2017-08-16

හොර කල්ලි දෙකට ම එරෙහිව පුරවැසි බලවේග පෙරට

ඊයේ පුරවැසි බලවේග කොළඹදී පවත්වන ලද උද්ඝෝෂණ ව්‍යාපාරය ඉතා සාර්ථක එකක් බව මගේ නිරීක්ෂණයයි.

මූලිකව ම ආචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි සහ ජෝසප් ස්ටාලින් හැර 2015 ජනවාරි 8 වෙනස වෙනුවන් වැඩ කළ සියලුම පුරවැසි නායකයන් තවමත් අධිෂ්ඨානශීලීව ඒ වෙනස වෙනුවෙන් ඇපකැප වී සිටිනු දකින්නට ලැබිණි.

ඒ කිසිවෙක් ආණ්ඩුවේ වර්තමාන ක්‍රියාකලාපයන් පිළිබඳ පැහැදීමක ඇති බවක් අප නිරීක්ෂණය කළේ නැත. එහෙත්, ඔවුන් තවමත් සිටින්නේ වත්මන් ආණ්ඩුව හා වත්මන් බල තුලනය රැක ගත යුතු ය යන තැන ය. රාජපක්ෂ සොර මුළුව කිසි සේත් ම මෙයට විසඳුම නො වන බව ද, අප කළ යුතුව තිබෙන්නේ වර්තමාන සිර වීමෙන් ඉදිරියට යාම මිස ආපසු යාම නො වන බව ද බොහෝ දෙනෙකුගේ අදහසයි.

වර්තමාන ආණ්ඩුවේ තිබෙන මූලික ගැටලුව ගැන අප විවෘතව කතා කළ යුතු ය. එය වනාහි ආසන 106ක් හිමි එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ නායකත්වයේ ගැටලුවයි. වර්තමාන ආණ්ඩුවේ ශ්‍රීලනිප මෛත්‍රී පාර්ශ්වයට තිබෙන්නේ එම ආසන සංඛ්‍යාවෙන් තුනෙන් එකක් පමණි. එ් අතර අවසන් මහ මැතිවරණයේදී පවා රාජපක්ෂලාට කඩේ ගිය, තවමත් එසේ කරන අය සිටිති. එහෙම තිබියදීත්, අච්චර දැවැන්ත අලියකුට එයින් තුනෙන් පංගුවක් පමණ වන මීහරකකු ඉදිරියේ ඇඹරෙන්නට සිදු වී තිබෙන්නේ ඇයි ද යන්න එජාපය විමසිලිමත් විය යුතු ය.

මෙහි තිබෙන ප්‍රශ්නය ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන නො වේ. මේ මොහොත දක්වා ම ඔහු විසින් පවත්වාගෙන යමින් තිබෙන තුලනය හා රාජපක්ෂ බලවේගයට හිස ඔසවන්නට ඉඩ නො දී තබා ගැනීම අතිශය වැදගත් ය.

මූලික ගැටලුව තිබෙන්නේ පුරවැසි අපේක්ෂා පිළිබඳ වඩා බලාපොරොත්තු සහගත නායකත්වයක් වූ රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ය. ඊයේ පුරවැසි බලවේග ආණ්ඩුවට සාධනීය බලපෑමක් කරන්නට ජනතාව බලමුළු ගන්වද්දී රනිල් ඒ ගැනවත් තඹ දොයිතුවකට මායිම් නො කර, සිය සහචර කල්ලියේ සිටින, ජන පදනමක් නැති, ඇවන්ට්ගාඩ් සමාගම වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමේ චෝදනා හේතුවෙන් මීට පෙර ඉල්ලා අස් වීමට සිදු වූ තිලක් මාරපන විදේශ ඇමති ධුරයට පත් කළේ ය. මේ වනාහි රනිල් වික්‍රමසිංහ යනු කිසි සේත් ම මහජනයා සම්බන්ධයෙන් වගකීමක් ඇති අයෙකු නො වන බව නැවත, නැවත ඔප්පු කිරීමකි.

මේ ආණ්ඩුව අර්බුදයට පත් කරන ප්‍රධාන පිරිස රනිල්ගේ සහචර කල්ලිය බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර සිද්ධියේදී රවි කරුණානායකගේ සොරකම ළුනු බිකක් බව බොරුවක් නො වේ. එහි සැබෑ කොල්ලය රනිල්ගේ සහචර කල්ලියේ අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන්ගේ හා ඔහුගේ බෑණාගේ වැඩකි.

මෙම තත්වය හමුවේ අතිශය වැදගත් ක්‍රියාමාර්ග දෙකක් වෙනුවෙන් පුරවැසි බලවේග සිය බලපෑම තීව්‍ර කළ යුතු ය. ඒ රාජපක්ෂ හොර කල්ලිය හා මහ බැංකු හොර කල්ලිය සම්බන්ධයෙනි. මේ දෙපිරිසට ම කිසිදු බුරුලක් නො දැක්විය යුතු ය. තරාතිරම නො බලා උපරිම ක්‍රියාමාර්ග ගත යුතු ය. ආණ්ඩුවේ ය කියා කිසිවෙකු ආරක්ෂා නො කළ යුතු ය. මේ කල්ලි දෙක විසින් සොරකම් කරන ලද මුදල් නිර්දය ලෙස ආපසු ලබා ගැනීමට කඩිනමින් ක්‍රියා කළ යුතු ය.

මේ දෙපිරිස මේ වන විටත් කටයුතු කරන්නේ එකිනෙකා අතර අවබෝධයකින් බව පෙනේ. ඔවුන්ට ඕනෑ නම් සන්ධාන ගත වී හිරේ ගියත් අපට කමක් නැත. අප කටයුතු කළ යුත්තේ 2015 ජනවාරි 8 අපේක්ෂා ඉදිරියට ගෙන යාමට ඇපකැප වන බලවේග සමගයි. අප ශක්තිමත් කළ යුත්තේ ඔවුන් ය. එජාපයේ, ශ්‍රීලනිපයේ සෙසු බලවේගවලට එක්කෝ හැඩගැසිය හැකි ය. නැතිනම් රාජපක්ෂලා සමග ම යා හැකි ය.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-13

ආණ්ඩුවට සෙල්ලං දාන්න ඉඩ නො දෙන්න ඔබත් වීදියට එන්න


මා පුරවැසි බලයේ හෝ මෙම ලැයිස්තුවේ සඳහන් සංවිධාන කිසිවක සාමාජිකයකු නො වේ. එහෙත් මම අගෝස්තු 15දා මෙම උද්ඝෝෂණයට සහභාගි වෙමි. (එය සත්‍යක්‍රියාවක් නිසා, නීරස කතා නැති, බොරු සටන් පාඨ සහ ඝෝෂා නැති, පාරවල් අවුරා මහජනතාවට කරදර නො කරන අදට ගැලපෙන උද්ඝෝෂණයකැයි සිතමි.)

මා විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම ගැන ද උනන්දුවක් නැත. විධායක බලතල කප්පාදු කර ජනාධිපති ධුරය වෙනස් කිරීමට නම් මා කැමති ය. 

බලය බෙදා ජාතික ප්‍රශ්නය විසඳීම සඳහා මුලින් ම කළ යුතුව තිබෙන්නේ 13වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්පූර්ණයෙන් ක්‍රියාත්මක කිරීමයි. දෙමළ ජාතික සන්ධානය මධ්‍යම රජය වෙත දිනාගෙන උතුර සංවර්ධනය පිළිබඳ වගකිව යුතු ඇමති තනතුරක් ලබා දීම වුව දැනට ප්‍රමාණවත් ය. තව ඕනෑ නම් පසුවට පුළුවන. දැන් වෙලා තියෙන්නේ විග්නේශ්වරන්ගේ පළාත් සභාවට තියෙන බලතලවලින්වත් යමක් කර ගන්නට බැරි වීමයි. ඒ රාජ්‍ය අකාර්යක්ෂමතාවේ පළාත්බද තත්වය මිස අන් යමක් නො වේ. 

උතුරට බලයට වඩා මේ මොහොතේ අවශ්‍ය ප්‍රාග්ධනයයි. එය මුළු ලංකාවට ම අදාළ තත්වයකි. ප්‍රාග්ධනය නැතුව බලය තිබුණා ය කියා කරන්නට දෙයක් නැත. බලයා නොව කෙළවල්ලා දුන්නත්, ඔය පවතින රාජ්‍ය අංශයෙන් මෙලෝ වැඩක් නැත.

