූ ඇවිත් කියනවා ගේට්ටුව ළඟ අක්කලා (ශිෂ්‍ය නායිකාවො වෙන්න ඇති) දෙන්නෙක් ඉඳගෙන මේස් දෙක කොටට නවා ගන්න ය කියනවා ය කියලා. ඇත්තට ම ඔය මේස් කියන ජාතිය දිගට හදලා තියෙන්නෙ ඇයි?"

මා ෆේස්බුක්හි දාපු මේ පෝස්ටුව පදනම් කරගෙන සංවාදයකුත් වැදගත් අදහස් රැසකුත් එළියට ආවා.

මේ අව් අස්සෙ ලංකාවෙ ප්‍රධාන බෞද්ධ පාසල් දෙකේ ශිෂ්‍යයෝ ‘පිස්සො වගේ, පිස්සො වගේ' පාරෙ ගහගන්නවා; ලංගම බස් කුඩු කරනවා. ඇයි මෙහෙම වෙන්නෙ? 

අවුරුදු 23ක ගුරු සේවාවකින් පසුව මට නම් කියන්නට තිබෙන්නේ ලංකාවෙ පාසල් කියන්නේ නියම හිරගෙවල් ජාතියක් බවයි. පාසලට යන ළමයාට මුහුණ දෙන්නට සිදු වන්නේ කොතන ඉඳන් කොයි වෙලාවෙ විදුහල්පති, ගුරුවරයෙකු, ශිෂ්‍ය නායකයෙකු බල්ලෙකු වගේ බුරාගෙන ඇඟට කඩා පනිනවාද කියලා බය හිතෙන තත්වයකටයි. එහෙම අධ්‍යාපනයකින් නිර්මානශීලී අනාගත පරම්පරාවක් හැදෙයි ද? ලංකාවේ පාසල්වල සීසීටීවී කැමරා දක්වා බොහෝ මර්දන උපකරණ තිබෙනවා. හැබැයි ආදරය හා ගෞරවය නැහැ.

නිර්මානශීලී මිනිසුන් හැදෙන්නේ පාසල් විනයට අනුගත නො වූවන්ගෙන් වෙන්නත් පුළුවන්. උදාහරණ ඕනැ තරම් තිබෙනවා.

මගේ පාසල් ශිෂ්‍ය කාලයේ අවසාන අවුරුදු කීපය ගැන මතක් කරන්නට මට තරමක් ලැජ්ජයි. මම ඒ තරමට ඒ සිස්ටම් එකට විරුද්ධව තනියෙන් කැරැල්ලක් ගැහුවා. ඉස්කෝල නිලඇඳුමෙ කමිසය බැගී විදියට මහගෙන, කොට කමිස අත් දෙකත් උඩට නවාගෙන ඉස්සරහ බොත්තම ගලවාගෙන කැළෑ පාරකින් පරක්කු වෙලා පාසල් එන එකේ ඉඳලා ඉගෙන ගැනීම සම්පූර්ණයෙන් ම ප්‍ර‍තික්ෂේප කිරීම දක්වා මෝඩ වැඩ ගොඩක් එතුළ තිබුණා. හැබැයි, පස්සෙ කාලෙක මා ගුරුවරයෙකු වුණාම ළමයින්ගේ මානසිකත්වය තේරුම් ගන්නට පුළුවන්කම හා ළමයින් එක්ක සුහදව කටයුතු කරන්නට පුළුවන්කම මට ලැබුණෙ මගේ පාසල් කාලයේ අත්දැකීම් නිසායි.

ගුරු ජීවිතය තුළදිත් ගොන් වැඩ නො කළේ නැහැ. කේන්තියෙන් ළමයෙකුට ගහපු අවස්ථාවක්, දෙකක් ගැන කවදාවත් සිතින් අයින් නො වෙන පසුතැවිලි වීම් තිබෙනවා. ඒවා ඒ ළමයින්ට සාමාන්‍ය දේ වුණත්, මට නම් නිවැරදි කරන්නට බැරි, සමාව ගන්නටත් බැරි බරපතල අතපසුවීම්. ගුරුවරයා කියන්නෙ පීඩිතයන් අතරිනුත් පීඩිතයෙක්. ගුරුවරයාට ගෙවන වැටුප ඇහුවොත් ඔබ පුදුම වේවි. අවුරුදු විසිතුනක සේවය කර පුහුණු ඉංග්‍රීසි ගුරුවරයකු ලෙස මා විශ්‍රාම යන විට මා ලැබූ මූලික වැටුප ගැන කිව්වොත් ඔබ එය පිළි ගන්නෙ නැහැ. ගුරුවරයාට දුන්න මේ ආර්ථික පීඩනයට ගුරුවරයා එල්ල කළ ප්‍ර‍ති ප්‍ර‍හාරය තමයි ටියුෂන්. එමගින් ලංකාවේ පාසල් අධ්‍යාපනය සම්පූර්ණයෙන් ම විනාශ වුණා. වර්තමානයේ පාසල්වල සිටින ප්‍ර‍ධාන ගුරුවරුන් වැඩි දෙනෙක් කපටි වෙළෙන්දෝයි. පාසල්වල තිබෙන ඊනියා විනය නීති, බොරු සදාචාරය, ළමයින් ලවා වන්දවා ගැනීම වැනි ගොන් පාට් මේ කපටි වෙළෙන්දන් විසින් අහිමි කරගෙන තිබෙන ගුරු ගෞරවය බලෙන් ආපසු ලබා ගැනීමේ විවිධ කූටකම් විතරයි.