කවුරු මොනවා කීවත්, පසුගිය වකවානුව තුළ යම් සාපේක්ෂ වෙනසක් සිදු වන බව කැපී පෙනෙන ලෙස සලකුණු කළ ප්‍රධාන රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව පොලිසියයි.

විශේෂයෙන් ම මුල්‍ය අපරාධ විමර්ශන අංශය හෙවත් FCID පසුගිය ආණ්ඩුව කාලයේ ප්‍රධාන පෙළේ වංචා හා දූෂණ පැමිණිලි 89ක් විමර්ශනය කර අවසන් කරන ලදී. එයින් 22ක් රාජපක්ෂ පවුල හා සම්බන්ධ ය. එහෙත්, නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව ක්‍රියාත්මක වී තිබෙන්නේ 15ක් සම්බන්ධයෙන් පමණි.

රාජපක්ෂලාගේ නඩු කල් යන්නේ මාස ගණන්වලිනි. තමන්ගේ ආණ්ඩුවක් නැවත බලයට එනතුරු නඩු කල් දමා ගත හැකි බව රාජපක්ෂ පවුලේ සොරු දැන් උදම් අනති. 

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ තම දෙමාපියන්ගේ සොහොන් හදන්නට නාගරික සංවර්ධන අධිකාරියෙන් රුපියල් කෝටි 9 ක් ලබා දීම හා සම්බන්ධ ලියුමේ අත්සන ගෝඨාභයගේම දැයි පරීක්ෂා කර තහවුරු කිරීමට අවුරුදු දෙකක් ගිහිල්ලාත් බැරි වූ දප්පුලන්නන් සිටින නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව හා රාජපක්ෂලා රකින විජේදාස රාජපක්ෂ ඇමතියා සිටින තාක් කල් ඔවුන්ට රැකවරණය සුරක්ෂිත ය. 

මේ සෙල්ලම් දැන් ඉතින් අවසන් කළ යුතු ය. පසුගිය හා වත්මන් ආණ්ඩුවලත්, දේශපාලකයන් හා සම්බන්ධව දූෂණය් යෙදුණු රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගේත්  දූෂණ විමර්ශනය කිරීමට විශේෂ අධිකරණයක් පිහිටුවිය යුතු ය. විජේදාස රාජපක්ෂ අධිකරණ ඇමති ධුරයෙන් නෙරපිය යුතු ය.

රාජපක්ෂ ආණ්ඩු සමයේ හා වර්තමාන ආණ්ඩු සමයේ මහජනතාවගෙන් මංකොල්ල කන ලද මහ බැංකු බැඳුම්කර අයුතු ලාභයේ සිට සියලු සොරකම් කරන ලද මුදල් ඉක්මණින් ආපසු ලබා ගත යුතු ය. මේ සොරුන්ගේ දේපල රාජසන්තක කළ යුතු අතර, ඔවුන්ට දඬුවම් කළ යුතු ය.

බලය බෙදීම ගැන මෙයත් කිව යුතු ය. දේශපාලකයන්ට බලය බෙදා දුන්නා ය කියා රටක් සංවර්ධනය කළ නො හැකි බව පුරවැසි ව්‍යාපාර තේරුම් ගත යුතු ය.

ජාතික මට්ටමෙන් හෝ පළාත් මට්ටමෙන් දේශපාලකයන් ශක්තිමත් කිරීමට වඩා පුරවැසියන්ට වැදගත් විය යුත්තේ ප්‍රාදේශීය මට්ටමෙන් පළාත් පාලනය හා පුරවැසි ක්‍රියාකාරකම් ශක්තිමත් කිරීමයි.

පළාත් පාලන ඡන්දය කල් දැම්මා දැන් හොඳට ම ඇති ය. එය අලුත් ක්‍රමය යටතේ පැවැත්විය යුතු ය. පැරණි ක්‍රමයට ආපසු නො යා යුතු ය. එසේ ම, පළාත් පාලන ආයතනවල කාන්තා නියෝජනය 25%ක් බවට පත් කිරීමට සංශෝධනය කළ නීති කිසි සේත් ම ආපසු හැරවීමට ඉඩ නො දිය යුතු ය.

එක එක කාලෙට එක එක බයිලා කියන, හරියට වැඩක් කර ගත නො හැකි, පළාත් සභා හා පළාත් පාලන (ඡන්ද කල් දමන) ඇමති ෆයිසර් මුස්තාපා ද ඉවත් කළ යුතු ය. 


පුරවැසි බලය යනු ‘පුරවැසි බලය' නම් සංවිධානය නො වේ. එම නම භාවිතා කරන අය සැබෑ පුරවැසි බලයක් ගොඩනැගීමේ හැකියාව ඇති නායකත්වයක් නො වන බව ඔප්පු කර තිබේ.

සැබෑ පුරවැසි බලය වන්නේ 2015 ජනවාරි 8 වෙනසට උර දුන් ජනතාවගේ බලයයි. ඒ අපේක්ෂා බොඳ වී යන්නට ඉඩ නො දෙන පුරවැසි ක්‍රියාකාරිත්වය සැබෑ පුරවැසි බලයයි. ඒ සඳහා සංවිධාන අත්‍යවශ්‍ය නැත. අප ක්‍රියාකාරී වන්නේ එසේ ය. 

නායකයන් කවුරුද යන්න ද වැදගත් නැත. ලක්ෂ 62කගේ ජන බලය නියෝජනය කරන්නට ඔබත් අඟහරුවාදා, අගෝස්තු 15දා සවස තුනට විහාර මහා දේවි උයන ඉදිරිපිටට රොක් වන්න.  

වත්මන් බලතුලනය ඉදිරියටත් රැක ගත යුතු ය. එසේම, දූෂිතයන් පලවා හැරිය යුතු ය. ආණ්ඩුවට සෙල්ලම් කරන්නට ඉඩ නො දිය යුතු ය.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-12

පාර සොයා ගන්න දන්නා කොළඹ තරුණයෝ හා මංමුලා වන ගමේ තරුණයෝ

හැබැයි මා තරුණයෙකු නොවෙයි. ඒ වුණාට මා ලෝක තරුණ දිනය ගැන උනන්දුයි. ඒ වෘත්තීය වශයෙන් මා ක්‍රියා කරන ක්ෂේත්‍ර නිසා විතරක් නෙමෙයි.

අපේ තරුණ අවධිය නාස්ති වී යන්නට හේතු වුණ තත්වයන් අපේ දරුවන්ට ඇති නො වන පරිදි කටයුතු කිරීම මගේ වගකීමක් ලෙස මා අද සලකන නිසායි.

මට තවමත් මගේ ගමේදි, මා දන්නා පාසල්වලදි, මගතොටේදි බොහෝ විට හමු වන්නෙ මා ගෙවූ තුරුණු විය ම වැනි තුරුණු වියකට උරුම කියන්නට සිදු වන අවදානමේ ගැට්ටේ සිටින තරුණ පිරිස්. ජාති, ආගම්, දේශපාලනික අන්තවාදයන් ඔවුන්ගේ ඔලුවලට උඩ කැරකෙන්නේ වද බඳින්නට එන කණ මී මැසි හමුදා වගේ.

ඔවුන් අතර බොහෝ දක්ෂයන් සිටිනවා. ඔවුන්ටත් හීන ගොඩක් තියෙනවා. හැබැයි, ඔවුන්ට කොළඹ ඉහළ ප්‍රභූ සමාජයේ ඉංග්‍රීසිය හා ඒ හා බැඳුණු සංස්කෘතිය නැහැ. නිසි මග පෙන්වනවා නම්, එය ඔවුන්ට අත්පත් කර ගැනීම එතරම් දුෂ්කර දෙයක් නො වුණත්, ඊට වඩා පහසුවෙන් ඔවුන් අන්තවාදී අදහස් හා පුහු දෘෂ්ටිවාද සමග බැඳෙනවා. ඒවාට මග පෙන්වන්නට වඩා බලවත් බලවේග සමාජයේ තිබෙනවා. අවසාන ප්‍රතිඵලය විදියට ඔවුන්ට ලැබෙන්නේ සීමිත අවස්ථා ප්‍රමාණයක්. විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනය වැනි වරප්‍රසාද ලැබුණත්, ඔවුන් අන්තරේ ලෝකයට සීමා වී පුළුල් ලෝකයට දොර කවුළු වසා ගන්නවා.

හැබැයි මට මගේ වෘත්තීය ජීවිතයේදී කොළඹ ප්‍රභූ සමාජයට ප්‍රවේශය ඇති තරුණ පිරිස් හමු වෙනවා. ඔවුනුත් දක්ෂයි. ඉංග්‍රීසි භාෂා භාවිතය පැත්තෙන් චතුරයි. ඔවුන්ගේ සුවිශේෂ ම තත්වය තමයි, ඔවුන් සමාජය තුළ ඉදිරියට යාමට අවශ්‍ය අවස්ථා ලබා ගැනීම සඳහා උවමනා මෘදු කුසලතාවලින් පිරිපුන් වීම සහා වඩා සමාජශීලී හා වෘත්තික වීම. හැබැයි, කොළඹින් බැහැර ලාංකීය සමාජය හා පොදු ජනතාව මුහුණ දෙන ජීවන ගැටලු පිළිබඳ ඔවුන්ට එතරම් අවබෝධයක් හෝ ඒ අවබෝධය ප්‍රායෝගිකව ලබා ගැනීමට ලොකු උනන්දුවක් හෝ නැහැ. හැබැයි, ලංකාවේ සංවර්ධනය සම්බන්ධ තීරණ, තීන්දු ගැනීමේදී ඔවුන් ගමේ තරුණ තරුණියන්ට වඩා බලවත්.

මා iVoice වෙබ් අඩවිය හා සම්බන්ධ කටයුතුවලදී විවිධ තරුණ තරුණියන් හමු වෙනවා. ගමට පාලමක් හදන්නට මුල් වුණ නෙළුවේ මේ තරුණියන් තිදෙනා හමුවන්නට මා ගියා.

ගිය සිකුරාදා මා ගුවන් විදුලියේ වෙළඳ සේවයෙන් සිකුරාදා උදේ 8-9 විකාශ වූ සාරප්‍රභාගිර වැඩසටහනට සෙනෙල් වන්නිආරච්චි එක්කගෙන ගිහින් පැයක් ඔහු සමග කතා කළා. කොළඹ ඩී.එස්. සේනානායක විද්‍යාලයේ සිසුවකු ලෙස හය ශ්‍රේණියේ සිට ඉංගිරිසි මාධ්‍යයෙන් ඉගෙන ගෙන, උසස් පෙළට කලා විෂය තෝරාගෙන, කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතා උපාධිය හදාරා, හෑෂ්ටැග් පරපුර හරහා සමාජ ක්‍රියාකාරිත්වයන් ඔස්සේ ඉදිරියට ගිහින් වයස අවුරුදු 27ක් වන විට එලිසබෙත් රැජින විසින් වාර්ෂිකව තෝරා ගනු ලබන ලොව තරුණ නායකයන් පිරිස අතරට එක් වී සම්මාන ලබන්නට ඔහු සමත් වුණේ කොහොමද කියන එක මා විමසුවා.

මා අද ලියු ලිපිය තුළින් විමසා බැලුවේ එක්සත් ජාතීන්ගේ මහ ලේකම් අන්තෝනියෝ ගුටරස්ගේ තරුණ නියෝජිතවරිය වන්නට තරම් තැනකට බෙන්තර හබුරුගල ගමේ ඉපදුණු, අලුත්ගම සංඝමිත්තා විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ආරම්භ කළ අවුරුදු 27ක තරුණියක් සමත් වුණේ කොහොමද කියන එක.

අපේ පරම්පරාවේ අපේ මිතුරන් බොහෝ දෙනෙකු පුහු දෘෂ්ටිවාදයන් හා අන්තවාදී අදහස් නිසා ජීවිත හෝ අනාගත විභවයන් හෝ අහිමි කර ගත්තා. ඒ ගැන හොඳින් දන්නා අපි අනාගත පරපුරටත් ඒ කාලකණ්ණිකම ම උරුම කර දෙනවා ද?

මේ තරුණ කෙල්ලගේ කතාව කියවා බලන්න ඇය සිය වාසනාව පාදා ගැනීමට ගෙන තිබෙන මග. මේ පසුපස දේශපාලනය වුණත් තියෙන්නට පුළුවන්. හැබැයි මා හිතන්නෙ පුද්ගල දක්ෂතාව හා ගත් මග වැදගත්.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-11

හයියෙන් ගියොත් පයින් ගහනවා - පොලිසිය කියයි


අද උදේ බස් එකට නගිනකොට රියදුරන්, කොන්දොස්තරලා බර සාකච්ඡාවක්. ආයෙමත් ස්ට්‍ර‍යික් එකක් කරන්නට වෙයි කියලාත් කියවුණා. ඒගොල්ලන් හිටියෙ බොහොම උද්වේගයෙන්.

හේතුව තමයි වාහන වැරදිවලට දඩ මුදල් වැඩි කිරීම.

අවම දඩ මුදල රු. 30,000ක් වන වරදක් තිබෙනවා. ඒ තමයි, බාල වයස්කරුවන් රිය පැදවීම.

දැඩි දඩ පණවන්නෙ යම් දේවල් සම්පූර්ණයෙන් ම තහනම් කරන්න. පහත දැක්වෙන්නෙ රු. 25,000 බැගින් අවම දඩ පණවනු ලබන වැරදි.

1. වලංගු රියදුරු බලපත්‍ර‍යක් නොමැතිව රිය පැදවීම
2. රියදුරු බලපත්‍ර‍යක් නොමැති පුද්ගලයන් සේවයේ යෙදවීම
3. මත්පැන්, මත්ද්‍ර‍ව්‍ය භාවිතා කර රිය පැදවීම
4. දුම්රිය මාර්ග හරහා අපරීක්ෂාකාරීව රිය පැදවීම
5. වලංගු රක්ෂණාවරණයක් නොමැතිව රිය පැදවීම

මා නම් හිතන්නෙ මේ වැරදිවලට දැඩි දඬුවම් පැමිණවීමේ කිසිදු වරදක් නැහැ.

මේ වගේ ම නියමිත වේගය ඉක්මවා ධාවනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් වේගය ඉක්මවන ප්‍ර‍මාණය අනුව රු. 15,000 දක්වා දඩ පැණවිය හැකියි.

අපරීක්ෂාකාරීව රිය පැදවීමේ වරදට අවම දඩය රු. 10,000ක් වෙනවා.

වමෙන් ඉස්සර කිරීම, ජංගම දුරකථන භාවිතා කරමින් රිය පැදවීම වැනි වැරදිවලට දඩය රු. 2000යි.

මේ දඩ එකක්වත් අසාධාරණ නැහැ.

හැබැයි, වෘත්තීය රියදුරන්ට මුහුණ දෙන්නට සිදු වන ගැටලු පිළිබඳවත් අවධානය යොමු කළ යුතුයි. එහිදී විශේෂයෙන් ම බස් රියදුරන් ගැන අවධානය යොමු කළ යුතුයි.

දිනපතා කිලෝමීටර් 15ක විතර දුරක් බස් රියවල කෝච්චිවල යන එන මට මේ ගැටලු පිළිබඳ හොඳ අධ්‍යයනයක් තිබෙනවා.

ලංගමේ විරෝධය නිසා ඒකාබද්ධ කාලසටහන් ක්‍රියාත්මක නො කිරීමෙහි ප්‍ර‍තිඵලයක් ලෙස පාරේ දුවන බස් අතර අධික තරගයක් තිබෙනවා. බස් ව්‍යාපාරයේ සිටින අය අවුරුදු පහක් විතර යනකොට ඒ බසය වෙනුවට අලුත් බසයක් ධාවනයට යෙදවීම සඳහා මුදල් ඉපැයීම ව්‍යාපාරික වශයෙන් වරදක් නෙමෙයි. බොහෝ බස් රථ මසකට කිලෝමීටර් 10,000කට වඩා දුර ධාවනය වෙනවා. මේ බස්වල ටයර්, එන්ජින් කොටස් ආදී බොහෝ දේ අලුත් කිරීම වෙනුවෙන් විශාල මුදලක් වැය වෙනවා. රක්ෂණාවරණ, ණය, බලපත්‍ර‍ ගාස්තු, බදු, කප්පම්, පුණ්‍යාධාර වැනි තවත් වියදම් රැසක් ද බස් හිමියාට තියෙනවා. ඒ සියල්ල එක්ක බැලුවාම බස් හිමියන් ලබන ලාභය අසාධාරණ යයි කියන්නට අමාරුයි.