පාසල්වල භීෂණය ආරම්භ වන හැටි මා කියන්නම්. මගේ පොඩි දුව පාසල් යන්න පටන් ගන්නකොට මාත් වැඩ කළේ ඒ පාසලේ. දෙවන දවසේ දුව මට කිව්වා, තාත්තෙ ගේට්ටුව ළඟ ඉඳලා තනියම යන්නම් කියලා. ඒත්, සතියක් දෙකක් යනකොට ගුරුවරිය මට කතා කරලා කිව්වා ළමයා දුර්වලයි, අකුරු දන්නෙ නැහැ, එයාගෙ ගෙදර පන්තියට එවන්න ය කියලා. මම යැව්වෙ නැහැ. මුළු පන්තියේ ම දෙමව්පියන් බයට ළමයින්ව පන්තියට යැව්වා. මගේ දරුවාව මම අවුරුද්දක් ම බලෙන් ඇදන් ගිහින් පන්තියට තල්ලු කරලා ආවා. ඒ ගුරුවරිය ළමයාගේ පාසල් ජීවිතේ මුල් අවුරුදු දෙක විනාශ කළා. අපි පැමිණිලි කළා. ඒත්, සිදු වුණේ ළමයාගෙන් පළි ගැනීම වැඩි වුණ එක විතරයි. විශ්‍රාම යන්නට ආසන්න වයසේ, වැන්දඹු, පීඩිත ගැහැනියකගේ රැකියාව නැති කරන්නට තිබුණු අකැමැත්ත නිසා අපි අපේ දරුවාගේ ජීවිතේ අවුරුදු දෙකක් විනාස වෙන්නට ඉඩ හැරියා.

ඔබ කියයි, ඇයි ළමයාව වෙන පාසලකට දැම්මේ නැත්තේ කියලා. එහෙම දාන්න බැහැ. මගේ නිවස අවට කිසිම පාසලක ඉඩ නැහැ. එහෙම නම්, අපි ළමයාව අරගෙන ගෙදරින් කිලෝ මීටර් දහයක් විතර ඈත, අප නො යන පැත්තක පාසලකට යන්නට ඕනැ.

පාසල් අධ්‍යාපනයේ නැති ප්‍රධාන දෙයක් තමයි ළමයින්ට ගරු කිරීම. පාසල් ගුරුවරයකු ලෙස වැඩ කරද්දි මා මට පුළුවන් උපරිමයෙන් ළමයින්ට ගරු කළා. ළමයින් නිසා තමයි අප රැකියාව කළේ. ඒ වගේ ම ළමයා කියන්නෙ අනාගත පුරවැසියෙක්. හෙට අපට ඒ ළමයා හමු වන්නෙ අපට ඇත්තට ම ගරු කරන්නට සිදු වන තත්වයක වන්නට පුළුවන්. ඒ නිසා අපි අද සිට ම ඒ ගරුත්වය ගොඩනගා ගත යුතුයි.

ගුරුවරයකු ලෙස සිටිද්දී, වැටුප් නො ලබා, හිරු පත්තරේ කර්තෘකමත් කරපු කාලේ මා වැඩ කළ දුෂ්කර පාසලේදී මා සියලු නිවාඩුත් අරගෙන නෝපේත් ගියා. එවකට මා සිතුවේ ජාතීන්ගේ ප්‍ර‍ශ්නය සම්බන්ධයෙන් අප කළ මැදිහත් වීම ගුරු වෘත්තියට වඩා වැදගත් ය කියලායි. ඇත්තෙන් ම කියනවා නම්, අප කණ්ඩායම අතර අර්බුද ඇති නො වුණා නම්, අවුරුදු හතළිහ ඉක්මවා සිටියදීත් මා සූදානම් ව හිටියේ රැකියාව අතහැර නැවතත් පූර්ණකාලීන දේශපාලනයට එන්නටයි. ඒත්, ඒ කාලයේත්, පාසල් ගිය දිනවල ඒ අති දුෂ්කර පාසලේ ඉගෙන ගත් හැටක් විතර වුණ මුළු ළමයින් පිරිස සමග එකතු වෙලා පයිඩ් පයිපර් කතාව ඇසුරෙන් ඉංග්‍රීසි නාට්‍යයක් කරලා බස්නාහිර පළාතේ කුඩා පාසල් අතරින් පළමු ස්ථානය දිනා ගන්නට සමත් වුණා. ඒ නාට්‍ය කණ්ඩායමේ ඇතැම් ළමයින් පළමු වරට කොළඹ ගියේ නාට්‍යය පෙන්නන්නටයි. ආපහු හැරිලා බලනකොට ඒවා ජීවිතේ සොඳුරු ම අත්දැකීම්.