හැබැයි, බස් සේවකයන් කියන්නේ ඉතා දුෂ්කර රැකියාවක් කරන පිරිසක්. විශේෂයෙන් ම පෞද්ගලික බස් නැවතුම්පළවල ඔවුන්ට කිසිදු පහසුකමක් නැහැ. බස් සේවකයන්ට ගෙවන්නේ දෛනික වැටුප්. ඔවුන්ට අසනීපයකදීවත් වැටුප් සහිත නිවාඩුවක් නැහැ. ඊපීඑෆ්, ඊටීඑෆ් මොකවත් නැහැ. මේ මිනිස්සු පවතින්නෙ රු. 1200ක් විතර වන හෝ නැතිනම් ආදායමෙන් 15%ක් විතර වෙන විදියට හදා ගන්නා දෛනික වැටුපකින්. එහි සත්‍ය වටිනාකම දවසකට රු. 1500-2000 අතරයි තියෙන්නේ.

ඉතින් මේ ගාන හොයා ගන්න මේ මිනිස්සු මගීන්ට කෑලි ගානට සලකනවා. මග කොටනවා. රේස් යනවා. මග දිගට කෝල් දදා බස් එලවනවා. මාර්ග නීති මහා පරිමාණෙන් කඩනවා.

දවස පුරා පාරෙ ඉන්න මේ මිනිසුන්ට නීති නො කඩා රිය පදවන්නට පුළුවන් වාතාවරණයක් ලංකාවේ පාරවල්වල නැහැ. ත්‍රිරෝද රියදුරන්, යතුරු පැදි පදවන්නන්, පයින් යන්නන් එහෙම මාර්ග නීති තඹයකට තකන්නේ නැහැ.

අනෙක් පැත්තෙන් බස් රියදුරන් අකුරට වැඩ කළොත් එහෙම මිනිසුන්ට වෙලාවට වැඩට යන්නට ලැබෙන්නේත් නැහැ.

මේ නීති හොඳයි. හැබැයි, මිනිසුන් නීති කැඩීම වළක්වන පරිසරයක් නිර්මානය කිරීමත් මේ එක්කම සිදු විය යුතුයි. ඒ සඳහා මගී බස් ධාවනය විධිමත් කිරීමට පියවර ගැනීමත් අනිවාර්යයි.

සමස්තයක් ලෙස ම සමාජය විනයගත කිරීමට අවශ්‍ය පියවර ගන්නට ඕනැ. නීති පිළිබඳ සමස්ත සමාජය ම දැනුවත් කරන්නට ඕනැ. එක් පිරිසක් විතරක් පීඩාවට පත් වන පරිදි කටයුතු කළොත් නීතිවලින් වැඩක් නැහැ. මේ නීති ආපස්සට නො ගත යුතුයි. හැබැයි, ක්‍රියාත්මක කිරීම පරිස්සමෙන් කළ යුතුයි. 

මේක පොලිසියේ විතරක් වැඩක් නෙමෙයි. අප හැමෝගෙම වැඩක්.

(මාතෘකාව උපුටා ගත්තේ පැරණි ලංකා පුවත්පතකිනි. සටන් විරාමයෙන් පසු කොටි පාලන ප්‍රදේශවල චාරිකාවක් ගිය ලංකා පුවත්පතේ මාධ්‍යකරුවන් පිරිසක් ඔවුන් ගිය වාහනය අධි වේගයෙන් ධාවනය වීම නිසා නවත්වා අවවාද කළ කොටි පොලිස් නිලධාරියකු ගැන වෛරී අදහසක් ඇති කිරීමේ අරමුණින් එම නිලධාරියාගේ කැඩිච්ච සිංහල කතාව ලිපියේ මාතෘකාව ලෙස යොදා ගත්තේ එසේ ය. මෙම කොටි පොලිස් නිලධාරියා අදහස් කරන්නට ඇත්තේ ෆයින් ගහනවා යන්නයි. මෙය කියන්නේ තරහකට නො වේ. පුවත්පත් සිරස්තල කලාවේ සලකුණු විය යුතු සිරස්තලයක් බැවිනි.) 

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-09

යුද්දෙ ගැන වෙනස් විදියක කතාවක්

වැලිඔය පිංතූර අන්තර්ජාලයේ නැති තරම්. හොයා ගත්තෙ මේක. 
වසර 1989 කැරැල්ලෙන් පසු ලැබූ මානසික තුවාලත් අරගෙන, ජනාධිපති ප්‍රේමදාස විසින් පවත්වන ලද ඉංග්‍රීසි ගුරුවරුන් බඳවා ගැනීමේ විභාගයෙන් වැඩි ලකුණු අරගෙන සමත් වෙලා මං ගියා පදවිය බලා.

තරුණ අසහන කොමිෂමේ නිර්දේශ පරිදි ඔය කාලෙ රජයේ සේවයට බඳවා ගැනීම සඳහා තරග විභාග රැසක් තිබුණා. මටත් ඔය තැපැල් මහත්තයෙකු, කෝට් ක්ලාක් කෙනෙකු, දුම්රිය ස්ථානාධිපති කෙනෙකු එහෙම වෙන්නට අවස්ථාව ලැබිලා තියෙද්දිත් මා අනුරාධපුරයෙනුත් කිලෝමීටර් 100ක් විතර ඊසානදිගට වන්නට පිහිටා තිබුණු පදවියේ මායිම් ගම්මානයක් වන බුද්ධංගල පාසලේ ගුරුවරයකු ලෙස තෝරා ගත් රැකියාව තමයි මගේ ජීවිතය වෙනස් කළේ.

දේශපාලනික වශයෙන් වෙනස් මගක යන්නට ඉවහල් වුණේ පදවියේදී හමු වුණ එච්.ඩී. පෙරේරා හා ඔහු හරහා හමු වුණ ජයතිලක බණ්ඩාරව, මහින්ද චන්ද්‍රසේකර වැනි අයයි.

ඔවුන් හැරුණාම, අපේ පාසල හා චමරිය ඇසුරේ හිටපු මතක හිටින මිතුරන් පිරිසක් හිටියා. දැන් කුලියාපිටිය ම.ම.වි. සේවය කරන නෙල්සන් වර්ණකුලසූරිය, දැන් පරාක්‍රමපුර පාසලේ වැඩ කරන සුදත් ගුණරත්න හා ඔහුගේ දරු පවුල, දැන් අලිවංගුව මහා විද්‍යාලයේ විදුහල්පති එස්. කේ. සේරසිංහ, දැන් මිනුවන්ගොඩ සේවය කරන උපුල් ගුණසේකර, මොරටුවේ සහස්රා ආයතනයේ අධිපති සරත් ජයවර්ධන, අපේ මුරකරු හේරත් අයියා, චමරියට නිතර ආ ගිය පසු කලෙක කැබිතිගොල්ලෑව කලාප අධ්‍යක්ෂ වුණ හේමපාල, අවාසනාවන්ත රිය අනතුරකින් මිය ගිය අබේපාල, පසුව උපැවිදි වුණ ධීරානන්ද හාමුදුරුවෝ, පිටුපස ක්වාටර්ස් එකේ හිටපු දැන් අනුරාධපුර නගරයේ පාසලක විදුහල්පතිවරයකු වන උපාලි වගේ සොඳුරු මිතුරන් රැසක් එක්ක, කොටි ගහනකොට එහෙ මෙහෙ දුවමින්, බිය වෙමින්, ඒත් සතුටින් එක පවුලක වගේ ජීවත් වුණ ජීවිතය කිසිදාක අමතක කරන්නට බැහැ.

මේ සොඳුරු මිතුරන් අතරින් මට මගහැරී ගිය ගාමිනී චන්ද්‍රදාස තමයි මගේ ප්‍රාණ සම මිතුරා වුණේ. ගාමිනී ඉක්මණින් මාරුවක් හදාගෙන අපෙන් වෙන් වෙලා යනකොට මට ඒක මානසික අවපීඩනයක් වගේ වුණා.

කාටත් මගහැරී තිබුණ ගාමිනී චන්ද්‍රදාසව මා නිතරම හෙව්වා. අහම්බෙන් ෆේස්බුක් එකේ දැකපු යාවත්කාලීන නො වන ගිනුමක එල්ලිලා යන්තම් ඔන්න මෑන්ව අල්ල ගත්තා. අද අපි කතා කළා.

ගාමිනී යාපහුව පැත්තේ අති දුෂ්කර ගම්මානයක කණු මුල් උදුරලා අලුතින් ගොවි බිම් අස්වද්දපු සැබෑ ගොවියකුගේ පුතකු ලෙස ඉපිද, කෙතේ කමතේ වැඩ කර, අමාරුවෙන් උසස් පෙළ හදාරා, විද්‍යා පීඨයට ගොස් පළමු පත්වීම ලෙස ගජබාපුර ඉස්කෝලෙ ගුරුවරයකු ලෙස ගිය අහිංසක තරුණයෙක්. ගාමිනී මට හමු වෙනකොට ඔහු හිටියෙ ඇලිකිඹුලාගල විද්‍යාලයේ චමරියේයි. බිම් බෝම්බ, කොටි ප්‍රහාර බහුල, පාළු වනගත ගුරු පාරක් දිගේ වැලිඔය හරහා දවසකට කිලෝ මීටර් දහයක් විතර අසහනකාරී බයිසිකල් ගමනකින් යා යුතු පාසලක් තමයි ගජබාපුර. ඒ ජනපදය පිහිටුවා තිබුණේ මුලතිව් දිස්ත්‍රික්කයේ කලින් සිලෝන් තියටර්ස් ෆාම් ලෙස හැඳින්වුණ දෙමළ ජනවාසයක මිනිසුන් ඉවත් කරලායි.

මේ ගම්වල ජීවිතයටත් වඩා දිනපතා යන මේ ගමන අනතුරුදායකයි. මරණයත් අතින් අරගෙන කොහොම හරි ඉස්කෝලෙට ගිහින් ආපහු පණ පිටින් පරාක්‍රමපුර ඇලිකිඹුලාගල පාසලේ චමරියට එන එක දැවැන්ත අභියෝගයක්. ඒ වකවානුවේ ඒ ප්‍රදේශයේ ජීවත් වූ මිනිසුන්ට වඩා, පිටින් රැකියාවලට යන්නට සිදු වුණ, ගුරුවරුන් දෙතුන් දෙනෙකු උගන්වපු මෙවැනි පුංචි පාසල්වල ගුරුවරුන් හිටියේ දැඩි මානසික පීඩනයකින්. ඒක විෂාධයක් මට්ටමේ ම තියෙන්නට ඇති.

ඉතින් මේ සටහන ලිව්වෙ ගාමිනීට මුහුණ දෙන්නට සිදු වුණ එක්තරා සිදුවීමක් නිසායි. ඒ කාලෙ ගාමිනී මා වැඩ කළ බුද්ධංගල විද්‍යාලයේ අපේ චමරියේයි හිටියේ. ගජබාපුර අවුරුදු ගණනක් වැඩ කළ ඔහුට මා සිටි පාසලට මාරුවක් ලැබී තිබුණත්, ගජබාපුරට ගුරුවරයකු නැති වීම නිසා ඒ මාරුව ක්‍රියාත්මක වුණේ නැහැ. 

දවසක් ආපහු ඇවිත්, වෙනදා වගේ බතුත් නො කා, විටත් නො කා, ගාමිනී කා එක්කවත් කතා නො කර, බොහොම දුක්මුසු විදියට කල්පනා කර කර හිටියා. “ඇයි බං?" කියලා අහලා බොහොම අමාරුවෙන් තමයි විස්තරේ දැනගත්තෙ.

ගාමිනී රස්සාව දාලා ගෙදර යන්න හිතමින් සිටිද්දි බොහොම අමාරුවෙන් තමයි හිත හදලා ආපසු පාසලට ඇරියෙ. එහෙම නො වුණා නම්, දැන් මහනුවර නගරයේ පාසලක චිත්‍ර උගන්වන ගාමිනී ආපහු ගමේ කුඹුරු කොටන්නට යන්නට ඉඩ තිබුණා. ඒක සමහර විට ගුරු වෘත්තියට වඩා හොඳ වෙන්නත් ඉඩ තිබුණා.

ඒ කාලෙ වැලිඔය පැත්තෙ ඉතා පැහැදිලි දේශ සීමා මායිම් වැටක් තිබුණා. අතරින් පතර ග්‍රාමාරක්ෂක බංකර් සහිතව ඉදි කර තිබුණු මේ වැටෙන් එහා පැත්තට යන්නට සිවිල් වැසියන්ට අවසර තිබුණෙ නැහැ. ඒ වගේ ම, ඒ පැත්තට හමුදාව වුණත් ගියේ මෙහෙයුම් සඳහා විතරයි. ඔය කාලෙ හමුදාවෙ කුඩා කණ්ඩායම් මෙහෙයුම් සඳහා ගිහින් ආපහු එන්නෙ දින ගණනාවකට පස්සෙ. ඒවා එක්තරා විදියක ගරිල්ලා ස්වරූපයේ ප්‍රහාර. කොටින් කරපු විදියට ම තමයි හමුදාවත් මෙහෙයුම් කළේ. මේ මෙහෙයුම්වලට යනකොට ඇතැම් විට ගමේ මිනිහෙකුත් එක්කගෙන ගියා පාර හොයා ගන්නට. මේ මිනිසුන් දඩයක්කාරයෝයි. ඔවුන් කැළයට ගියේ සාමාන්‍ය විදියට සරම් කමිස ඇඳලා පන් මල්ලකුයි, තුවක්කුවකුයි අරගෙන.

දවසක් ගාමිනී පාසලේ උගන්වමින් ඉන්නකොට පාසල් වත්ත අසලින් ම මෙසේ මෙහෙයුමකට ගිය කුඩා කණ්ඩායමක් ආපසු හමුදා බල ප්‍රදේශයට ඇතුළු වුණා. ඒ එක්ක පාසලේ ළමයකුගෙ තාත්තා කෙනෙකුත් ආවා. බර පන් මල්ලකුත් අරගෙන හමුදා භට පිරිස පිටුපසින් මේ මිනිහා කඳවුර දිහාවට යන ගමන් ගාමිනීට කතා කළා.

“සර්, පොඩි බඩ්ඩක් පෙන්නන්න ද?"

“මොකක් ද?"

ගැමියා ගාමිනී ළඟට ඇවිත් පන් මල්ලේ කට විහිදුවලා පෙන්නුවා.

ඒකෙ තිබුණෙ බෙල්ල ළඟින් කපපු මිනිස් ඔළුවක්. කොටි නායකයකුගෙ හරි සාමාන්‍ය දෙමළ මිනිහකුගෙ හරි වෙන්න ඇති. කාගෙ වුණත් මිනිහෙකුගෙ.

මේ සිද්ධිය සිදු වුණේ 1994දීයි. වසර 2000දී විතර කොටි සංවිධානය ගජබාපුර පැත්ත සම්පූර්ණයෙන් ම අල්ලා ගත්තා. රජයේ හමුදා ගජබාපුර නැවත අල්ලා ගත්තෙ අවුරුදු අටකට පස්සෙ 2008දී. මේ ඒ වෙලාවේ ගත්ත වීඩියෝවක්.





ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-08

ඔන්ලයින් ශාස්තෘවරු, චන්ඩි, හීරලුවෝ, කාන්දංකාරයෝ, පුෂ්පකුමාරලා, ඉස්ටිකර් යාළුවෝ, ෆේකියෝ හා තවත් අය

දැන් දැන් මට මුහුණ දෙන්නට සිදු වන ඇතැම් ගැටලු එක්ක මට හිතෙනවා දැන් මාත් පොරක් වෙලා වත් ද කියලා.

මේ ප්‍රශ්නෙ එන්නෙ විශේෂයෙන් ම සමාජ මාධ්‍යවලදීයි. කාගේ හරි පෝස්ට් එකකට ලයික් කිරීම නිසා හෝ කමෙන්ට් කිරීම නිසා හෝ බ්ලොග් එකේ වෙනත් කෙනෙකු විසින් පළ කරනු ලබන අදහසක තුන්වන පාර්ශ්වයක් පිළිබඳ සඳහන් වීම නිසා හෝ පුද්ගලයන් තරහා වීම දැන් දැන් සුලබ අත්දැකීමක් වෙලා.