ඒ වන විට මම පදවිය, මැදවච්චිය, පුසියන්කුලම වගේ අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ දුෂ්කර ප්‍රදේශවලත්, කලුතර දිස්ත්‍රික්කයේ පාලින්ද නුවර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයේ ඊටත් වඩා දුෂ්කර පාසල්වලත් අවුරුදු 12ක්, 13ක් වැඩ කරලා තිබුණ නිසා මගේ ම ගමේ ඊට වඩා ළමයින් පිරිසකට උගන්වන්නට අපේක්ෂාවෙන් මා වඩා හොඳ යයි සම්මත පාසල්වලට ආවත්, ඒවායේදී මා දැක්කෙ නැහැ අර දුෂ්කර, ගම්බද පාසල්වල තිබුණු අව්‍යාජත්වය. කොටින් ම ළමයින් සමග දුෂ්කර පාසල්වලදි කරපු බොහෝ දේ කරන්නට පුළුවන් තත්වයක් ලොකු ය කියන පාසල්වල තිබුණෙ නැහැ.

මුදල් අවශ්‍ය නිසා මමත් අවුරුදු දෙකක් විතර ටියුෂන් කළා. ඒත්, මා කවදාවත් මගේ ටියුෂන් පංති ගැන මා වැඩ කළ පාසල්වල ප්‍ර‍චාරය කළෙත් නැහැ. මගේ පන්තිවල ළමයින්ට මගෙන් ටියුෂන් ගන්නට බල කළෙත් නැහැ. මගේ ටියුෂන් පන්ති සාර්ථක වුණෙත් නැහැ. අන්තිමට වැඩ කරපු පාසලේ ඉංග්‍රීසි, ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය හා සන්නිවේදනය හා මාධ්‍ය අධ්‍යයනය විෂයයන් තුන ම උගන්වන ගමන් මා එම පාසලේ 13න්, 15න්, 17න්, 19න් පහළ සියලු ක්‍රිකට් කණ්ඩායම් භාරවත් වැඩ කළා. එය රැයක්, දවාලක් නැති, නිවාඩු දවස්වල පවා වැඩ කළ, එහෙත්, කිසිදු හොඳක් අසන්නටත් නො ලැබුණු කාලයක්. මා ටියුෂන් අතහැර දමා පරිවර්තනයට බැස්සේත් මේ ක්‍රිකට් නිසායි. අර්ධ නාගරික පාසල් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ නිරත වීම යනු ඇත්තට ම අංක එකේ මෝඩකමක්. තුන්වන කාණ්ඩයේ පාසල් ක්‍රිකට් කියන්නේ ඇත්තෙන් ම තුන්වන පන්තියේ ගොන් වැඩක්. එය තිබෙන්නේ පාසල් ක්‍රිකට් සම්මේලනයට සාමාජික මුදල් සූරා කෑමටත්, ක්‍රිකට් විනිසුරුවන්, පුහුණුකරුවන් හා ක්‍රිකට් උපකරණ අලෙවි කරන්නන් වෙනුවෙනුත් විතරයි.

මා ගුරු වෘත්තියේ යෙදී සිටි අවසාන කාලය වන විට අර්ධ නාගරික පාසල් තනිකර ම මාළු මාකට් තත්වයට පිරිහී තිබුණා. ඒවායේ ගුරුවරුන් ටියුෂන් මුදලාලිලා වෙලා, විදුහල්පතිලා ඉදිකිරීම් කොන්ත්‍රාත්කරුවන් වෙලා, ළමයින් ටියුෂන් මිළ දී ගන්නා පාරිභෝගිකයන් වෙලා. ගුරුවරයකු ලෙස කරන්නට ආසාව තිබුණු හා කරන්නට හැකිව තිබුණු බොහෝ දේ තිබුණත් ඒවා කරන්නට පුළුවන් පරිසරයක් ප්‍රධාන පාසල්වල තිබුණෙ නැහැ. කොටින්ම, උගන්වන්නට කාලසටහනක් ගන්නා එකත් අද කාලෙ ප්‍රධාන පාසල්වල අභියෝගයක්. විශ්‍රාම යන්නට අවුරුදු 10ක් තියෙද්දි මා රස්සාවෙන් දොට්ට බැස්සේ තව දුරටත් එතැන අපට ඉන්නට බැරි බව තේරුණ නිසායි. 

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.