මේ නිසා මා අද කතා කරන්නට යන්නේ ලංකාවේ සමාජ මාධ්‍ය භාවිතාවන් පිළිබඳවයි. සමාජ මාධ්‍ය භාවිතා කරන අයට ආචාර ධර්ම පද්ධතියක් නැහැ. හැබැයි, සමාජ මාධ්‍ය භාවිතා කිරීමේදී භාවිතාවේ තිබෙන ආචාර ධර්ම හා ගැටලු මොනවාද කියා විමසා බැලීමට තමයි මේ උත්සාහය.

ලංකාවේ සමාජ මාධ්‍ය භාවිතා කරන වැඩි දෙනෙකු උත්සාහ කරන්නේ සමාජයට තමන්ගේ බෙහෙත් ඩෝස් එක දෙන්නට මිසක් සමාජයෙන් කිසිවක් ඉගෙන ගන්නට නෙමෙයි. මෙය විශේෂයෙන් ම අදාළ වන්නේ වාමාංශික සම්භවයක් ඇති පිරිස්වලට හා ලාංකීය බුද්ධිමතුන් ය කියන උගත් පිරිසටයි.

ඔවුන් එන්නේ ම අනේ මේ සෝෂල් මීඩියාවල ඉන්න නො දන්නා කට්ටියට කියා දෙන්නට ඕනෑ ය කියන අනුකම්පාවෙන්. එහෙම ඇවිත් ඔන්න ඉතින් මෙන්න මේ වගේ ඒවා කියනවා. “ඔයා වැරදියි. නිදහස් අධ්‍යාපනය රැක ගන්නට ඕනැ. සයිටම් වහන්න ඕනැ."

ඉතින් මේ කට්ටියට පසුගිය කාලයේ සිදු වී තිබෙන දීර්ඝ සංවාද පෙන්වා දුන්නා ම ඒගොල්ලන් ඒ ගෙදර වැඩ කරන්නට කැමති නැහැ. “නිදහස් අධ්‍යාපනය නැතිනම් ඔයාත් නැහැ," වගේ ගොන් කතා කියනවා.

මේ වගේ හාදයෙකු අලුතෙන් සෝෂල් මීඩියාවලට එකතු වුණාම ඒ කැම්පේන් එකේ ඉන්න පරණ පොරවල් පවා ඒ තැනැත්තාව උම්මා දීලා වැළඳ ගන්නවා. එයාගෙ පෝස්ට්වලට හිටගෙන ලයික් දානවා. ඉතින් ඒගොල්ලන් මෙහෙම කියනවා. “බලන්නකෝ අර අජිත්ලාට වෙලා තියෙන දේ. ඉස්සර නම් ඔහොම නැහැ."

ඊට පස්සෙත් දිගට ම එන්නෙ උගන්නන්න. ඒ තමයි ඔන්ලයින් ශාස්තෘවරු. ඒගොල්ලන් ඔක්කොම දන්නවා. අන්තර්ජාලයට පහළ වෙලා ඉන්නෙ අනෙක් අයට කියා දෙන්න.

ඉතින් ටික දවසක් යනකොට මේගොල්ලන්ට සමාජ ජාල භාෂාවෙන් උත්තර හම්බ වෙනවා. එතකොට ඇතැමෙක් දමා ගහලා ගිහින් සෝෂල් මීඩියාවලට බනිනවා. පොළවේ වැඩ කරන්න වරෙන් අරවා මේවා කියලා චැලෙන්ජ් කරනවා. මේ පාර නම් පොළවෙ වැඩ කරනවා කියලා හිතාගෙන කොළඹ තියෙන පොත් දොරට වැඩුම්වලට, දේශපාලන ආගමික කල්ලිවල අධ්‍යාපනික වැඩසටහන්වලට දමාගෙන දුවනවා. ටික කාලයක් ගිහින් බැලුවාම ආපහු හිතෙනවා කේක් කාලා පොළවට කක්කා දැම්මාට වඩා පොළවේ වැඩක් කරලා නැති බව. ඉතින් ආපහු අන්තර්ජාලයට එනවා.

සමාජ ජාල කියන්නෙ පොරවල් නැති, කාටවත් විශේෂ ගෞරවයක් නැති තැනක්. හැබැයි, එක් පිරිසක් ඉන්නවා එයාලාට ඕනැ ගෞරවය. තමන්ට ම තුමා කියලා අමතා ගන්නවා. ගෝලයන් සර් කියලා කමෙන්ට් දැම්මා ම බොහොම හොඳයි පුතේ වගේ පිළිතුරු ලියනවා. කවුරුහරි තමන් විවේචනය වන දෙයක් ලිව්වොත් පාරෙ ඉස්සරහට මුණගැසුන විට අහක බලා ගන්නවා.

මේ කට්ටිය ඔන්ලයින් හීරලුවෝ. සිවුරු ඇරිය ඇතැමෙකුට මතක නැහැ තමන් සිවුරු ඇරලා ය කියලා. උන් හාමුදුරු කාලෙ බලාපොරොත්තු වෙච්ච සැලකිලි ම ගිහි කාලෙත් බලාපොරොත්තු වෙනවා. ඔන්ලයින් හීරලුවන්ට අවබෝධයක් නැහැ තමන් සමාජ මාධ්‍යවලට එන්නෙම තථ්‍ය සමාජයේ රෙදි ගලවලා තියලා බව. අතථ්‍ය සමාජ මාධ්‍ය ලෝකයේ සමාජ ධුරාවලි නැහැ. ඒක ඉගලිටරියන් සමාජවාදී සමාජයක්.

මේකට වැඩිදෙනෙක් කැමතියි. හැබැයි, අනුන්ට ගහන්නට තමන්ට අවස්ථාව ලැබෙනකල් විතරයි. තමන්ට කවුරුහරි ගැහුවොත් අන්ෆ්‍රෙන්ඩ් කරනවා, බ්ලොක් කරනවා.

එහෙම කරන්නට උවමනා ඔන්ලයින් කාලකණ්ණි පිරිසකුත් ඉන්නවා. උන් ඉන්නෙ දත් විළිස්සා ගත්ත බල්ලන් වගේ තමන් හතුරන් ය කියා සලකුණු කරගෙන ඉන්න මිනිසුන්ගෙ ඇඟට කඩා පනින්න.

සමාජ මාධ්‍යවල ඉන්න තව පිරිසක් තමයි කාන්දංකාරයෝ. මේ කට්ටිය තමන් කරන ඕනෑ ම මරි මෝඩ වැඩකට තමන්ගේ මුළු මිතුරු ලැයිස්තුව ම ටැග් කරනවා. ලංකාවේ සමාජ මාධ්‍ය භාවිතා කරන්නන්ට ටැගිං සම්බන්ධයෙන් කිසිම ආචාරධර්මයක් නැහැ.

තව කට්ටියක් තමයි ඔන්ලයින් පුෂ්පකුමාරලා පුෂ්පකුමාරිලා. මේ කට්ටිය කරන්නෙ උදේට මල් පොකුරක් දාලා ගුඩ් මෝනිං යාළුවනේ, අද මගෙ උපන් දිනේ - මට විෂ් කරන්න, මේ ඉන්නෙ මගේ මල්ලි - එයාට හෙබ්රිස්සාව - එයාට සුව වෙන්න ය කියලා ලයික් දාහක් දාන්න වගේ ඒවා ලියන එක විතරයි.

ඉස්ටිකර් යාළුවන් කියන්නේ පොස්ට් එකට යටින් තඩි ස්ටිකර් දාන කට්ටියට.

මේ අතරෙ ඉන්නවා ඔන්ලයින් මළකඳන්. ඒගොල්ලන් ඉන්නවා වුණාට මළා වගේ. කිසිම දවසක කිසිම දෙයකට ලයික් එකකින් ප්‍රතිචාරයක් දක්වන්නෙ නැහැ. උන්ට පණ තියෙනවා ද කියලා බලන්නට ඉඳල හිටල දෙකක් ඇනලා බලන එක හොඳයි. පාරෙදි දැක්කාම අහක බලා ගන්නවා නම් ෂුවර් එකට ම උන් මළා වගේ හිටියට මැරිලා නැහැ.

ඔන්ලයින් මැරිච්ච එවුනුත් අපේ ලැයිස්තුවල ඉන්නවා. උන් අර පෝස්ට් පේඩ් සිම් කාඩ් අරගෙන පොලු තියලා නම්බර් මාරු කරන එවුන් ම තමයි. ඒ කියන්නෙ නිතර ම අලුත් ඊමේල් ඇඩ්‍රස් හදලා ෆේස්බුක් ගිනුම් ද හදා ගන්නවා. නම ජී.බී. හරමානිස් ය කියලා හිතන්නකෝ. මෙන්න හරමානිස් ටික දවසකින් අලුතෙන් රික්වෙස්ට් එවනවා, ජී.බී. හරමානිස් මැක්ස්, හරමානිස් රූල්ස් වගේ නම්වලින්. මතක ඇතුව කලින් එක මැකුවෙ නැතිනම් මුන් අපේ මිතුරු ලැයිස්තුවේ ගල් ගෙඩි තියලා යනවා.

ෆේකියන් හෙවත් බොරු අනන්‍යතාවලින් පෙනී සිටින කට්ටිය ප්‍රවර්ග කීපයකට අයිති වෙනවා. ඒ අතර, ගැහැනුන් ලෙස පෙනී සිටින පිරිමි, පිරිමින්ගෙන් කම් සැප සොයන පිරිමි, චූටි සිප්පි හොයන නාකි මනමාලයෝ, ඔන්ලයින් චන්ඩි ආදිය සුලබයි. කෙසේ වෙතත්, මේ පිරිස් ඇත්තෙන් ම මානසික අසහනකාරයන් බව පැහැදිලියි.

මේ අතර තවත් පිරිසක් ඉන්නවා තමන්ට නැති ටයිටල් දාගෙන ලොකු පොරවල් වගේ රඟන. ඒගොල්ලනුත් අයත් වන්නේ අර ඉහත කී වර්ගයට ම තමයි. ලංකාව දූපතක් නිසා බොහෝ දෙනෙකු කැමතියි කරදිය වළල්ල තරණය කරන්නට. පිටරට ගිහින් පිංතූර අරගෙන ෆේස්බුක් දාන්න. දාලා නිතර නිතර තමන් දිහා ම බලන්න. 

මේ අතර ලංකාව දාලා ගිහින් සුද්දන්ට පච කෙළලා එසයිලම් ගත්ත, ජාතියට පණ වගේ ආදරය කරන, ජාතියට විරුද්ධව කටයුතු කරන ඕනැ කෙනෙකුට අන්තර්ජාලයෙන් කඩුවක, කිණිස්සක, පිස්තෝලෙක පිංතූරයක් පවා එවන්නට බය නැති වීරයන් පිරිසකුත් ඉන්නවා.

ඔන්ලයින් රුසියන් වැඩිපුරම එන්නේ ඇනොනිමස් කමෙන්ට් දැමිය හැකි බ්ලොග්වලටයි. උන් රුසියන් වන්නේ උන්ගේ ඉරිසියාව රුසියාවටත් වඩා ලොකු නිසායි. ඇනොනිමස් නිසා කිසිම සදාචාරයක් අවශ්‍ය නැහැ. ඕනැ දෙයක් ලියනවා. බ්ලොග් එක කරන කෙනා ඔන්ලයින් ඝාතනය කරනවා.

ලංකාවේ සමාජ මාධ්‍ය අවකාශවල දක්නට ලැබෙන මේ වගේ කාරණා ගැන ඔබේ අදහසුත් ලියන්න.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.

2017-08-06

රවී අස් නො වුණොත් මොකද කරන්නෙ?

බැඳුම්කර කොමිෂම හමුවේ රවීගේ රෙදි ගැලවී යාමත් එක්ක බොහෝ දෙනෙකු සැලිලා. රවී ඉල්ලා අස් විය යුතුයි කියා අවධාරණය කරන පිරිසක් ඉන්නවා. එහෙම නො වුණොත් අප කොහොමද මේ ආණ්ඩුව තවදුරටත් ආරක්ෂා කරන්නෙ කියා අසන පිරිසකුත් ඉන්නවා.

රවී කරුණානායක ඉල්ලා අස් වෙනවා ද, ඔහුට විරුද්ධ විශ්වාස භංග යෝජනාවෙදි එයට සහයෝගය දෙනවා ද වගේ ප්‍රශ්න වැදගත් වෙලා තියෙන බොහෝ දේශපාලකයන්ගෙ ඉතිහාසයේ මෙවැනි ඉල්ලා අස් විය යුතු සිදුවීම් ඕනැ තරම් තියෙනවා. 

ඒ විතරක් නෙමෙයි, මේවා මතු කරන මාධ්‍යවල තත්වය මොකක් ද? පාරදෘෂ්‍යභාවය ගැන කතා කරන රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවල තත්වය මොකක් ද? දූෂණයෙන් ඩීල්වලින් තොර දේශපාලන පක්ෂයක් තියෙනවා නම් කියන්න. රජයේ සේවය දූෂණයෙන් තොර තැනක් ද? ලංකාවේ මහජනතාව දූෂිත නැද්ද?

යහපාලනය කියන්නෙ හොඳ සටන් පාඨයක්. හැබැයි එය යථාර්ථයක් කරන්නට නම් රටකට හොඳ නායකයන් අවශ්‍යයි. හොඳ නායකයන් බිහි වෙන්නෙ හොඳ සිවිල් සමාජයක් තියෙන තැනක. හොඳ සිවිල් සමාජයක් බිහි වෙන්නෙ හොඳ පුරවැසියන් සිටින තැනක. මේ කිසිවක් නැති තැනක යහපාලනය දැඩි කොන්දේසියක් කර ගන්නට ඕනැ නැහැ. 

ආණ්ඩුව යහපාලනය පැත්තෙන් සාර්ථක වෙච්ච පැති වගේ ම අසාර්ථක වෙච්ච පැතිත් තිබෙනවා. උදාහරණයක් ලෙස, රවී කරුණානායක ඇලෝසියස්ගෙන් සන්තෝසම් ගත්ත එක හරි, ලක්ෂ්මි කාන්තන්ගෙ සල්ලිවලින් මුදල් විශුද්ධිකරණයක යෙදුණු එක හරි බරපතල විදියට යහපාලන මූලධර්ම උල්ලංඝනය කිරීමක්. 

හැබැයි, නියෝජ්‍ය සොලිසිටර් ජනරාල් දප්පුල ලිවේරාට රවි කරුණානායක වැනි ප්‍රබල ඇමතිවරයකුගේ මුහුණට ම බොරුකාරයකු යයි කියන්නටත්, මහ බැංකුවේ සේවකයන්ට ඉදිරියට ඇවිත් බය නැතුව සාක්කි දෙන්නටත් පුළුවන් වන්නේත් යහපාලනය තුළ රාජ්‍ය ආයතන ශක්තිමත් වීම නිසායි. අප ඒ තත්වය ආරක්ෂා කළ යුතුයි. හැබැයි, ඇතැම් රජයේ නිලධාරීන් ඇවිත් දෙන සාක්කි හරියට ‘මඒන්ද්‍රන් මට බැල්ලා, ඌ... ඌ.... ඌ....' වගේ ඒවා ය.

රවී කරුණානායක ඉල්ලා අස් වෙනවා ද නැද්ද කියන එක ගැන මා එතරම් උනන්දුවක් දක්වන්නෙ නැහැ. මා උනන්දු වන්නේ රටට වැදගත් වන ආර්ථික, දේශපාලන හා සමාජ ප්‍රතිසංස්කරණ කෙරෙහියි. 

පසුගිය අවුරුදු දෙකහමාර කියන්නේ මෑත ඉතිහාසයේ එවැනි වැදගත් ප්‍රතිසංස්කරණ මාලාවක් ම සිදු වුණ හා තවත් ප්‍රතිසංස්කරණ මාලාවකට මුල පුරා තිබෙන කාල වකවානුවක්. ඒවා සිදු වෙන්නට ඉවහල් වූ වත්මන් බල තුලනය තව දෙවසරක් හෝ ඉදිරියට ගෙන යාම තමයි මට වැදගත් කාරණය වන්නේ. 

ගාන්ධි කිව්වා වගේ තමන් අපේක්ෂා කරන වෙනස තමන් තුළ දැන් සිට ම ඇති කර ගැනීමේ උවමනාවක් මේ ආණ්ඩුවට නැති වුණත්, ඒ වෙනස්කම් ඇති කළ යුතුයි කියන අදහස හෝ ඔවුන් තුළ තිබෙනවා. එහෙම වෙනස්කම් ඇති කිරීමේ අදහසක්වත් වෙනත් දේශපාලන හවුල් තුළ නැහැ.

දැනට පවතින බලතුලනය වෙනස් කළොත්, අපට අදට වඩා හොඳ තත්වයක් ලබා ගත හැකි ය යන විශ්වාසයක් ඇති කර ගැනීමේ හැකියාවක් දැනට දකින්නට නැහැ. ජවිපෙ, පෙසප පක්ෂ දෙකට වැදගත් එකිනෙකා අතර බල පොරය විතරයි. සෙසු කුඩා වාමාංශික කල්ලිවලට තිබෙන්නේ අනන්‍යතා අර්බුද. ඒකාබද්ධ විපක්ෂය කියන්නේ දූෂණය, වංචාව, ඝාතනය හැර වෙනත් හරයක් නැති, ප්‍රතික්ෂේපිත, ගර්හිත හත්තිලව්වක්. මේ තියෙන එක නැති කර ගත්තොත්, මොකුත් නැති වෙනවා මිසක් ලැබෙන කිසිවක් නැහැ. 

රවී කරුණානායක කියන්නේ මෙවැනි වංචාවක් අසු වූ පමණින් ඉල්ලා අස් වන්නට තරම් සදාචාරයක් ඇති දේශපාලකයෙකු නොවෙයි. ඔහුත් රාජපක්ෂ පවුලේ සාමාජිකයන් වැනි ම ලජ්ජා නැති චරිතයක්. හැබැයි, රාජපක්ෂ පවුල වගේ ම, රවි කරුණානායකත් තනිකරම හොරකම වෙනුවෙන් පවතින අය නෙමෙයි. ඔවුන් හොරකම් කරන සල්ලිවලින් දේශපාලනයත් නඩත්තු කරනවා. ලංකාවේ පවතින කුණු වුණ දේශපාලනය තුළ මෙවැනි දේශපාලකයන් හමු වන එක ඉතාම සාමාන්‍ය තත්වයක්. 

භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර සිද්ධිය ගැන වුණත් තත්වය මෙය ම තමයි. සොරකම් කරන ලද දැවැන්ත මහජන මුදල් කන්දක් මත සිට ඡන්ද කරපු සහ තවමත් කරමින් සිටින රාජපක්ෂ පවුල හා අන්තේවාසිකයන් පරද්දන්නට මෛත්‍රීපාලගේ ජනාධිපති ඡන්දයට ගත් ණය පවා ගෙවන්නට බැඳුම්කරයෙන් ලැබූ ලාභ උපයෝගී කර ගන්නට ඇති. එය එක්තරා ආකාරයක විසෙන් විස නැසීමක් ලෙස සැලකුවත් වරදක් නැහැ. 

භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර සිද්ධිය විමර්ශන කරන කොමිෂම ඉදිරියේ කොයි තරම් නාටක රඟදැක්වුණත්, අත්‍යවශ්‍ය සාක්කි වන්නේ ඉන්සයිඩර් ට්‍රේඩිං සිදු වීම සම්බන්ධයෙන් ඉදිරිපත් වන සාක්කියි. ඒවා ඉදිරිපත් කරන්නට බැරි වුණොත්, අවසානයේදී මේ වාර්තාවත් කෝප් වාර්තාවට වැඩි එකක් නො වෙන්නට පුළුවන්. ඒ වගේ ම, දුර්වල සාක්කි නඩු විභාගයකදී ලෙහෙසියෙන් ම බිඳ වැටෙන්නටත් පුළුවන්. අවසානයේදී මේ විමර්ශනයෙන් ලාභ ලැබූ එකම පිරිස ප්‍රවෘත්ති විකුණාගත් අය පමණක් වෙන්නට පුළුවන්. 

කොහොම වුණත්, මේ වන විට මට නම් භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර සිද්ධියේ විමර්ශන අවසන් වීමත් වැදගත් නැහැ. තමන් තනතුරේ ඉන්නකල් කලින් ආණ්ඩුවේ සිටින ඇතැම් අපරාධකරුවන් උසාවිය ඉදිරියට ගෙන එන්නට ඉඩ නො දෙන බවට වහසි බස් කියූ අධිකරණ ඇමතිවරයකු සිටින රටක, කලින් ආණ්ඩුවේ සොරුන්ගේ නඩු අනන්තය දක්වා කල් යමින් තිබෙන යුගයක, මේ ආණ්ඩුව හෙට එළි වෙන විට කුරුසේ තබා ඇණ ගහන්නට අපට හදිසියක් නැහැ. 

සරලව කිව්වොත්, රවි කරුණානායක ගැන, මහ බැංකු බැඳුම්කර සිද්ධිය ගැන විමර්ශනත්, රාජපක්ෂලාගේ විමර්ශන සිදු වන වේගයෙන් ම සිදු වුණාවේ. තව අවුරුදු දෙකක් අප මේ ආණ්ඩුව වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ ඔය ඔක්කොටම හිරේ යන්නට සිදු වන තරමට ශක්තිමත් සමාජ දේහයක් හැදීම වෙනුවෙනුයි. අප අසාර්ථක වන්නට ද පුළුවන. එහෙත් කමක් නැත. අපි මේ අභියෝගය ගෙන උත්සාහ කරමු.

දැන් ඉතින් යහපාලනය, රාජපක්ෂලාගෙ හොරකම් ඔප්පු කළා ද, මුනුත් හොරු නේද අරක මේක අපෙන් අහගෙන එන අයට දෙන්නට තියෙන උත්තරයත් ලියා තබමි. ඔව්, උනුත් හොරු ය. මුනුත් හොරු ය. හැබැයි අපි දැන් හොරු එක්ක වැඩ කරන්නෙමු. ඒ රට කිසියම් පථයකට දමා ගැනීම වෙනුවෙනි. 

ඒ වනාහි ආරළු බූරළු නැති ප්‍රායෝගික සමාජවාදී පථයකි. රජයේ ආධිපත්‍යය හා එමගින් මහජනතාව පිට පැටවෙන බර අවම කරන පථයකි. රජය ප්‍රමාණාත්මකව නොව ගුණාත්මකව සංවර්ධනය කිරීම හා එහි කාර්යක්ෂමතාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටින පථයකි. මධ්‍යම පන්තියේ දේශපාලන බලය අභියෝගයට ලක් වන, ව්‍යවසායකයන් හා වැඩ කරන ජනතාව ශක්තිමත් වන පථයකි. ආර්ථික ජාතිවාදය පරාජය කරමින් ගෝලීය ආර්ථිකය සමග යහපත් සම්බන්ධතා ගොඩනගා ගැනීම වෙනුවෙන් අරගල කරන පථයකි. ජාතිවාදයට හා වෙනත් ස්වෝත්තමවාදයන්ට එරෙහිව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වෙනුවෙන් අරගල කරන පථයකි. 

ඒ පථයට දමා ගත්තාට පසුවත් ඊළඟට එන එවුනුත් සොරුන් ම වන්නට පුළුවන. හැබැයි මේ පථය ඔස්සේ රට ඉදිරියට යනවා නම් අඩු තරමේ  අනාගත පරම්පරා හෝ යම් වෙනසක් සිදු කරනු ඇත. අවශ්‍ය වන්නේ අරමුණ වෙනුවෙන් අධිෂ්ඨාන සහගතව කරන අඛණ්ඩව අරගල කිරීමයි. 

වඩා වැදගත් අරමුණ ය. අන් සියලු දේ ඊට ප්‍රාථමික ය.

ඔබගේ අදහස් අපි මහත් සේ අගයමු. නිර්නාමිකව හෝ අදහස් පළ කිරීමට අවස්ථාව ලබා දී තිබෙන්නේ එම නිසා ය. එහෙත්, එය අපහරණය නො කිරීම ඔබ‍ගේ වගකීමකි. අසභ්‍ය යයි සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ පිළි ගැනෙන වචන සම්බන්ධයෙන් සදාචාරවාදී නො වන මුත්, අනුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා එවැනි වදන් භාවිතා කර තිබෙන අවස්ථාවලදී ඒවා ඉවත් කිරීමට සිදු වන බව කරුණාවෙන් සලකන්න. එසේම, නීතිමය ගැටලු මතු කරන අදහස් පළ කිරීම් ද ඉවත් කරනු ලැබේ. අදහස් පළ කිරීම සම්බන්ධ කාරණාවලදී සංස්කාරක වගකීම් සමග සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීම බලාපොරොත්තු වෙමු.